Verrassende verhalen, gedichten en andere teksten vanuit een gay perspectief


Forumindex  • Verhalen, gedichten en andere teksten  • Lucky Eye
 
 
 
 

Verrassende verhalen, gedichten en andere teksten vanuit een gay perspectief

EEN FLUISTEREND HART

Plaats een reactie

Bericht Re: EEN FLUISTEREND HART door Lucky Eye » zaterdag 21 november 2020 07:22

Hoofdstuk 11

Het feest die namiddag en avond was heel erg leuk. We hadden het Han en Stefs vader thuis al verteld. Maar toch leek het alsof Han nog steeds beduusd was toen ik, in een korte geïmproviseerde toespraak voor de hele woongemeenschap, vertelde dat Stefan en ik een relatie waren begonnen. Hij leek het nog niet te kunnen vatten. En dat trof me. Hadden we het voorzichtiger moeten brengen? Ik wist het niet. Toen ik zijn beteuterde gezicht zag, brak ik mijn speech meteen af door te zeggen dat ik iedereen een heel leuke avond wilde wensen.

Later die avond nam ik Han mee naar een rustig plekje waar we gingen zitten en ik erop terug kwam. 'Was je overdonderd? Had je er nooit iets van gemerkt?'

'Jawel, maar het is iets anders.'

Enerzijds was ik opgelucht. Maar aan de andere kant bleef ik zitten met de vraag wat er dan wel aan de hand was. 'Oh,' reageerde ik kort, maar dat korte antwoord zou er niet toe leiden dat hij zijn hart zou luchten, begreep ik onmiddellijk. 'Wil je erover praten?' Hij keek me aan en knikte.

'Ja. Je bent mijn tweede grote broer. Altijd al geweest, toch?'

Ik knikte. Zo voelde het in elk geval wel voor mij.

'Op school ben ik een buitenbeentje. Zo heb ik het idee.'

'Hoe bedoel je precies, Han?'

'Alle jongens hebben al seks gehad, zo zeggen ze, en ik nog niet. En het is niet dat ik geen leuke meisjes ken of zie of … nou ja … maar ik wil het gewoon nog niet. Ik ben vijftien en … ik wil het gewoon nog niet. Snap je?'

Ik dacht dat ik het snapte, maar wist ook dat ik de woorden zorgvuldig zou moeten afwegen en kiezen. Iets stoms zeggen zou ervoor zorgen dat hij zich niet begrepen zou voelen en dat moest ik zien te voorkomen. En dus besloot ik om niet een extra vraag te stellen, maar uit eigen ervaring te spreken. Open te zijn. 'Ik ben iets meer dan twee jaar en zes maanden ouder dan jij en ik heb ook nog geen seks gehad.'

'Echt?' zei hij met ogen die zo groot als schoteltjes werden.

'Echt! Ik heb het ook niet anders gewild. Een keer geprobeerd, maar dat liep op niets uit. Op het moment dat ik bloot bij die ander was, voelde het ineens niet goed. Ik wilde het niet. Wilde het niet met die jongen.'

'Je was verliefd op Stef?'

'Ja. En daarom wilde ik wachten. En als je nog niet verliefd bent, kun je wachten tot je het wordt op iemand.'

'Maar … moet ik dan niet vreselijk lang wachten?'

'Lastig om daar een antwoord op te geven. Ik weet het gewoon niet. Stefan en ik waren al erg jong verliefd op elkaar, maar te oenig om er met elkaar over te praten.'

'Maar wel leuk om er later zo op terug te kijken! Als een soort van anekdote!'

Hij had gelijk. Niet denken dat we jaren vergooid hadden, maar erop terugkijken met een glimlach. 'Dat is de goede manier om ernaar te kijken, Han! En ik zou jou precies hetzelfde willen voorstellen. Je bent nog maar vijftien en dus heb je nog ontzettend veel tijd om verliefd op iemand te worden. Laat je niet meeslepen in het zo nodig seks moeten hebben omdat anderen dat al hebben! Ik heb mijn gevoel gevolgd daarin en ben heel blij dat ik dat zo gedaan heb. Seks met iemand anders kan altijd nog, Han! Neem er de tijd voor!'

'Zo voelt het voor mij ook. Ik wil best wachten! Ik wil heel graag eerst verliefd zijn, maar … sommige jongens noemen me "mietje" en "flikker" omdat ik het nog niet gedaan heb.'

'Die beide woorden zijn volgens mij vrij algemene gewone scheldwoorden, toch?'

'Maar niet als je weet dat je broer en zijn beste vriend beiden homo zijn, Marc!'

Daar had hij een punt.

'En als het in het dorp bekend wordt dat jij en Stefan iets hebben samen dan … nou ja … je begrijpt het vast wel.'

Toen ik hem in zijn ogen keek, merkte ik de pijn op die hij voelde. Vervangende pijn voor Stefan en mij. 'Ja. Ik begrijp het nu beter dan net. Ik … nou ja … even dacht ik dat ik het klein kon houden, had ik het idee dat je die scheldwoorden te serieus nam, maar … daarbij ging ik voorbij aan jouw zorg,' want dat was het volgens mij, 'voor ons beiden. Schelden is vreselijk! En heel vaak kun je daar jammer genoeg helemaal niets aan doen! Ik wou dat ik je daarmee kon helpen, Han, want uitgescholden worden voelt vreselijk!' Ineens was ik weer die kleuter die gepest werd met een naam die hijzelf niet eens kon uitspreken. Het deed pijn. Ik schoot vol en was heel blij dat Stefan als uit het niets tevoorschijn kwam. Hij ging aan de andere kant van Han op het bankje zitten en sloeg zijn armen om zijn broertje heen. Ik volgde hem en zo zaten we daar met z'n drieën een partijtje te grienen. Later hoorde ik van Stefan dat hij een groot gedeelte van het gesprek meegekregen had, omdat hij op zoek was naar mij. Maar heel bewust, om ons gesprek niet te verstoren, had hij zich niet eerder getoond.

'Samen janken, is hartstikke goed! Heel therapeutisch!' zo verklaarde Stefan toen de tranen bij ons drieën geplengd waren. 'Het helpt omdat het oplucht. Han, je weet dat Marc in groep 1 gepest werd met zijn officiële voornaam. Dat verhaal ken je toch?'

Han knikte. 'Ja, en daarom weet ik ook dat hij echt meent wat hij zei. Dat uitschelden vreselijk voelt en … nou ja … dat maakte me aan het huilen.'

'En dat is goed. Huilen geeft ruimte. En als je ruimte hebt, krijg je vaak nieuwe ideeën, kun je soms ineens heel anders tegen iets aankijken.'

Han begon te glimlachen en zei: 'Ik ben blij dat jullie samen iets hebben. Ik heb altijd al een grote broer gehad waar ik uitstekend mee kan opschieten en zijn beste vriend met wie ik ook een goede band heb. Maar nu heb ik echt twee grote broers. Beter kan toch niet?'

Verbaasd was ik toen hij eerst mij en toen Stefan op de wang kuste. Het gesprek dat zich vervolgens tussen de beide broers ontwikkelde hoorde ik wel, maar zonder dat het echt tot me doordrong.

'En broertje,' zo ging Stefan verder, 'blijf nooit rondlopen met iets in je hoofd. Want dan maak je de fout die ik ook heb gemaakt. Ga praten! Vraag mij! Vraag Marc! Vraag Mam of Pap, maar praat!'

'Ik doe m'n best. En ja … ik zal er ook met Mam en Pap over gaan praten. Zij moeten dit ook weten.'

'En ik zie je denken. Wat als zij ermee naar school gaan? Wat dan?'

'Je lijkt soms heel veel op Mam, weet je dat? Die heeft dat ook. Die weet ook bijna altijd precies wat ik denk.'

'Soms kan ik dat zien. Niet altijd. Zij is daar veel beter in. Maar … als zij besluit dat er op school over gepraat moet worden, accepteer dat dan. Ze zal het zo doen dat niemand het weet. Ze zal niet zomaar over het schoolplein banjeren, zodat anderen het idee krijgen dat zij jouw zaakjes op komt lossen! Daarvoor respecteert zij ons, haar kinderen, veel te veel! Ze zal het anders doen. Met beleid. En natuurlijk nadat zij het met Pap besproken heeft en weet dat hij aan haar kant staat. Niet eerder. Dat weet ik zeker. En als dat besluit genomen is, weet dan dat het nodig is, Han. Ze houden van jou, van Lisa, van Marc, van mij en van zoveel mensen meer. Ze willen niet dat wij verdriet en pijn hebben en zullen alles doen om als dat er wel is, dat weg te nemen. Een oplossing te zoeken als wij dat niet zien. Het beste wat je nu kunt doen, is degenen die schelden negeren. Laat ze maar praten! Laat ze zeggen wat ze willen! Niet altijd makkelijk! Zeker niet! Lukt het echt niet, dan is het soms nodig om eens van je af te slaan!'

'Maar geweld lost toch zeker nooit echt iets op?'

'Helemaal met je eens! Maar soms … soms is het wel goed om te laten zien dat je iets niet pikt! Toen Marc door de tweeling Sandra en Jayden gepest werd met zijn naam … '

Ik kende het verhaal. Het maakte dat er een glimlach op mijn gezicht verscheen. Han vond het twijfelachtig, want toen de herinnering verteld was, hoorde ik hem brommen: "Hmmm … en toch vind ik het niet een goede oplossing."

'Mee eens,' ging Stef verder. 'Ik heb het je ook niet verteld omdat ik er trots op ben. Het is nooit de goede oplossing, maar het werkte wel op dat moment. En ook later heb ik samen met Marc wel eens moeten vechten. We waren nooit degenen die als eerste sloegen, nooit de aanstichters, maar lieten wel weten dat we er waren en niet met ons lieten sollen. Nogmaals … nooit de juiste oplossing! En zeker met die naam van Marc niet. De uiteindelijke oplossing van Mam en de juf werkte veel beter. Dat zorgde ervoor dat er ook met het oog op de toekomst geen problemen meer zouden ontstaan.'

'De niet-officiële verandering van zijn naam die zij op het bord schreef. Bedoel je dat?'

'Yep. Dat werkte goed.'

'Dankjewel, Stef! Dank je, Marc!'

'Is niet nodig,' meende Stefan, maar daar was zijn broertje het niet mee eens.

'Wel degelijk wel! Vandaar ook die zoen van zo-even. 'Maar nu ga ik weg voordat ze denken dat wij met een triootje bezig zijn!' Hij sprong lachend op en maakte zich uit de voeten.

'En nu jij,' richtte Stefan zich tot mij. 'Je doet vrolijk, glimlacht, maar je houdt je groot, nietwaar? Doe dat niet, Marc! Je hebt verdriet, dus laat die tranen stromen!'

Ja. Ik had verdriet. Voelde pijn diep in me vanaf het moment dat Han gezegd had dat hij blij was dat hij nu twee grote broers had. Ik was de grote broer van Han geweest. Ik had hem kunnen helpen met mijn eigen ervaring, maar … ik kon mezelf niet helpen. Waarom … waarom was Alex nooit mijn grote broer geweest? Waarom was hij zo'n eikel? Waarom … Waarom … Waarom … Allerlei vragen waren vanaf dat moment door mijn hoofd heen en weer gestuiterd. Ik had geluisterd naar dat wat Stefan aan Han had voorgesteld en had als automatisch regelmatig een glimlach laten zien, maar het was niet echt. Ik had verdriet. En nog steeds verbeet ik de tranen.

'Huil, Marc!'

'Nee, dat wil ik niet! Niet nu! Niet meer! Ik weet dat het goed is om mijn gevoelens te laten zien, maar weet ook dat jij ze al hebt gezien. Al opgemerkt en al heel snel. En ik ben blij dat ik zo doorzichtig ben voor jou. Maar huilen wil ik niet.' Een besluit. Eentje waarop ik niet zou terugkomen.

'Je dacht aan Alex, nietwaar?'

'Ja! Ik vroeg me af … probeerde een antwoord te vinden op de vraag, waarom hij nooit mijn grote broer is geweest. Jij bent het voor Han. Han noemt ook mij zijn grote broer … en die van mij … die was dat nooit! Waarom niet?'

'Als je van mij een antwoord wil, dan wordt het gokken. Maar dat wil ik wel doen. Er zouden twee dingen kunnen meespelen. Ik ben voorzichtig in mijn woorden, dat merk je wel.'

Het was duidelijk en ik glimlachte naar hem. Nu wel oprecht gemeend. Hij sloeg zijn armen om me heen en ik voelde me veilig en beschut bij hem. Zelfs Alex kon me nu even niets meer doen.

'Ten eerste is er, zo denk ik, het grote leeftijdsverschil.'

'Maar Grace is nog ouder dan hij en daarmee heb ik wel een heel goede band!'

'Bij meisjes ligt dat anders. Die hebben als er een groot leeftijdsverschil is al snel iets moederlijks. Instinct, denk ik.'

Herkenning was wat ik voelde. Ja, het was de spijker op z'n kop. Grace had vanaf dat ik jong was de rol van zorgende moeder op zich genomen. Ze had me altijd voorgelezen als ik naar bed ging, gezorgd dat ik me goed waste voor het slapen gaan en 's ochtends douchte. Me gecontroleerd en terechtgewezen als ik me er met een jantje-van-leiden van af had willen maken. Ze was mijn vervangende moeder geweest. En met de jaren was dat wat minder geworden, was haar rol ten opzichte van mij iets veranderd, maar nog steeds was er dat zorgzame bij haar.

'Kun jij dat ook zo voelen of heb ik het helemaal verkeerd?'

'Je hebt gelijk. Maar je had nog een andere mogelijkheid toch?'

'Alex kan ook gewoon een LUL met drie hoofdletters zijn. Die mensen heb je nou eenmaal ook. Kun je niets aan doen. Ze hebben gewoon een vreselijk rot karakter en menen dat op de hele wereld rondom hen te mogen afreageren.'

Ik moest lachen en dat zorgde dat de sfeer ineens oplichtte, want Stefan lachte met me mee. 'Je bent lief, Stef. Je weet me aan het lachen te krijgen en dat heb ik nodig. Vaak nodig.'

'Ik doe het graag, lieve Marc. Heel erg graag.'

En vervolgens drukte hij zijn lippen op die van mij. Maar toen hij de kus verbrak, was hij weer serieus ineens.

'Maar … ik wil wel graag volledig zijn. En dus heb ik toch nog een andere mogelijkheid. Alex kan ook zo'n rotzak geweest zijn door externe omstandigheden.'

'Ik was tevreden met de twee keuzes die je gaf. Een aanvulling is niet nodig.'

'En toch geef ik die. Je hebt wel eens verteld dat Alex alcohol dronk en wiet rookte.'

'Ook andere dingen gebruikte hij.'

'En ook dat kan hem gemaakt hebben tot wat hij was.'

'Hij was daarvoor ook al een etter!'

'Kan het zijn dat bepaalde dingen hem zo gemaakt hebben?'

'Waarom zeg je dat?' vroeg ik, nog steeds niet gelukkig met zijn derde optie.

'Omdat het volgens mij zou kunnen. Soms doen we dingen, omdat we … nou ja … gut … Ik neem jou als voorbeeld. Jij bent een stille. Iemand die altijd denkt dat hij alles zelf moet oplossen, omdat jij je dat zo hebt aangeleerd. Je hebt geprobeerd thuis dingen bespreekbaar te maken, zo weet ik, maar altijd weer kreeg je de kous op je kop. En daardoor heb je besloten het zelf wel op te lossen.'

'Aardige samenvatting.'

'Dank je. Grace is heel zorgzaam geworden, omdat ze aanvoelde dat jij thuis zorg te kort kwam.'

'En voor Alex zou dat ook op kunnen gaan? Hij werd een klootzak omdat … nou ja … omdat er iets was waardoor hij zo … geworden is?'

'Zou kunnen toch?'

'Ik ga voor je tweede optie, maat, en nu wil ik er verder niet meer over praten! Punt uit!'

'Oké, laat ik het rusten. Ik had het beter niet kunnen zeg… '

'Nee! Dat is het niet! Het ligt aan mij. Hij is mijn achilleshiel. Ik ben overgevoelig voor hem en dat moet ik een plaats leren geven en … daar ben ik mee bezig. Maar … het lukt me nog niet zo goed.'

'Neem je tijd. Maar … is dat het enige? Groot genoeg trouwens hoor!'

Er was nog iets. Ik voelde die onzekerheid weer en voor mij was dat eigenlijk een vreemd gevoel. Zo kende ik mezelf niet en ik wist zeker dat als ik het ter sprake zou brengen Stef ook vreemd zou opkijken. Maar toch begon ik erover te praten. En ja, zijn reactie had ik goed voorzien.

'Jij? Onzeker?'

'Ja. Is dat zo gek?'

'Euhhhh … Enerzijds wel. Ik ken twee mensen die ik het etiket "zelfverzekerd" op kan plakken: mijn moeder en jij. Jullie beiden zijn dat gewoon. Maar … aan de andere kant ben ik heel blij dat je aangeeft onzeker te zijn.'

En dat wilde ik uitgelegd hebben.

'Nou … het is het bewijs dat jij een heel gewone … nou ja … '

Ik gaf hem een stomp tegen zijn bovenarm.

'Geweld lost nooit iets op, Marc!' predikte hij op zalvende toon.

'Praat door, zakkenwasser!'

'Je bent gewoon een jongvolwassene die zich aan het ontplooien is. En daar is helemaal niets mis mee. Af en toe onzeker zijn, je onzeker voelen, hoort daar nou eenmaal bij en daarom ben ik blij dat je mij dit aangeeft. We hebben een leven lang de tijd om te leren. Samen te leren, van elkaar te leren, van anderen te leren, van situaties te leren, van onze fouten – zo je die fouten kunt noemen – te leren. En ja … dan kan het voorkomen dat je onzeker bent af en toe. Maar … het allerbelangrijkste is … dat je er dan over praat. En dat doe je nu met mij. En ook daarom ben ik blij. Je leert snel, Marc! Bedankt!'

'Maar je weet nog steeds niet waarover ik me onzeker voel.'

'Nee, maar dat ga je me nu vertellen. Kom op!'

'Moet ik me scheren?' Ik keek hem aan en zag de verwondering in zijn ogen.

Hij haalde zijn hand langs mijn wang en zei: 'Vanmorgen heb je het overgeslagen, maar een stoppelbaardje vind ik niet erg. Staat je goed. Morgen hoef je je ook nog niet te scheren.'

'Dat bedoel ik niet. Ik bedoel scheren op m'n lijf.'

'Je lijf? Waar dan?'

'M'n bor… '

'Ben jij gek! Hoe kom je daar nou bij!' Hij verbrak onze omarming en keek me enigszins verwilderd aan. 'Ahhh … ' Er werd hem iets duidelijk. '…ik weet het al. Je hebt het me verteld. Je hebt samen met Remi gedoucht en die … hij … heeft hij iets over je lijf gezegd in negatieve zin?'

Ik knikte.

'Remi is een intri… nee … laat ik het positief houden. Remi is iemand die heel goede kanten heeft. Hij werkt keihard, heeft verstand van het werk, inzicht erin, maar … hij heeft ook een minder goede kant. Hij kan je dingen vertellen waarvan jij niet weet of het waar is. En soms probeert hij je dan te sturen. En als hij dat, die eigenschap, nou alleen positief zou gaan aanwenden dan … dan zou hij een moordgozer zijn. Je weet dat ik ervaring met hem heb.'

'Ja. Je had me voor hem gewaarschuwd.'

'Ik hoop dat ik dingen nu beter zeg. Hij valt jongens lastig, omdat hij seksueel overspannen is. Je moet hem op z'n vingers tikken en anders een mep verkopen.'

Stef maakte me aan het lachen. Ook omdat ik het maar al te goed wist. Mijn vuist was vlak voor zijn kaak tot stilstand gekomen .

'Nee, echt! Heeft hij nodig. Ik werd knettergek van zijn gezeik soms. Op een gegeven moment was ik het zo ontzettend zat en het enige wat ik kon bedenken was mijn baantje opzeggen. Dus ik naar Addy. Ze begreep er niets van. Wilde van me weten waarom. Tja … en eigenlijk wilde ik Remi nergens van beschuldigen, want het was gewoon dat ik er niet goed tegen kon. Toen ik bleef zwijgen, raadde zij het in één keer. "Mijn probleem nu, Stefan!" was haar reactie en ze loste het keurig op. Toen ik begin dit jaar weer bij haar aanklopte en zei dat ik echt zou gaan stoppen, riep ze meteen: "Is hij weer bezig?" Gelukkig was het dat niet. Ze had begrip voor mijn keuze en was reuze blij dat ik jou voordroeg om mijn baan over te nemen. Maar nu terug naar jouw thema. Ik vind je mooi zoals je bent. Borstharen … ik wou dat ik ze had!'

'Hé, dat moet je niet zeggen! Jij bent mooi zoals jij bent, Stef!'

Hij gniffelde en zei: 'Laten we dat er dan inhouden, maat! Bovendien weet ik dat je net als ik je lijf goed verzorgt. Je scheert je ballen kaal en houdt je schaamhaar kort. Doe ik ook. En wat je borsthaar betreft, zodra ik het flink kan beetpakken, kun je het beter bijwerken.'

'Huh?'

'Niet al te lang dus. Dat bedoel ik. Maar … ook als je je zak niet zou scheren, je schaamhaar niet kort zou hebben … ook dan zou het goed zijn. Je moet dat doen wat jij wilt, Marc! Mee eens?'

'Maar als ik naar m'n vader aard, dan wordt ik … ' Ik viel stil. Ineens was er iets. Mijn denken maakte het onmogelijk dat ik nog verder sprak. Maar net zoals het ineens was gekomen, viel het ook weer weg. Vreemd.

'Marc? Is er iets?'

'Nee. Ik wilde alleen maar zeggen dat mijn vader flink harig is. En als ik naar hem aard, dan krijg ik dat ook.'

'Het maakt me niet uit, lieve Marc! Ik hou van jou!'

Ik had het gevoel dat hij me nog iets wilde vertellen, maar hij deed het niet. Maar dat wat hij had gezegd, daar was ik het wel mee eens. Het leek heel veel op dat wat Andre mij zoveel jaren terug verteld had. Het was gewoon heerlijk om daar met hem zo rustig te zitten, maar … al snel werd die rust verbroken. Het was Lisa met in haar kielzog Joshua, door velen Josh genoemd, die ik kende van hier; het gezin waar hij toe behoort woont in de leefgemeenschap. Zijn vader was vorig jaar door de gemeenschapsraad gevraagd om voor een periode van drie jaar de leiding op zich te nemen. Dat betekende niet dat hij alle beslissingen mocht nemen, maar wel dat hij vergaderingen leidde, zijn uiterste best deed om besluiten zoveel mogelijk te nemen zodat iedereen het ermee eens kon zijn, ervoor zorgde dat genomen besluiten uitgevoerd werden, en dat hij de gemeenschap naar buiten toe vertegenwoordigde als dat nodig was. Bovendien had hij vaak de leiding bij de rituelen die er waren.

'Ruben vraagt,' zo begon Joshua – en met Ruben doelde hij op zijn vader – 'of jullie klaar zijn voor het afsluitingsritueel.'

'Josh heeft me uitgelegd wat dat is en ik vind het echt heel erg mooi!' verkondigde Lisa haar mening.

Ik kon me heel goed voorstellen dat ze Joshua met allerlei vragen had bestookt deze avond. Ze waren volgens mij zo'n beetje van dezelfde leeftijd en Lisa kennende wist ik dat zij altijd en eeuwig kennis aan te vergaren was. En dat had ze vanavond dus ook vast en zeker gedaan.

'En wat betekent het dan?' wilde Stef weten.

'Het is een ritueel waarbij de gemeenschap vraagt om bescherming voor jullie. Hoe het precies zit en werkt, en of het ook echt werkt, weet ik niet, maar het is wel een heel erg mooi gebaar. Volgens Josh lijkt het op een spelletje dat we kennen uit de onderbouw van de basisschool.'

'Ohhh?' merkte ik op.

'De boom die wordt hoe langer hoe dikker, heette dat.'

Ik kon niet anders dan haar gelijk geven. Toen zij de naam noemde wist ik dat ik dat zelf vroeger ook gespeeld had en ja … het leek heel veel op de vorm van het ritueel. Maar … wat ik ook begreep was dat wij dus de klos waren. Het zou voor ons uitgevoerd worden en het meest vreselijke was dat wij tweeën in het middelpunt van de belangstelling en de gemeenschap zouden staan. Ik wist dat ook Stef het daar niet zo op begrepen had, maar hij was wel de eerste van ons tweeën die in actie kwam.

'Oké, ik ben er klaar voor!' liet hij weten, stond op van het bankje en trok mij aan de arm omhoog.

'Zeker weten?'

'Ja!'

'Als je het niet wilt kan ik Ruben vragen o… '

'Wat begrijp je niet aan het kleine woordje "ja", Marc?'

Ik keek op mijn neus. Tja … daar had hij een punt. Zijn reactie was duidelijk genoeg eigenlijk. Waarom wilde ik hem dan nog respijt geven? Of wilde ik voor mezelf nog een soort van clausule inbouwen om eronderuit te komen?

'Dan gaan we!' zei Lisa en ze trok Josh met zich mee.

Even bleef ik nog staan en deed ik een poging de ogen van Stef te vinden, maar wat ik zag was zijn rug. Met lome tred zette ik me in beweging. Ik had aan Ruben kunnen aangeven dat wij, Stef en ik, officieel geen lid waren van de gemeenschap en dat het ritueel dus niet uitgevoerd hoefde te worden voor ons. Maar … Stef zag het wel zitten en waarom zou ik het dan niet willen?

Toen we terug waren bij de plaats waar we eerst gegeten hadden, leek het erop dat iedereen op ons stond te wachten. Ik kreeg een rot gevoel. Alle ogen waren op ons gericht. En ja … ik heb het al vaker gezegd … als ik ergens een hekel aan heb … Maar ja … Ruben begon te praten en tijdens zijn praatje keek hij af en toe naar zijn vrouw. Ik wist waarom hij dat deed. Hij wilde nog wel eens te veel praten en dan gaf Marja hem aan wanneer hij moest kappen.

'We sluiten vanavond af met het ritueel van verbinding. Voor nieuwkomers zijn rituelen vaak vreemd, raar, anders. "Waarom doe je dat?" wordt me vaak gevraagd. En ja … waarom houden wij rituelen? Waarom buigen wij bijvoorbeeld vaak naar elkaar als wij elkaar tegenkomen, hier op het terrein? Voor mij is dat een kwestie van herkennen, even stil staan bij die ander. Niet zomaar aan elkaar voorbijlopen, maar even die ander echt zien. En als uitleg voor onze gasten van vanavond, het ritueel waarmee we de avond afsluiten lijkt heel veel op een spelletje dat ik vroeger speelde met de andere kleuters op school.'

Hij ook al dus. Moest het wel een oeroud liedje en spelletje zijn, schoot het me door het hoofd en dat maakte me aan het lachen. Van binnen natuurlijk!

'We zongen er een liedje bij.' Ruben begon te zingen en kreeg al snel bijval. 'Ik merk dat ik weinig hoef uit te leggen.'

Hij praatte verder en ik raakte de draad kwijt. Waarom greep Marja niet in?

'Het ritueel wordt bij ons gebruikt om bescherming te vragen en helderheid te krijgen. En in dit geval is het bestemd voor Marc en Stefan. Want je zou maar een relatie beginnen in deze tijd! Hoe gaat dat? Wat komt er op je pad? Een relatie is anders dan op jezelf staan. Je moet rekening houden met elkaar. Belangstelling hebben voor elkaar en … we hebben het tegenwoordig vaak zo ontzettend druk met onszelf dat we daar amper aan toe komen. En toch? Toch moet je, als je samen een relatie begint, daar rekening mee houden. Je leeft niet meer voor jezelf alleen. Een ritueel neemt niet in kracht toe naarmate hij langer duurt.'

Ik zag hoe Josh iets in het oor van Lisa fluisterde en hoe zij begon te kleuren.

'En dat geldt vaak ook voor mijn korte toespraken,' zo gaf Ruben glimlachend te kennen, waarna hij naar zijn zoon keek. 'Wij vragen met ons ritueel bescherming voor Stefan en Marc, omdat zij besloten hebben om samen verder te willen gaan. En bovendien gaan ze morgen voor het eerst samen op vakantie. Soms is dat een aardige testcase voor je relatie.'

Het was op het gezicht van Ruben te zien dat hij een binnenpretje had. Ik noteerde ergens in mijn achterhoofd dat ik hem daar eens naar moest vragen.

'Genoeg gepraat, tenzij er iemand nog een vraag heeft.'

Die bleken er niet te zijn.

'Marc, Stefan, mag ik jullie vragen bij mij te komen staan?'

We namen bij Ruben tegenover elkaar plaats. We wisten hoe het moest tenslotte. Er was iets van afstand tussen ons.

'Hè, een relatie wil ook zeggen dat je dicht bij elkaar wilt zijn, dus … ' zo spoorde Ruben ons aan.

We legden onze handen op elkaars heupen en schoven heel dicht tegen elkaar aan.

'Lijkt er meer op,' bromde Ruben om vervolgens Andre uit te nodigen.

Dat hij als eerste Andre uitnodigde deed me heel erg veel. Er ontstond een enorme brok in mijn keel. Andre legde zijn hand op mijn schouder en stak zijn andere hand uit naar de volgende persoon: de moeder van Stef. Daarna zag ik Grace, de vader van Stefan, Hannah en toen zag ik weinig meer. Er waren zoveel tranen in mijn ogen dat ik alles wazig zag. Stefan legde zijn wang tegen die van mij en fluisterde me in het oor dat alles goed was, dat het voor hem ook zo ontzettend goed voelde. En dat was het ook! Het voelde enorm goed om al die mensen zo heel dicht om mij, om ons, heen te voelen. En toch … toch die tranen. Maar opnieuw tranen van vreugde. Ik had een familie! Ik had een thuis! En bij hen voelde ik me volledig op mijn gemak! En daarom mochten ze allemaal zien dat ik ontroerd was. Het werd huilen en lachen tegelijkertijd en niemand keek er raar van op. Ik had dit ritueel al veel vaker gezien. Eerst wikkelden allen zich om ons heen en na verloop van tijd werd "de boom" hoe langer hoe dunner. En toen de kluwen ontward was stonden Stefan en ik in het midden van een grote kring. De muziek begon te spelen. Ik herkende de melodie. Er werd begonnen met zingen. Ik zag hoe Stefs ouders en Han en Lisa eerst naar de tekst op het blaadje keken dat ze hadden gekregen, maar al heel snel konden ze het uit hun hoofd meezingen omdat het een mantra was die steeds opnieuw herhaald werd. Stefan en ik keken elkaar aan. We kenden de woorden en de betekenis ervan en het voelde heel erg goed dat het dit keer voor ons gezongen werd.



Tot de volgende keer!



Reacties zijn van harte welkom op de site waar dit verhaal legaal geplaatst is, maar ook via mijn e-mailadres: lucky_eye2@yahoo.co.uk



©Lucky Eye, oktober 2020
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze dan ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de houder van het auteursrecht.

Lucky Eye
Berichten: 197
Geregistreerd: zaterdag 07 februari 2015 16:42
Woonplaats: Zwolle
Ontvangen Bedankjes: 224 keer
Bericht Re: EEN FLUISTEREND HART door Lucky Eye » zaterdag 21 november 2020 07:28

Hoofdstuk 12

Het opstaan de volgende ochtend vond ik vreselijk. Waar ik normaal gesproken meteen wakker ben, wilde het openen van mijn ogen me die dag niet echt lukken. Het feest was enorm leuk geweest en ook nog redelijk op tijd afgelopen. Thuisgekomen was het snel douchen geweest. Vier blote mannen tegelijk in de inloopdouche met de straal op standje breed en iedereen in no time klaar. We hadden daarna in bed ook geen seks gehad. Erewoord! De woorden van Ruben waren waar. In een relatie moest je tijd en aandacht hebben voor elkaar en … op dat moment … wilde dat niet meer echt lukken. En dus waren we gewoon gaan slapen. Tenminste … dat was de bedoeling geweest. Ik viel in slaap, maar al heel snel werd ik wakker. Mijn telefoon zoemde. Ik was meteen helder. Nog niet echt diep in slaap geweest waarschijnlijk. 'Marc,' fluisterde ik in het apparaat terwijl ik op de rand van het bed ging zitten.

'Sorry. Het is laat. Ik weet het.'

Niet duidelijk voor mij. Ik keek op het schermpje en herkende het nummer van Remi. Ooit hadden we dat eens uitgewisseld. Moet een praktische reden – iets met het werk – zijn geweest, realiseerde ik me. 'Remi! Hoe gaat het?'

'Wat denk je!'

'Hé, ik ga even wat kleren aantrekken en dan een plek opzoeken waar ik met je kan praten. Oké?' Hij vond het goed. Snel schoot ik mijn broek, sokken en een vest met capuchon van Stef aan over de kleren waarin ik in bed had gelegen. Ik liep naar beneden. De woonkamer was niet een goede plaats. Het geluid van mijn stem zou anderen wakker kunnen maken. Ik pakte de sleutelbos uit mijn broekzak, liep naar de keuken, stapte in mijn schoenen en maakte de achterdeur open. Over het erf liep ik naar de grote schuur. Daar ging ik met mijn rug tegen een grote paal op de grond zitten. 'Ben ik weer.'

'Het gaat slecht met me. Addy vertelde me dat jij het weet.'

'Ja. Moet vreselijk zijn.'

'Weet je, jij hebt me eigenlijk de ogen geopend.'

'Hoe bedoel je?'

'Die nacht dat wij daar samen sliepen.'

In mijn herinnering was het alleen maar een aaneenschakeling van vervelende momenten geweest. Niet iet…

'Je was boos. Ik weet het. Heb ik vaker. Ik ben een lul! Een grote eikel! Haal het rotste in anderen naar boven. Gewoon doordat ik dat bewust opwek. Daag uit en jij waarschuwde me heel erg duidelijk. Je vuist kon ik zowat voelen, Marc!'

Ik slikte iets in. Had willen zeggen dat hij dat verdiend had, maar dat voelde niet juist op dat moment.

'Het zette me wel aan het denken. Ook dat praten over leeftijd en seks. Ik ben niet gelukkig, Marc!'

'Nee. Kan ik me voorstellen. Als een relat… '

'Nee. Het was daarvoor al dat ik niet gelukkig was. Jouw vraag, opmerking over of ik niet te jong was toen ik met seks begon, was helemaal waar.'

Hij had me toen keurig op mijn nummer gezet en dus snapte ik er helemaal niets meer van.

'Ik was te jong, Marc! Heb je tijd voor een verhaal? Niet iets dat ik verzonnen heb. En ik wil niet dat je me zielig gaat vinden of zo en probeer ook niets van je gedaan te krijgen. Maar … als je zou willen luisteren, alleen maar luisteren, zou ik dat fijn vinden.'

'Ja, is goed.' En ik luisterde. Probeerde mijn gevoelens uit te schakelen, maar af en toe was dat vreselijk moeilijk. Dan kon ik zijn pijn, zijn verdriet overduidelijk voelen. Sommige gedeelten van zijn verhaal bezorgden me kippenvel. Andere deden de rillingen over mijn rug lopen. Af en toe stond het zover van mij af, dat ik me er helemaal niets bij kon voorstellen. Al met al typeerde ik het als gruwelijk.

'En dat is het zo'n beetje,' zei hij na geruime tijd. 'Ik heb er een flinke puinhoop van gemaakt. Niet dan?'

'Nee.'

'Niet? Kom op, man! Zeg gewoon dat ik een enorm stomkop ben geweest! Dat i… '

Even voelde het rot voor me. Had niets met hem te maken. Lag aan mij. Een gevoeligheid van mijn kant. Ik schudde het van me af. 'Hè! Ik heb geluisterd naar jou! Heel lang, maar nu wil ik dat je even naar mij luistert. Afgesproken?'

'Ja.'

'Heb je gedronken?' Ik had af en toe opgemerkt dat hij verward was geweest, logisch misschien ook wel, maar soms had het geleken alsof hij over zijn eigen tong was gestruikeld.

'Ben nu nog niet lam, maar wat niet is kan nog komen. De afgelopen nachten heb ik me wel flink bezopen.'

'En?'

'Wat en!'

'Heeft het geholpen?'

'Hmmm.'

'Nou?'

'Nee. Niet echt. Het lost niets op. En de kater bij het wakker worden is altijd vervelend.'

'Mee stoppen dus! Doe geen gekke dingen, Remi! Probeer je verstand erbij te houden, want dat is het enige dat je nu kan helpen!'

'Makkelijk praten, Marc! Jij hebt dit niet meegemaakt!'

'Nee. Dat weet ik. Ik heb andere dingen aan m'n kop!' Bewust stopte ik met praten, probeerde ik hem aan het denken te krijgen.

'Je moeder, sorry, sorry, sorry.'

Vooral dat herhaalde "sorry" maakte me duidelijk dat hij helder aan het worden was. Dat hij zijn oren had geopend en naar me zou luisteren. 'Ja. Dat. Dat heb ik.'

'Shit … ik wou … '

'Nee. Gewoon nog even luisteren. Mijn probleem probeer ik zelf op te lossen, maar ik weet niet of dat me lukt. En … ik ben voorzichtig … raad geven aan iemand vind ik altijd moeilijk. Ik snap je verdriet. Maar … blijf daar niet bij zitten. Probeer dat verdriet niet te verdrinken. Zeker niet met alcohol.' Ik hoorde hem grinniken. Een goed teken, zo legde ik het voor mezelf uit. 'Je problemen zijn groot. Echt groot. Ik ga het nergens mee vergelijken. Kan ik niet. Maar weet wel dat jij ze niet hebt veroorzaakt.'

'Maa… '

'Nee! Niet jij, Remi! Jij was nog veel te jong. Ja, veel te jong toen je door hem ingepalmd werd. Hij heeft jou er in laten tuinen, Remi! Hij heeft ervoor gezorgd dat jij precies deed wat hij wilde. Je afhankelijk van hem gemaakt. Hij heeft misbruik van jouw situatie gemaakt! Misbruik van jou gemaakt!'

'Maar ik heb het wel laten gebeuren!'

'Waarom?' Mijn vraag bracht hem van zijn stuk. Hij bleef stil en dus herhaalde ik mijn vraag. Diverse keren moest ik het aanvragen bij hem en steeds bleef het van mijn kant bij dat ene woord.

'Omdat … omdat ik hem gelukkig wilde zien. Mijn eigen geluk was niet belangrijk. Ik deed alles opdat hij gelukkig zou zijn.'

Diverse dingen noemde hij bij naam. De details had ik liever niet willen weten, maar ik kreeg ze toch. Ik probeerde afstand te houden. Me niet te laten raken. 'Maar nooit heb je gedacht aan je eigen geluk, Remi!' antwoordde ik hem toen hij uitgepraat was.

'Nee. Bijzaak.'

'Echt?'

'Nee. Natuurlijk … natuurlijk niet. Maar … dat dacht … ik altijd wel. Als ik hem … als ik hem gelukkig kon maken, door alles wat hij van mij wilde, alles wat hij van me vroeg, dan … dan zou dat geluk van zelf komen,' zei hij tussen het huilen door. 'Snap je me?'

'Ja.'

'Man! Wat een opluchting! Want ik snap mezelf helemaal niet!'

'Je zag … nee. Hij zorgde ervoor dat je dingen maar van één kant kon zien, Remi! Hij heeft je gemanipuleerd! Je gedachten steeds in één richting gestuurd! Zijn richting!'

'Ja. Maar nu? Wat moet ik nu? Ik … vanmorgen stond ik met een jeugdfoto van mij voor de spiegel. Ik herkende mezelf niet eens! Ik ben mezelf helemaal kwijt! Weet niet wie ik werkelijk ben!'

'Praten. Zorg dat je het uit je systeem krijgt. Ga op zoek naar dat wat goed is voor jou, Remi!'

'Hoe doe ik dat?'

'Je bent al uitstekend begonnen, man! Je hebt mij gebeld!'

'Ja. Midden in de nacht. Verdomme! Wat heb ik me in mijn hoofd gehaald om jou zo laat nog te bellen!'

'Waag het niet op te leggen!' probeerde ik bij hem dat schuldgevoel weg te krijgen. 'Ik heb tijd. Ik luister naar je. Maar … ik denk dat het goed is als je met een professional gaat praten.'

'Een zielenknijper?'

'Ik noem het liever anders, maar ja … dat bedoel ik.' Ik betrapte me op een tegenstrijdigheid bij mezelf. Toen Grace het heel voorzichtig naar mij toe had gebracht, had ik er niets van willen weten en nu … nu … stelde ik het voor aan Remi.

'Maar … '

'Vooroordeel.'

'Je hebt gelijk. Dat was het. Oké. Bedankt, Marc! Je bent een bovenste beste!'

'Hé, ik ben nog niet klaar hoor! Wanneer ga je dat doen?'

'Iemand anders bellen? Een professional? Niet nu natuurlijk!'

'Ik weet iemand die je ongetwijfeld kan helpen.'

'Nu nog?'

'Ja. Maar … ik heb geen verstand van hoe dat allemaal officieel moet.'

'Ik ook niet. Nooit bij de hand gehad.'

'Ga ik navragen. Blijf bij je telefoon in de buurt en spoel die drank door de gootsteen!'

'Echt?'

'Ja! Dat spul helpt je echt niet!' Even was het stil aan de andere kant van de lijn.

'Hoor je het geluid?'

Een klokkend en vervolgens een soort van gorgelend geluid, hoorde ik. Iets dat weggespoeld werd. 'Dat was stap twee, Remi! Nu ga ik bellen. Bel je zo terug.' Ik drukte hem weg. Zocht het nummer van Ruben bij mijn contacten op en tikte op de groene toets. Vrijwel meteen werd er opgenomen.

'Marc?'

'Ja. Met mij. Sorr… '

'Niet doen, jongen! Ik had toch gezegd dat mijn deur altijd openstaat voor jou!'

'Ja … weet ik … maa…. maar dit is niet voor mij. Voor een vriend van mij.' Ik legde hem uit wat er aan de hand was. Hij luisterde heel goed. Onderbrak mij geen enkele keer. Pas toen ik zei dat ik klaar was, kwam zijn reactie.

'Oké. Heb het gehoord. Ik kan luisteren. Helpen. Officieel moet je bepaalde dingen eerst doen, maar dat vind ik altijd jammer van de tijd. Begrijp dat hij echt dringend hulp nodig heeft.'

'Ja.'

'Zeg hem maar dat hij morgenmiddag om twee uur kan komen. Ik praat met hem, kijk of ik hem kan helpen, regel met hem alles wat er geregeld moet worden. Is dat een goed idee?'

'Ja. Bedankt, Ruben! Heel erg bedankt!'

'En je niet bezwaard voelen dat je mij gebeld hebt, Marc! Niet doen!

Hij kende me goed. 'Ik vind het heel fijn dat je de helpende hand biedt, Ruben!'

'Dat had ik je gezegd, toch?'

'Ja. Bedankt!'

'Hou je nog een keer op! Ga je vriend bellen!'

'Ja. Doe ik. Bed… '

'Wegwezen jij!' En daarmee verbrak hij ons gesprek.

Ondanks alles schoot ik in de lach en nam de tijd om rustig naar mijn eigen schateren te luisteren. Dat voelde goed. Een stuk opluchting kwam over me heen. Ik tikte Remi aan.

'En? Niet gelukt zeker!'

'Niet zo negatief, Remi! Ruben wil morgenmiddag om twee uur graag met je praten.'

'Wauw! Hoe krijg je dat soort dingen zo voor elkaar, man!'

'Ik heb vrienden, Remi. Heel goede vrienden.'

'Shit! Ik weet niet eens wie mijn huisarts is! Weet niet eens of ik er wel een heb!'

'Niet aan denken. Rustig laten zoals het is, Remi. Zorg dat je nog wat slaap krijgt.' Ik gaf hem het adres van de woongemeenschap en wilde hem uitleggen hoe hij er vanuit Steenwijk kon komen.'

'De TomTom weet het vast wel te vinden, hoor!'

'Nee. Niet helemaal! Op het eind gaat dat ding fout. Altijd.' Een uitleg volgde.

'Heb het opgeschreven. Moet goed komen! Dank je, Marc. Als je jou als vriend hebt, dan … dan ben je een gezegend mens.'

'Jij dus ook, Remi!'

'Wou dat het waar was… '

'Hé, je hebt mij, een vriend, gebeld.'

'Dank je. Ik wou dat ik het jou toen niet zo moeilijk had gemaakt, die nacht.'

'Dat doet er niet toe. Ik heb je nu kunnen helpen en dat, ' ineens begreep ik die mooie instelling van de sluiswachter en zijn vrouw, 'dat voelt heel erg goed.'

'Ik ga naar Ruben morgen. Mag ik je laten weten hoe het gegaan is?'

'Tuurlijk!'

'Je hebt vakantie, hè?'

'Ja.'

'Zorg dat je ervan geniet!'

'Doe ik!'

'Hè, nog iets. Mag het?'

Ik vond het prima.

'Heb je iets met Stef?'

De zoveelste die ermee kwam. Maar wel later dan anderen. 'Ja. Sinds kort hebben we officieel iets. En ga me niet vragen of we al seks hebben gehad!'

'Je zou me niet met je vuist kunnen raken op dit moment, maar … ik laat die vraag zitten.'

'Waarom noemde jij Stef altijd "Dikkie"?' Iets dat ik ineens wilde weten.

'Heb het je al verteld. Ik ben een lul! Op de een of andere manier beleef ik er plezier aan om anderen een rotgevoel te geven. Ik heb een gespleten persoonlijkheid. Die conclusie kan ik zelf wel trekken. Heb ik geen psycholoog voor nodig.'

'Niet te snel oordelen, Remi!'

'Ik noemde hem zo omdat ik hem dik vond.'

'Maa… '

'Hij is dat absoluut niet! Hij is groot en breed, maar absoluut niet dik. En toch kon ik hem ermee raken. Stom van me. Ik moet mezelf helemaal opnieuw uitvinden. Erachter zien te komen wie ik ben. Ergens … heeeeeeeeeeel diep, diep van binnen … moet dat er nog zijn. Wat denk jij?'

'Ja. Denk dat je gelijk hebt. Door allerlei omstandigheden kunnen we soms een ander worden.' Optie nummer drie van Stef. Toepasbaar in elk geval op Remi. En Alex? Snel herpakte ik me weer. 'En dat is bij jou ook gebeurd. Maar … de werkelijke Remi zit onder al die lagen nog ergens. Heb je iemand die je kan helpen zoeken?'

'Zoals?'

'Familie?"

'Ik heb alleen maar een zus. Die is getrouwd en heeft een paar kleine kinderen. Maar … de band is verbroken.'

'Dat is jammer … tenminste … zo kijk ik er tegen aan.'

'Ja. Ik nu ook. Ik wou dat … dat ik niet naar Tim had geluisterd. Nooit naar hem had geluisterd.'

Die naam viel voor het eerst, maar ik begreep dat Tim ongetwijfeld zijn ex was. 'Hoe bedoel je?' Hij legde het me uit. Heel lang had Remi wel contact met zijn zus en haar gezin onderhouden. Tim was vaak meegegaan. Maar bij thuiskomst had hij altijd iets te mekkeren gehad. Altijd was er wel iets aan te merken geweest of op de zus van Remi, haar man of de kinderen. En zo hadden die bezoekjes altijd een vervelende nasleep gehad. Op een gegeven moment had Tim Remi aangegeven dat het contact beter verbroken kon worden.

'En stomme ikke, deed wat hij zei. Ongelofelijk niet!'

'Waarom deed je het?'

'Enerzijds wilde ik van het eeuwige gezeur van hem af. Anderzijds … dreigde hij bij me weg te zullen gaan als ik … als ik het contact niet verbrak.'

'Chantage dus!'

'Ja. En dan was dit nog een aardige vorm … Nee. Niet dus! Zonder hem … zonder hem ben ik een wrak! Ik ben niets zonder hem! Alles om me heen, vrienden, noem maar op … alles is gelinkt aan hem. Er is hier helemaal niets van mezelf!'

'Hè! Maak het jezelf niet al te moeilijk! Hij is weg! Je hebt je vrijheid terug! Je kunt weer worden wie je voordien was! Natuurlijk zal dat tijd nodig kosten en pijn doen. Maar … die weg ben je nu ingeslagen.'

'Omdat hij weg is gegaan!'

'Ja! Prijs jezelf gelukkig, Remi! Je hebt nu tijd en ruimte om opnieuw te beginnen. Je bent daarvoor jong genoeg! Je hebt mensen om je heen die jou waarderen.'

'En anderen die mij een enorme klootzak vinden!'

'Ja. Die zijn er ook. Maar … je kunt dingen uitleggen. Laten zien wie je werkelijk bent.'

'Moet ik zelf eerst op zoek.'

'Ja. En daarmee ben je vannacht begonnen. De eerste stappen in een nieuw leven.'

'Dank je, Marc! Je bent een echte vriend. Heb ik dat al gezegd?'

'Weet het niet. Doet er ook niet toe.'

'Jawel! Ik zou het stom vinden als ik het vergeten was.'

Heel lang praatten we samen nog door: deels over mij, deels over hem. Pas heel laat verbraken we de verbinding. Stram stond ik op en liep terug naar het huis.



Tot de volgende keer!



Reacties zijn van harte welkom op de site waar dit verhaal legaal geplaatst is, maar ook via mijn e-mailadres: lucky_eye2@yahoo.co.uk



©Lucky Eye, oktober 2020
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze dan ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de houder van het auteursrecht.

Lucky Eye
Berichten: 197
Geregistreerd: zaterdag 07 februari 2015 16:42
Woonplaats: Zwolle
Ontvangen Bedankjes: 224 keer
Bericht Re: EEN FLUISTEREND HART door Lucky Eye » zaterdag 28 november 2020 06:41

Hoofdstuk 13

Terug in de slaapkamer van Stef trok ik alleen mijn broek uit. Ik had het koud gekregen.

'Hmmm,' bromde Stef die jammer genoeg wakker werd. 'Je voelt koud aan, man! Waar ben je geweest? Je ruikt naar mij en de schuur.'

'Goed opgemerkt. Ik heb jouw vest aangetrokken. Was koud in de schuur.'

'Wat doe je daar dan! Het is midden in de nacht!'

Ik legde het hem uit. Hij hield zijn ogen gesloten, maar luisterde wel.

'Goed van je, Marc!' sprak hij uiteindelijk. 'Remi is … nou ja … heb het al gezegd gisteravond. Maar begrijp nu dat mijn optie 3 geen flauwekul is.'

'Ja. Ga maar weer slapen, Stef!' En heel snel was hij diep weg. Bij mij lukte het nog niet. Het leek alsof een stemmetje me riep dat ik ergens over na moest denken, dat ik iets over het hoofd zag. Het had iets te maken met getallen. Al wakker liggend kwamen er diverse dingen naar voren. Als eerste was er mijn tweede naamgeving die toch anders was geweest dan ik mij had herinnerd. Ik was ervan overtuigd geweest dat Maria het in gang had gezet, maar uit dat wat Stef gisteravond tegen Han had gezegd – en ik toch had meegekregen ondanks mijn misère van dat moment – bleek mij dat het een samenspel tussen de juf in groep 1 en Maria was geweest. Verder kwamen allerlei woorden die die avond gezegd waren naar boven. Het leek alsof ik ze aan het herkauwen wast. Dat wat Ruben op het allerlaatste moment tegen mij had gezegd, en gedeeltelijk had herhaald toen ik hem voor Remi gebeld had, was het meest hardnekkig in het terugkomen. "Als je een keer met mij wilt praten," zo had hij gezegd, "bij mij staat de deur altijd open zoals je weet!" En het waren niet alleen de woorden en het malen ervan die me uit mijn slaap hielden. Ook was er pijn in mijn bal geweest. Eerst een zeurende pijn. Die kon ik in de regel goed hebben, maar naarmate de nacht vorderde kwam de andere variant naar voren en werd het vervelender en pijnlijker. En … uiteindelijk kwam ook mijn spook weer eens tevoorschijn. En dat had te maken met Stefs mogelijkheid nummer 3. Die was niet goed gevallen bij mij. Remi's verhaal had die optie bevestigd, maar wat betreft Alex kon ik me er geen enkele voorstelling van maken, waarom hij door omstandigheden zo geworden kon zijn. Niets! En dus liet ik het los. Er kwam ook een stukje helderheid in dat opnieuw nachtelijke waken van mij. Ineens leek het me toe alsof ik iets begon te begrijpen van dat wat Grace me had willen zeggen met die Uno-kaarten van vroeger. Bedoelde ze dat ik achter de kaarten moest zien te kijken? Maar wiens kaarten? Die van Alex? Die van onze vader? En, alsof alles ineens in een stroomversnelling raakte, kwamen er ook herinneringen naar boven die ik kwijt was geweest. Ik zag mijn vader, zittend naast mijn bed in de nacht. En … ik had durven zwerven dat hij nooit naar me had omgekeken in die periode van ziekenhuisopname in Maastricht en later tijdens het herstel bij Grace thuis! Hij en mijn moeder waren toch op vakantie geweest? Maar … speelde mijn geheugen nu een spelletje met mij? Of … zag ik het dit keer, voor het eerst, wel scherp. Een andere herinnering kwam. Weer een kamer in het ziekenhuis. Ik doodziek en de grote sterke hand van mijn vader om die van mij. SHIT! Even schudde ik het allemaal van me af. Mijn slapeloosheid moest spelletjes met me spelen! Maar … het leek allemaal zo waar! Zo echt! En opnieuw greep ik terug op het gesprek met Grace. Had zij het niet over herinneringen gehad die niet de werkelijkheid bleken te zijn? Was de rol van mijn vader dan toch heel anders dan ik altijd had ingeschat? Maar … misschien was het allemaal wel inbeelding. Wellicht had het te maken met het telefoongesprek, het tweede van die woensdagavond, dat ik had met mijn vader. Een kort gesprek waarin hij mij gevraagd had of we eens samen, van man tot man, konden praten. Mijn eerste gedachte was toen geweest om het te weigeren, maar dat kwam omdat er boosheid in me was opgekomen. Ik had dat gevoel ingeslikt. Mede vanwege die Uno-kaarten en dat rare spelletje van Grace. Ik had dat niet goed begrepen en wilde weten wat ze ermee had bedoeld. En dus had ik toegestemd. We hadden geen afspraak gemaakt. Gezegd dat dat nog kwam. Maar … ik wilde zo graag weten wat hij me wilde vertellen! En dus sliep ik vanwege al die dingen die opkwamen in mijn hoofd haast niet. En dat met die getallen, dat bleef maar zeuren in mijn achterhoofd. Pas toen ik – naar mijn gevoel – net in slaap gevallen was, maakte Stef me wakker. Althans … hij deed een poging daartoe.

Om toch maar goed wakker te worden stak ik mijn hoofd onder het ijskoude water van de wasbak in de badkamer. In douchen had ik geen zin. We zouden gaan fietsen toch? De hele dag op de fiets zitten zou betekenen dat we zouden gaan zweten. Me eerst uitgebreid douchen had dan geen zin, zo redeneerde ik. Bovendien scheelde het in tijd. Stef was het niet met me eens, maar wijs genoeg om niet te gaan discussiëren. Hij stapte gewoon onder de douche.

Fietsen naar het Zinkviooltje bij Epen betekende een fietstocht van in totaal 256 kilometer en 13 uur en 20 minuten op de fiets zitten (kilometers en tijdsduur volgens Google Maps). Niet in één dag gelukkig! Het eerste traject liep naar het Van der Valk Hotel aan de Nijmeegseweg in Venlo en als we daar aan zouden komen – wat ik aan het begin van die ochtend sterk durfde te betwijfelen – zouden we 168 kilometers in de benen hebben en acht uur en 37 minuten op de fiets gezeten hebben. Wellicht hadden we het iets anders in moeten delen. Mijn twijfel of we het zouden halen en de wetenschap dat we die eerste dag meer zouden moeten fietsen dan de dag erna, zorgden ervoor dat ik wat humeurig was aan het ontbijt. Ik was nog steeds aan het malen, en dat niet alleen met mijn kiezen. De moeder van Stef begreep waarschijnlijk dat ik ergens mee zat en liet me eerst met rust. Toen ik mijn bak leeg had, opstond en hem omspoelde bij het aanrecht, tikte ze me op mijn schouder. Ik merkte dat Stef naar ons beiden keek, maar slofte – zonder naar hem toe te reageren – achter haar aan, naar buiten, naar haar tuin.

'Ga zitten, alsjeblieft,'

Ik deed wat ze zei.

'Wat is er aan de hand, Marc?'

'Niets.'

'Kom op zeg! Het was enorm leuk gisteravond. Leuk en daarnaast een heel betekenisvol feest en … nu ineens … lijkt het alsof alles anders is.'

'Heeft Stef iets gezegd?'

'Nee, dat heeft hij niet. Aan de ontbijttafel werd amper gesproken, zoals je weet. Maar aan alles is te zien dat jij je niet goed voelt. Heeft hij iets verkeerd gedaan?'

'Nee! Echt niet!' kwam ik voor Stef op, omdat het niets met hem te maken had. Het had alleen maar met mij van doen. Met dat stomme gekakel van stemmen in mijn hoofd. Met dat twijfelen aan mezelf. Ik was volgens Stef zo zelfverzekerd, maar … En enerzijds was ik dat ook! Ik had Remi enorm kunnen helpen! Maar nu … nu was daar helemaal niets meer van over. Alles wat ik die nacht in bed had gezien en gehoord had me van mijn stuk gebracht. De rol die mijn vader daarin speelde was me onduidelijk, maar ik had het idee dat als we samen zouden praten er heel veel duidelijk zou kunnen worden. Ook de beelden die ik gezien had. De woorden van Ruben. Dat wat Grace me eerder gezegd had. Het bleef maar terugkomen en ik kwam er niet uit.

'Praat alsjeblieft, Marc! Want je gaat niet weg hier, voordat ik weet wat er aan de hand is.'

Ik keek haar aan en calculeerde ondertussen in, wetende dat we onze bedoelde vertrektijd al niet gehaald hadden, dat we nog veel later op onze fiets zouden stappen.

'En dat je later weg gaat dan de bedoeling was, is helemaal niet erg!' zo sprak ze mijn gedachten uit.

Ik zuchtte. Mijn schouders zakten naar beneden. Mijn kin ging naar mijn borst. Vreemd dat je je zo ineens zo rot kunt voelen. Gisteravond was een hoogtepunt geweest. En nu … 'Het voelt vreemd,' begon ik dan toch maar te praten.

'Wat voelt vreemd, lieve jongen? Probeer het me alsjeblieft duidelijk te maken.'

'Je weet dat ik af en toe, te vaak eigenlijk, last heb van mijn spook uit het verleden.' Ik keek haar aan en zag haar knikken. 'Een paar dagen terug bracht Grace heel voorzichtig ter sprake of ik het niet eens met iemand bespreekbaar zou maken. Je weet wel.'

'Ze had het over een psycholoog of een therapeut, neem ik aan.'

'Ja. En … '

'En jij gaf niet thuis.'

'Ik vind dat ik het alleen moet kunnen! Ik ben verdomme bijna achttien, zowat volwa… ' snel corrigeerde ik mezelf, 'meerderjarig en … dan moet je je toch zelf kunnen redden?' Dat was het dus. Zo pratend, ook al was het nog maar verrekte weinig eigenlijk, werd het mezelf een stuk duidelijker dan dat ik het die nacht in mijn hoofd had herhaald en beredeneerd. 'En toen had ik het idee dat Ruben er gisteravond op het laatst ook op aanstuurde.'

'Oké, dat heb ik niet meegekregen, volgens mij.'

'Nee, kan ook niet. Het was iets dat hij op het laatst tegen mij zei toen we met z'n beiden bij de auto stonden. Hij zei dat als er iets was, ik altijd bij hem langs kon komen, dat zijn deur altijd openstond.'

'Mooi gebaar toch? Ook heel goed van hem en logisch eigenlijk wel, want hij is, zo ik begrepen heb, de begeleider van de leefgemeenschap. Hij draagt zorg voor een ieder die daar woont.'

'Maar ik woon daar niet! En … en … hij is ook psycholoog!'

'Ohh! Dat laatste wist ik niet, maar ik weet wel dat iedereen jou en Stef daar ziet als deel van die groep.'

'En … ' Ik viel stil. Een tweede brok interpretatie van de nachtelijke, interne gesprekken viel op zijn plaats. Maar verwoorden hoefde ik het zelf niet.

'En denk jij nu dat Grace … dat zij met Ruben … gesproken heeft over dat wat vaak rondspookt in jouw hoofd?'

Ik schaamde me diep. Het voelde alsof ik de vertrouwelijkheid die er tussen Grace en mij altijd geweest was, opgezegd had. En daarom schaamde ik me. Het was niets anders dan een vermoeden. Wellicht had Maria helemaal gelijk en had Ruben het alleen maar gezegd omdat het nou eenmaal deel van zijn taak was en hij Stef en mij beschouwde als leden van de groep. SHIT! Nu wist ik het helemaal niet meer! En toen voelde ik ook weer die verdomde tranen branden achter m'n ogen! Ik drukte ze figuurlijk weg. Wat had ik toch de laatste tijd! Ik jankte veel en veel te veel! Dit was al de zoveelste dag op rij dat de waterlanders zich aandienden, en … dat wilde ik niet! Ik was een vent! Ik moest niet continue lopen janken!

'Hè, stop eens met dat denken! Praat tegen me! Ik zit hier niet voor niets! En naast elkaar zitten en geen woord wisselen, daar heb ik geen zin in!'

'Sorry.'

'Niet nodig om dat te zeggen, maar ik vind wel dat als je de gelegenheid geboden krijgt om te praten, je dat ook zou moeten doen!'

Ze was voorzichtig in de keuze van haar woorden. Zou ze dat met haar eigen kinderen anders doen? Ik sloeg me met de vlakke hand tegen mijn voorhoofd.

'Niet doen, Marc!' klonk het boos. En om de voorkomen dat ik het opnieuw zou doen, pakte ze me stevig bij mijn polsen beet.

'Ik … ik weet het even allemaal niet meer. Ik twijfel aan alles. Niet aan Stef en mij. Totaal niet! We hebben heel goed gepraat en … nou ja … het zit goed tussen ons. Ik maak de problemen! Niet hij! Ik heb de problemen! Niet hij!'

'Hij heeft zijn eigen problemen, Marc! Geloof me! Maar jij ook! Het is voor jou niet altijd gemakkelijk. Je thuissituatie niet, het spoken van je broer in je hoofd, de pijn die je vaak hebt, het feit dat je medicijnen daarvoor moet nemen, terwijl je dat eigenlijk liever niet wilt. En ik weet alles, omdat ik regelmatig met Grace praat. Een afspraak die we gemaakt hebben, omdat we allebei voor jou zorgen. Het was op mijn initiatief onze uitwisseling. Ik wist dat Grace heel veel, te veel naar mijn mening, voor jou zorgde. Ze was zelf nog maar een puber, een jongvolwassene, toen ze de zorg voor jou op zich nam en ik heb me aangeboden, wellicht opgedrongen aan haar, zodat zij haar zorgen over jou met iemand kon delen. Ook zodat we dan gezamenlijk op konden trekken. Niets mis mee. Het had een doel. Een goed doel. En Stef houdt van jou zoals je bent, Marc! Een lieve, knappe jongeman, eentje die problemen heeft. Het zichzelf soms te moeilijk maakt en soms maar moeilijk hulp van een ander wil aannemen.'

Alle woorden hoorde ik. Alle waren betekenisvol. Dingen vielen op hun plaats en … ik vond het prima. Die uitwisseling tussen Grace en Maria was gewoon handig. En inderdaad … voor Grace heel belangrijk. Zo wist ze in elk geval dat ze er niet alleen voor stond: ze had een bondgenoot. 'Bedankt, dat je er altijd voor Grace en mij bent geweest.'

'Graag gedaan, Marc. Maar ik ben er niet alleen in het verleden, maar ook nu en in de toekomst. En dus wil ik graag dat je praat. Dat je mij probeert te laten zien wat er mis mee is dat je eens zou gaan praten met Ruben. Je kent hem. Je hoeft niet eens met hem te gaan praten als een psycholoog, zo heb ik het idee. Je zou gewoon eens met hem kunnen praten, zoals je dat ook met mij kunt.'

'Maar met jou vind ik het ook nog moeilijk! Ik ben altijd bang dat ik niet de juiste woorden vind! Dat het een stamelen en stotteren wordt! Van mijn kant in elk geval.'

'En je wilt dat het gemakkelijk is? Dat je net zo goed uit je woorden kan komen als een ander?'

'Ja.' Dat was waarschijnlijk de crux, ook in dit geheel. Ik wilde niet anders zijn dan een ander. Ik wilde … en dat was nog veel belangrijker … normaal zijn, geen problemen hebben. 'Ik wil al dit gedonder niet! Ik wil niet een grote broer hebben die me altijd zo vreselijk rot heeft behandeld! Ik wil niet dat hij mij het leven nu nog steeds moeilijk maakt! Ik wil gewoon kunnen slapen 's nachts!'

'Ga verder! Want volgens mij ben je er nog niet!'

En ja, ze voelde me goed aan en dus ging ik verder met: 'Ik wil, zo jong als ik ben, nog geen medicijnen gebruiken! Ik wil niet verrekken van de pijn af en toe. En … ' even viel ik stil, om vervolgens ook dat te zeggen wat ik nog kwijt moest. Toen ik dat onder woorden gebracht had, was ik nog niet klaar. 'En ik wil niet dat anderen verdriet om mij hebben!'

'Oké, dat laatste snap ik niet helemaal. Leg uit, alsjeblief.'

Ik vertelde haar van het gesprek dat ik dinsdag had gehad met Grace. Ze luisterde, zoals altijd, heel erg goed. Ze zou, zo wist ik, tussen de regels door kunnen lezen en dus hoefde ik niet alles woordelijk weer te geven. 'Maar het gevolg was, dat ze zich zorgen over mij ging maken. Niet alleen over de kilo's die ik verloren heb, maar vooral om de spookbeelden in mijn hoofd. En dat kan ik dus zien! Dat voel ik! En … dat geldt ook voor jou! Ik zie aan jouw gezicht dat ook jij je zorgen maakt om mij!'

'Ja. En dat vind ik eigenlijk heel gewoon. Er gebeurt niet zomaar iets met jou, lieve Marc. Een relatie hebben met iemand, en dan heb ik het niet alleen over een liefdesrelatie, wil zeggen dat je om iemand geeft. Ik voel me betrokken bij jou en bij dat wat jij meemaakt. Dat geldt ook voor je zus, Hannah, André, Stefan, Henrik Jan, Han en Lisa en ... Wij zijn allemaal bij jou betrokken. Wij maken allemaal deel uit van jouw leven.'

Ik wilde iets zeggen, maar een heel lichte stoot met haar ellenboog tegen mijn zij, maakte me duidelijk dat ze nog niet klaar was, dat ik gewoon even moest luisteren, en dus hield ik me in.

'En dat betekent dat we niet alleen maar genieten van de leuke dingen met jou. Ik ga het nu alleen over mezelf hebben, maar ik ben er vrij zeker van dat het ook voor de anderen in mijn gezin opgaat. Ik geniet enorm als jij hier met ons een spelletje speelt. Het plezier dat je in zo'n spelletje hebt, straalt helemaal van je af. Het is prachtig te horen hoe je aan tafel met ons discussieert over van alles en nog wat. Ik geniet van de manier waarop jij met mijn kinderen, geen enkele uitgezonderd, omgaat. Je bent een grote broer voor de jongste twee. Ik vind het prachtig hoe enthousiast je bent als je vertelt over je werk … '

Ineens schoot het me te binnen dat ik daarover nog niet met Stef had gesproken.

'Iets belangrijks in je hoofd?'

'Kan. Moet het nog bespreken met Stef en later met anderen.'

'Goed. Ik ga verder. Dat kunnen genieten van elkaar is het voordeel van het hebben van een relatie. Maar … het zou verrekte suf zijn, een mening, mijn mening, als je in een relatie alleen maar voor het leuke, het plezierige gaat. Samen in een relatie staan, wil ook zeggen dat je meeleeft als de ander het moeilijk heeft. Ik kan dat niet uitschakelen, lieve Marc! En als ik jou uitnodig om uit je schulp te komen en er met mij over te praten, dan wil ik ook niet dat jij je inhoudt! Dan wil ik graag dat jij je vrijelijk uitspreekt over alles wat jou dwars zit. En ja … dan kan het zijn dat ik bezorgd ben om jou, dan kan het zijn dat ik verdriet voel om datgene waar jij het moeilijk mee hebt, maar … dat hoort er nou eenmaal bij. Ik vind het fijn om een relatie met jou te hebben en wil volledig met je meeleven. Genieten, maar ook dat andere dat er is. Niets uitgezonderd. Maar … het is alleen maar meeleven.'

'Is dat niet voldoende?'

'Ach … ik wou … ik zou zo graag willen dat ik de zorgen van mijn kinderen, de zorgen van jou op me kon nemen en wegdragen. Er een oplossing voor vinden. Dat doen wat nodig is om alles weer goed te maken, maar … dat kan dus niet.'

'Maar … je helpt me wel ontzettend, dat weet je toch!' reageerde ik verbaasd.

'Ja. Praten lucht altijd op. Een goed gesprek kan leiden tot … maar … daar houd dan ook mijn meeleven mee op.'

'Ik heb het idee, dat je je eigen rol vreselijk onderschat op dit moment.'

Ik keek haar aan en zag een rimpel in haar voorhoofd. Er kwam een tweede. Een teken dat me duidelijk maakte dat zij zocht naar woorden, dat ze bezig was iets te formuleren.

'Wat ik bedoel, en ik hoop dat ik het goed zeg, trouwens … kijk mij nu eens stuntelen nu! Af en toe is het ook voor mij moeilijk, Marc, om de juiste woorden te vinden.'

'En dan zeg ik, om je gerust te stellen, dat geeft helemaal niets! Doe het op jouw manier!' Ze begon te lachen en ik lachte met haar mee. Het voelde goed zo samen bezig te zijn, maar ik was nog steeds heel erg benieuwd naar haar uitleg.

'Wat ik maar wil zeggen … ik kan een heel eind meegaan met jou in mijn meeleven, maar ik kan het niet zo voelen zoals jij. Ik leef mee. Ik ben bezorgd, maar als ik alles zo zou voelen als degenen met wie ik een relatie heb, dan … dan zou ik eraan onderdoor gaan. Dan zou ik de lasten van iedereen op mijn schouders nemen. Iets wat ik heel graag zou willen, maar wat ik niet kan. Ik leef mee. Meer is het niet.'

'Voor mij genoeg, hoor!'

'En … zie je wel … dat vergeet ik dus te zeggen en dat is het allerbelangrijkste eigenlijk, ik … oké nu wel goed zeggen allemaal … ik kan praten wat ik wil. Ik kan je dingen aanraden, maar … jij zult dingen moeten doen. Ik kan je op een spoor zetten, maar jij bent de enige die iets kan gaan doen. Toen jullie klein waren, was het anders. Ik kon nog wel eens iets doen. Zoals praten met jouw juf destijds over een andere naam voor jou.'

Opnieuw een bevestiging voor mij dat mijn geheugen vreemd in elkaar stak.

'Maar nu … nu sta ik aan de zijlijn, kan ik praten, adviseren, maar meer niet. Volgens mij begin ik mezelf te herhalen. Ben ik duidelijk geweest?'

'Ja. Mag ik een knuffel van je?'

'Natuurlijk, lieverd! Kom!' Ze nam me in haar armen en troostte me toen ik alsnog mijn tranen liet lopen. 'Rustig maar, lieve jongen!' zei ze terwijl ze door mijn haren streek.

'Ga niet zeggen dat alles goed gaat komen,' snikte ik.

'Nee, dat doe ik niet. Vanzelf goed komen gaat bijna niets. Je moet er iets voor doen. Zelf de eerste stappen zetten, opdat er iets kan veranderen ten goede. Alleen jij kunt dat doen, lieve Marc!'

Ik wist het. Had ik het Remi ook niet zo gezegd?

'Niemand kan dat doen voor jou. Ik kan je helpen door je de gelegenheid te geven van je af te praten, maar … '

Ik voelde dat ze zich inhield. Dat ze iets wilde zeggen maar tegelijkertijd liever ook niet en dus vroeg ik haar door te gaan.

'Het klinkt misschien als me te veel bemoeien met, maar ik zeg het toch. Ga met Ruben praten, alsjeblieft! Gewoon als twee mannen samen. Kijk wat hij ermee kan. Wellicht kan hij je een aantal goede tips geven en misschien geeft hij je ook wel aan dat hij graag met jou in een andere setting wil praten.'

'Als psycholoog.'

'Ja. Misschien lijkt hem dat toch beter.'

'En jij? Wat vind jij? En, alsjeblieft, hou je niet in voor mij. Ik kan het wel hebben.'

'Ik denk dat het voor jou heel goed zou zijn als je met zo iemand zou gaan praten. Je problemen gaan niet zomaar weg. Ook niet als je continue een glimlach op je gezicht tovert, of als je jezelf voorhoudt dat je er wel overheen zult groeien, dat het zal slijten mettertijd. Ik denk dat het tijd is om er nu iets mee te doen. Veel langer zo doorgaan als jij nu doet, lukt niet meer, zo heb ik het gevoel. En nu jij weer.'

Ik slaakte een diepe zucht en liet die volgen door een tweede. 'Denk dat je gelijk hebt. Nog een nacht slecht slapen en je kunt mij echt opbergen. Ik trek het inderdaad niet meer. Ik … ik wil zoveel … ik wil genieten van mijn leven. Ik wil dingen ontdekken met Stef, maar … het ontbreekt me zo aan energie af en toe dat ik bang ben dat ik alles zal verkloten. Onze vakantie … onze relatie.'

'Stef zal je alle tijd geven die jij nodig hebt, Marc. Hij zal je nooit onder druk zetten.'

'Heb je hem dat ingeprent?'

'Niet nodig. Zo is Stef.'

En ja, ze had helemaal gelijk. Zo was Stef. Hij had zich altijd al opgeofferd voor mij. Niet omdat hem dat gezegd werd, maar omdat hij dat heel gewoon vond. En het woord opofferen was eigenlijk niet juist. Hij leed geen schade doordat hij met mij optrok. We hadden elkaar, in al die jaren, steeds aangevuld. 'Nog één ding.' En ik vertelde haar van de beelden, de herinneringen, die ik die nacht had gezien en van het telefoongesprek met mijn vader. 'Ik heb gezegd dat ik heel graag met hem wil praten, ondanks dat er ook enorme boosheid in me was. Is dat een goed besluit geweest?'

'Ja. Heel goed denk ik.'

Ik keek haar aan. Was even terug op een ander moment. Een ander gesprek dat wij samen hadden gehad. 'Weet jij meer?'

'Het is aan hem om dingen uit te leggen, Marc. En het is goed dat hij dat gaat doen.'

Even was het stil tussen ons beiden. Maar al snel begon ik me weer allerlei dingen in het hoofd te halen. Ik schudde het opnieuw van me af.

'En nu? Wat ga je nu doen?'

'Nu ga ik naar bed,' zei ik. 'Ik ga slapen.'

'Vergeet niet een pil te nemen!'

Opnieuw moest ik glimlachen. Had ik inderdaad nog niet gedaan. Niet slim. Die pijn was er nog steeds en zou niet vanzelf weggaan, ook al hoopte ik altijd van wel. 'Stef en jij moeten maar kijken hoe dat zit met naar Zuid-Limburg gaan vandaag, morgen, of wanneer dan ook.'



Tot de volgende keer!



Reacties zijn van harte welkom op de site waar dit verhaal legaal geplaatst is, maar ook via mijn e-mailadres: lucky_eye2@yahoo.co.uk



©Lucky Eye, oktober 2020
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze dan ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de houder van het auteursrecht.

Lucky Eye
Berichten: 197
Geregistreerd: zaterdag 07 februari 2015 16:42
Woonplaats: Zwolle
Ontvangen Bedankjes: 224 keer
Bericht Re: EEN FLUISTEREND HART door Lucky Eye » zaterdag 28 november 2020 06:46

Hoofdstuk 14

Bij het aanrecht in de keuken nam ik een pil uit het kleine doosje dat ik altijd bij me heb. Maria vond het een uitstekend plan dat ik zou gaan proberen te slapen, maar gaf me nog wel een opdracht mee. Een overbodige, want ik had het zelf ook zo willen uitvoeren en daarom ging ik niet meteen naar boven, maar haalde eerst Stef op uit de woonkamer waar hij zat te lezen in de krant – ongetwijfeld de sportpagina's. 'Ga je mee naar boven?'

'En onze vakantie?'

'Eerst nog even niet. Ik ben bekaf. Ik moet slapen, maar wil jou eerst ook bijpraten.'

In de kamer van Stef kleedde ik me uit en kroop onder het dekbed. Stef aarzelde wat en probeerde zijn getreuzel te omschrijven.

'Het lijkt me beter dat ik niet bij ga liggen. Vind je dat goed?'

Ik dacht dat ik hem wel begreep, maar nodigde hem uit om in elk geval bij mij op het bed te gaan zitten. 'Ik moet slapen. Maar eerst met jou praten. Dat wat ik met je moeder heb besproken, moet jij ook weten. Heb ik met je afgesproken.' Ik zuchtte. 'Het gaat niet zo goed met mij,' ging ik verder. 'Ik heb problemen. Problemen vanwege alles wat er speelt bij mij thuis. Dingen breken me op.' Alles gooide ik eruit. Herhaalde als het ware mijn gesprek met zijn moeder. Ik was blij dat Stef alleen maar luisterde. Hij onderbrak me totaal niet. 'Ik begin wat door te draaien. Ben gek bezig af en toe. En daarmee heb ik alles wel zo'n beetje gezegd,' besloot ik uiteindelijk.

'Je bent absoluut niet gek, man! Maar … ik kan me wel heel goed voorstellen dat je gek wordt van de situatie waarin jij rondloopt. Ik zou allang gillend van huis weggerend zijn als ik zoiets zou moeten meemaken als jij. Jij bent hartstikke sterk en ik begrijp heel erg goed dat je het nu allemaal even niet meer ziet zitten. En ja, dan is het heel erg goed dat je met iemand gaat praten. Je hebt dat al gedaan met mijn moeder. Een prima begin! Ruben ken ik als iemand die heel goed kan luisteren.'

Verbaasd keek ik hem aan.

'Ja, af en toe heb ik ook wel eens mijn probleempjes gehad en dat waren dingen waarmee ik jou niet lastig wilde vallen en ook niet naar mijn moeder wilde gaan. Mijn vader had heel goed gekund, maar … iemand die op afstand stond leek me beter. En … daar bij Grace voelde ik me ook thuis. Vandaar.'

'Je bent lief.'

'Maar … ik ben heel blij dat je nu weet dat je er iets mee moet gaan doen.'

'Ja. Ik kan niet anders. Nu eerst slapen en dan zie ik wel weer. Maar ik wil echt wel vakantie hebben! Dat Zuid-Limburg waar jullie altijd zo lyrisch over zijn, wil ik nu echt met eigen ogen zien!'

'Maar op de heenreis heb je toch wel iets gezien vorig jaar?'

'Weet je dat ik daar geen enkele herinnering aan heb? Waarschijnlijk was ik toen al niet helemaal lekker.'

'Wanneer wel?'

Ik schoot in de lach. Normaliter zou ik hem een stomp verkocht hebben, maar nu niet. Ik was moe. Heel erg moe en wilde slapen.

'Vind je het goed dat ik even bij je ga liggen?'

Natuurlijk vond ik dat goed. We wisselden een paar kusjes uit, maar het was me meer dan duidelijk dat hij me op dat moment niet in vuur en vlam zou zetten.


* * *


Ik werd wakker van het tikken van de regen op het zolderraam. Nou ben ik niet bang voor een buitje, maar … niet nat worden is altijd beter. Ik draaide mijn hoofd opzij en merkte dat Stef niet meer naast me lag.

'Lekker geslapen, slaapkop!'

'Ik wel. Jij ook?' Stef zat aan het tafeltje bij het raam. Hij las een Donald Duck Pocket.

'Nee. Te wakker gewoon. Overdag kan ik niet slapen.'

'Ik gelukkig wel. Op momenten dat ik er flink door zit, moet ik overdag slaap inhalen.' Ik zag dat hij wilde reageren, maar voorkwam dat door snel verder te gaan. 'En ja, ik weet dat dat volgens de geleerden niet mogelijk is, maar bij mij werkt het prima.'

'Eigenwijs!'

'Wetenschappers spreken elkaar ontzettend vaak tegen, dude! Het ene onderzoek toont dit aan en een volgende precies het tegenovergestelde. En dus … vind ik al dat geld dat ze daaraan besteden doodzonde! Maar … hebben jullie iets geregeld inmiddels?'

'Ja. Alles is geregeld, meneer. Je hoeft alleen maar even te gaan douchen, dan kunnen we in de auto stappen en op weg naar het Zuiden.'

Rustig de tijd nemend voor alles douchte ik me en haalde ook nog het scheermes over mijn gezicht. Met mijn toilettas beneden aangekomen stond inderdaad alles klaar. De auto was ingepakt en ik kreeg te horen dat we met z'n vieren zouden gaan. Maria en Lisa zouden een paar dagen naar Maastricht gaan, nadat ze ons hadden afgezet in Epen. Een goede oplossing. Toen Stef en ik achterin wilden plaatsnemen, werden we teruggefloten – niet letterlijk – door zijn moeder.

'Ik wil best rijden, maar niet het hele eind.'

'Maa… ' wilde Stef protest aantekenen. Hij werd echter meteen afgekapt.

'Niet zeuren, Stef! Jullie hebben beiden je rijbewijs en mogen dus onder begeleiding rijden. En ik weet heus wel dat Henrik Jan jullie toestemming heeft gegeven om ook zonder één van ons hier in de polder te rijden. Dus? Wie van jullie rijdt het eerste stuk?'

'Laat mij dat maar doen,' meldde ik me vrijwillig. Ik was goed wakker nu, maar wist niet zeker of dat over een tijdje nog zo zou zijn. Maria ging naast me zitten en ik zag dat ze me in de gaten hield. Ik vond het niet erg. Ze nam haar taak als begeleider serieus. Onderweg werd er over van alles en nog wat gepraat. Lisa was druk bezig met het maken van een lijstje van dingen die ze absoluut wilde gaan zien als ze in Maastricht waren. Ze bereidde zich heel erg goed voor, zocht het nodige op internet op en discussieerde met Stef over de prioriteit van de verschillende items op haar lijstje, want al heel snel had ze door dat het wel erg veel plannen waren voor een paar dagen uit.

De hele tijd dat ik reed viel de regen met bakken uit de lucht. Toen we Cuijk naderden gaf Maria aan dat het tijd was om wat te gaan eten. Het was nog wel vroeg, maar een betere stopplaats wist ze zo niet. Ik nam de afslag, volgde de bordjes naar het Van der Valk
Hotel en parkeerde netjes. Niet in één keer, maar met wat heen en weer steken kreeg ik de auto keurig in het vak.

'Je bent een heel goede chauffeur, Marc!' zo complimenteerde ze me. 'Maar met inparkeren iets te perfectionistisch.'

'Dank je voor beide opmerkingen, Mam.' Volgens mij was het voor het eerst dat ik haar zo aansprak, maar het voelde heel vertrouwd en ook Stef en Lisa keken er niet raar van op.

Meteen bij binnenkomst liep ik naar de toiletten. Ik was nog meer net gaan zitten, toen er een berichtje binnenkwam via Whatsapp. Het was van Remi: "Alles goed gegaan! Ruben is echt heel erg goed! Voor maandag een tweede afspraak. Nogmaals bedankt, Marc!"

"Graag gedaan, Remi!" tikte ik in en verzond het.

Het eten was van prima kwaliteit. De porties ruim, maar we moesten er wel wat lang op wachten. Net toen ik gekscherend had gevraagd of iemand wellicht de Uno-kaarten mee had genomen, werd er opgediend. De uitleg, met excuses, kwam echter ook meteen. Vanwege plotselinge ziekte van drie medewerkers hadden ze het met minder personeel moeten doen. Maria zei dat het goed was. Dat we nu echt honger hadden.

Stef reed het laatste stuk dat wat sneller had gekund als we op de snelweg waren gebleven, maar Lisa wilde per se dat we bij Venlo de oude weg door Noord-Limburg zouden nemen. "Het is daar zo mooi," had ze gezegd en ik kon niet anders dan haar gelijk geven. De Napoleonsbaan voert door kleine dorpjes en door een werkelijk prachtig gebied. Maria wist te vertellen dat dit vroeger de gewone weg naar het zuiden van Limburg was. En dat het in de zomer filerijden was hier. Nu was het gelukkig een stuk rustiger. De TomTom bleef heel lang roepen dat we moesten omdraaien, maar dat deden we niet. Het was een bewust gekozen omweg.

Net iets voor acht uur kwamen we aan bij het Zinkviooltje aan de Plaatweg in Epen. Na een dik uur rijden had Stef aangegeven dat hij, vanwege het slechte zicht door de aanhoudend vallende regen, ogen op steeltjes had. Hij had de auto op de vluchtstrook gezet en heel snel hadden we een stoelendans uitgevoerd, waarbij ik als enige op zijn plaats was blijven zitten. Na het knooppunt Kerensheide werd het landschap heuvelachtiger. Toen we de snelweg verlieten, liet Lisa – die nu naast Maria zat – me weten dat ik nu goed mijn ogen moest openhouden. Benieuwd naar wat er zou gaan komen, lette ik goed op. Eerst was er nog niet zoveel te zien. Wel een leuke helling naar beneden in de richting van Nijswiller en een wat vreemd gevormde rotonde. Toen we in Wahlwiller linksaf gingen, werd het na het dorp meteen heel erg mooi. Ik bleef het raampje schoonvegen omdat ik niets wilde missen van het uitzicht.

'Niets bijzonders hoor! Heb ik zoveel jaren gezien!' bromde Stef.

'Ik niet, zeurdoos! Van de aanloop naar en het begin van de vakantie van vorig jaar weet ik niets meer.'

'Oh ja. Even vergeten. Sorry.'

'Toen we weg zouden gaan,' lichtte Maria toe, 'voelde je je al niet helemaal lekker. Ik probeerde je nog over te halen dat we het vertrek wat uit zouden stellen, maar daar wilde jij niets van weten.'

'Logisch toch?' kreeg ik steun van Lisa.

'Ja. Heel logisch. Vakantie is heel erg fijn. In de auto heb je heel lang geslapen. Bij Wahwiller heeft Lisa je wakker gemaakt en heb je je zitten vergapen aan het uitzicht, dat toen veel beter te zien was dan nu, maar … je bent het kwijt.'

'Kun je nu inhalen, maat,' zei Stef met een glimlach terwijl hij zijn hand op mijn knie legde.

'Niet flikflooien achterin!' reageerde Lisa fel.

'We zijn er bijna, zusje, daarvoor hebben we geen tijd meer. Ik hou niet van een vluggertje!'

'Mam!' beklaagde Lisa zich.

'Eigen schuld, Lisa. Je moet je niet overal mee bemoeien.'

Lisa deed er het zwijgen toe, maar niet nadat ze haar tong naar Stefan had uitgestoken.

Het dorp Epen vond ik klein. Het was een stuk kleiner in elk geval dan Mechelen. En het leek ook minder levendig. Nou ja, ook wel logisch natuurlijk als het zo hard en langdurig regent. Na het dorp reed Maria rechtdoor een smal weggetje in. Op het kruispunt had ik een paar ezels in een wei zien staan. Na een splitsing, waar wij links gingen, werd de weg nog smaller, zo had ik het idee. En ja, even later hadden we een echt probleem. Rechts een berm die steil opliep, links een dikke heg en recht tegenover ons een andere auto. Eerst was het flink remmen en toen weken beide auto's zover als mogelijk was uit. Maria gaf aan dat de ander door kon rijden. Het ging prima, maar het was even heel krap geweest. Maria zette de auto op de parkeerplaats. Uitstappen deden we echter nog niet. Het regende te hard. Stef werd ongedurig.

'Ik weet niet wat jullie gaan doen, maar ik blijf echt niet langer zitten hier!' en hij voegde meteen de daad bij het woord.

Even keken we elkaar aan, maar toen volgden we hem. Heel snel!

Hijgend stonden we in het gebouwtje waar "receptie" op had gestaan.

'Hallo, mevrouw Goelema! Heeft u een goede reis gehad?'

'Jazeker! Het was bij ons ook nat en het is er niet beter op geworden.'

'Wel lastig rijden zeker. Ik bedoel dat het extra vermoeiend was.'

'Gelukkig had ik twee co-piloten.'

'Mogen die twee,' en hij wees Stef en mij aan, 'al rijden dan? Zijn ze niet veel te jong?'

Maria legde de man het een en ander uit. Ik keek inmiddels om me heen. Zag een balie met daarachter een grote landkaart van de omgeving aan de muur. Ook zag ik een aantal fietsen staan. Een gewone (wel met versnellingen), een racefiets en een ATB. Hing er ongetwijfeld vanaf waar je wilde gaan fietsen. En ik had gelijk.

'Een racefiets is niet geschikt voor niet-verharde paden door het bos,' kreeg ik uitleg van Stef. 'En die gewone zou ik niet nemen, want daar zitten veel te weinig versnellingen op voor zover ik kan zien. Op weg naar Vaals heb je flink hoogteverschil te verwerken en dan sta zo stil.'

'Gaan we fietsen?'

'Lijkt me leuk.'

'Doen we. Maar wel een beetje rekening houden met mij, hè! Ik ben een rookie hier. Wil niet elke dag het onderspit delven.'

'We gaan ook wandelen. En dat ben je wel gewend van je vakanties met je ouders.'

Hij had gelijk, maar ik maakte hem duidelijk dat ik niet aan mijn ouders wilden denken.

'Sorry.'

We werden uit ons tweegesprek gehaald door de man van de receptie. 'Even opletten, heren! Jullie tent staat daar.' Hij wees naar een hoek. 'Die moeten jullie straks even in de auto leggen. Hij was hier keurig op tijd hoor, maar vandaag is er hier geen enkele droge bui geweest, vandaar dat ik hem niet heb kunnen opzetten. Jullie mogen gebruik maken van een van de huisjes die we dit jaar voor het eerst hebben hier. Het enige dat ik van jullie verwacht, na afloop van jullie veertien dagen, is een goede recensie.'

'Maa… ' probeerde ik iets in te brengen wetende dat een huisje ongetwijfeld veel duurder zou zijn.

'Alles is geregeld en betaald, hoor! Maak je om mij en mijn bloedjes van kinderen maar geen zorgen.'

Ik keek Stef aan en die haalde zijn schouders op. Toen hij gezegd had dat alles geregeld was had ik aangenomen dat hij van alles op de hoogte was, maar nu twijfelde ik daar aan. Later navragen dus.

'Oh ja,' kwam er nog een opmerking van de baas van de boel, 'Jan en Riet wonen links naast jullie. 'Het kan zijn dat je Jan af en toe tegenkomt op jullie veranda. Hij is wat in de war soms. Absoluut niet gevaarlijk of lastig, maar gewoon warrig. Je mag hem gewoon zeggen dat hij moet verkassen.'

'Is dat Riet van de koffie?' vroeg Maria.

'Ja. Wijd en zijd bekend hier. Ze komen hier al van lang voor mijn tijd.'

Dat moest dan al heel erg lang zijn, bedacht ik me terwijl ik de leeftijd van de man probeerde in te schatten; iets dat mislukte.

'Maar dit jaar voor het eerst zonder tent of camper. Ze zijn er te oud voor. Daarom waren ze ook heel blij dat wij nu die huisjes hebben. En ja, Riet zal jullie ongetwijfeld uitnodigen voor de koffie, maar dat mag je gerust weigeren.'


* * * 



'Vind je het niet prachtig?' vroeg Stef me toen we al onze spullen hadden opgeruimd in het huisje dat voor twee weken van ons zou zijn.

'Jaa,' verzuchtte ik. 'Net een relatie met jou en nu al samenwonen! Beter kan gewoon niet!'

'Malloot! Het is maar voor twee weken hoor!'

'Twee weken die ontzettend lang gaan duren, want ik wil niet hebben dat jij de dagen gaat aftellen of dat soort ongein! Afgesproken?'

'Ja, baas!'

Ik rende op hem af, kreeg hem te pakken en drukte een zoen op zijn lippen. Verdere amoureuze bezigheden werden voorkomen, omdat er op de deur werd geklopt. Even bleven we beiden staan kijken naar elkaar. Toen besloot ik toch maar te reageren op het eerdere geklop, liep naar de deur en opende deze.

'Ah, onze buren!' zei een oudere dame. Beter gezegd een dame in de leeftijd van een oma die ik nooit had gehad. Ze was modern gekleed in spijkerbroek en een vrolijk gekleurd shirt. 'Hebben jullie al gegeten?'

'Nee, mevrouw!'

'Pfff, zeg hoor eens! Ik ben geen mevrouw hoor! Ik heet Riet en mijn man heet Jan. We zijn dan wel flink veel ouder dan jullie, maar elkaar bij de voornaam noemen is wel zo prettig. Vind je niet?'

Haar tongval was duidelijk Amsterdams. Ik knikte, omdat ik het idee had dat ze nog veel meer wilde vertellen.

'En ik dacht dus, die twee hebben een flink eind gereden, Jan zag een sticker op de auto van Hasselt, nu net hun huisje ingericht en dan hebben ze vast geen zin meer in zelf iets te eten maken en al helemaal geen zin om naar het dorp te gaan voor een restaurant en dus zou ik pannenkoeken kunnen bakken, als jullie dat lusten in elk geval.'

'Ja, zeker wel!' bracht ik uit, 'Maar wij willen u euh … jullie niet tot last zijn. Jullie hebben tenslotte ook vakantie.'

'Kom zeg! Tot last zijn! Ik bak al jaren pannenkoeken en dat soms voor heel grote gezelschappen, dus daar is absoluut geen sprake van.' Ze keek op haar horloge en stelde voor dat we over een half uur bij hen zouden aanschuiven. Ik vond het prima.

'Maar we hebben woensdag nog pannenkoeken gehad!' beklaagde Stef zich pas toen Riet weg was.

'Tja, dan had je maar moeten ingrijpen, dude! Had je moeten zeggen dat je niet opnieuw pannenkoeken wilde eten. Trouwens, ik lust altijd pannenkoeken!'

'Ik was bang dat ik er geen woord tussen zou krijgen.'

'Dat lukte mij ook bijna niet. Als ze met die koffie van haar ook zo overtuigend is, dan zijn onze magen na deze vakantie flink geteerd!'

Stef moest lachen en ik besloot hem nog eens stevig beet te pakken en onze dertig minuten te gebruiken voor nog wat gezoen en ander lichamelijk contact.


* * *


De pannenkoeken waren overheerlijk! Ik heb altijd gezegd dat die van Stefs moeder de allerbeste waren, maar na een stuk of zeven wist ik het zo net niet meer. Een rangschikking maakte ik niet. Daar waagde ik me niet aan. We hadden ijs na en ook dat was lekker. Daarna kwam haar vaste vraag: "Koffie?" En ook dat sloegen we niet af. Onderwijl vroeg ze ons het nodige en vertelde ze zelf ook heel veel. Zij en haar man hadden vijf kinderen en inmiddels tien kleinkinderen. De oudste kleinkinderen hadden het nog niet toe aan kinderen en aan de manier waarop ze dat zei, was het te merken dat ze dat jammer vond. De rol van overgrootmoeder zag ze wel zitten. Toen we na de koffie op wilden stappen, vroeg ze of we van spelletjes hielden. En ja, toen was ik verkocht! Heb ik al gezegd dat ik van spelletjes hou? Ze had een hele verzameling meegenomen en binnen de kortste keren was ik helemaal in mijn element. Als ik een spel speel, ga ik er helemaal in op. Wil ik winnen ook! Maar, ik kan ook uitstekend tegen mijn verlies! Maar winnen, daar zet ik me voor in! En … ze had ook spelletjes die ik niet kende, maar wel degelijk wilde leren spelen. Het werd snel laat en toen we na het zoveelste spelletje dan toch eindelijk opstapten, liep ze met ons mee naar buiten en kwam ze met dezelfde mededeling over Jan als wij eerder te horen hadden gekregen.

'Je moet het hem maar niet kwalijk nemen,' zo besloot ze. 'Hij is erg in de war soms. Meestal gaat het heel erg goed, maar af en toe … '

'Dat moet heel lastig zijn,' zei ik meelevend.

'Ja. Maar ik ben blij dat ik hem nog heb, en dat we ook dit jaar nog op vakantie konden gaan!'

Ik kreeg steeds meer het idee dat Riet een vrouw naar mijn hart was. Er kwam echter toch nog een vraag.

'Zijn jullie … euh hoe formuleer ik dat netjes?'

Stef was haar voor. Hij wilde haar waarschijnlijk niet laten worstelen met woorden in haar hoofd en meende goed aan te voelen wat ze wilde vragen. 'Ja, wij zijn homo. We hebben sinds een paar dagen besloten dat we samen een relatie willen. We kennen elkaar al ons hele leven lang, maar van iets echts was het nog niet gekomen.'

Hij omschreef het leuk en ik was benieuwd wanneer het wel tot iets echts zou komen, als je begrijpt wat ik bedoel.

'Ik vind het prima, jongens! Een van onze zoons woont ook samen met zijn vriend en het is heerlijk om te zien hoe goed ze voor elkaar zijn. Geniet van elkaar, zou ik willen zeggen. En als we jullie kunnen helpen met het een of ander, gewoon vragen. Jan kent de omgeving heel erg goed en weet de mooiste wandelpaden, ook de niet gemarkeerde, hier in de wijde omgeving. En … ik heb de koffie altijd klaar. En als hij niet klaar is, dan heb ik hem heel snel gezet. Thee kan ik ook maken hoor, als jullie dat liever hebben!'

We namen afscheid en gingen naar ons huisje. Moe van de drukke dag liet ik me op de bank neervallen. Stef plofte naast me naar en legde meteen zijn hand op mijn bovenbeen en begon die te strelen.

'Mmmm,' kreunde ik vergenoegd. 'Dat voelt goed, lieve Stef.'

'Dat vind ik ook, schat. Je vind het toch niet erg dat ik "schat" zeg, hè?'

'Natuurlijk niet, man! Dat is toch prima!'

'Nou ja, … '

'Gewoon dingen uitproberen, schat. Als er iets is dat een van ons beiden, of ons beiden, niet bevalt, dan merken we dat vanzelf.'

'Ja. Zullen we gaan douchen?


* * *


Een tijdje later lagen we dicht tegen elkaar aan in bed. Al onder de douche had ik me bedacht dat dit huisje een uitstekend alternatief was voor een tent. In onze eigen douche konden we doen wat we wilden. Toen we naakt tegenover elkaar stonden waren we al beiden flink opgewonden en onze pikken stonden rechtop. Eerst maakten we ons nat en zeepten we ons in, terwijl we onze ogen goed de kost gaven. De opwinding nam bij mij flink toe. We spoelden ons af en daarna ging ik op mijn knieën voor Stef zitten. Al snel had ik hem flink aan het kreunen en iets later spoot hij mijn mond vol. Daarna deed hij hetzelfde bij mij. Het was heerlijk. Handwerk was altijd goed geweest, maar een ander die je klaarmaakt … ja daar wil ik wel een rangschikking in maken.

Ook het liggen in een echt bed heeft mijn voorkeur boven een campingmatrasje, hoezeer Stef mij ook verzekerd had dat die van hen prima waren. Dit voelde voor mij stukken beter. Meer ruimte, mijn eigen kussen die Grace ook mee had gestuurd hierheen en die niet met Maria en Lisa verder was gegaan, lekker bloot tegen elkaar aan en toen ik in slaap dreigde te sukkelen stelde Stef een laatste spelletje voor. Ik dacht dat het seks zou zijn, maar vergiste me flink.

'Ik stel jou een vraag waarvan ik het antwoord dat ik verwacht al heb opgeschreven. Als ik gelijk heb, verdien ik één punt. Als ik het fout heb, krijg jij het punt.'

Eenvoudig. Maar wel bedoeld, zo had hij toegelicht, om elkaar nog beter te leren kennen.

'Oké, kom maar op met je vraag.'

Stef ging rechtop zitten, haalde een schrijfblok en pen van zijn nachtkastje en schreef iets op. Toen kwam zijn vraag: 'Zou jij naar een naaktstrand willen?'

'Oké … daar moet ik over nadenken.'

'Wat!!!'

Zijn verbazing snapte ik niet. Voelde ook meteen aan dat ik grote kans had om een punt te scoren en dat beviel me wel. 'Is het een gewoon naaktstrand?'

'Doet dat er iets toe? Waarom zeg je niet meteen "nee"! Want zoiets wil jij toch niet?'

Op z'n tijd – op dat moment dus ook – hou ik wel van wat slap ouwehoeren. Maar tegelijkertijd was het meer voor mij. Een gewoon naaktstrand zag ik wel zitten, maar … en meteen begreep ik ook dat die overweging alles te maken had met een vooroordeel, iets dat ik dus niet hardop moest uitspreken. 'Een gewoon naaktstrand is een naaktstrand waar vrouwen zijn, mannen, kinderen, opa's en oma's. Snap je?'

'Ja. Denk dat ik begrijp wat je bedoelt. Maar … dat andere,' ook hij begreep waarschijnlijk dat het beter niet hardop uitgesproken kon worden, 'wil je dus niet.'

'Helemaal juist! En daarom is die vraag van jou niet met een "ja" of "nee" te beantwoorden voor mij. Maar … ik zal je tegemoet komen. Laten we deze eerste vraag zien als een oefening. Morgen stel je me een andere vraag, maar dan wel duidelijker. Oké?'

'Nee! Ga er nu gewoon van uit dat het een gewoon naaktstrand is, zoals jij omschreef. Zou je er dan heen willen of niet.'

'Alleen maar als jij met me mee zou gaan.' Ik wist het. Nog steeds geen echt antwoord op zijn vraag.

'Met jou kun je soms ook geen kant uit! Maar ik capituleer. Laat maar lekker. Morgen probeer ik het wel opnieuw.'

'En dan wel wat duidelijker graag met je vraag!' Ik kreeg een kussen tegen mijn hoofd en werd daarna stevig in de houdgreep genomen. Niet dat ik dat erg vond. Zo kon ik zijn heerlijke lijf heel goed tegen het mijne voelen. We stoeiden lekker met elkaar. Lieten onze handen toe op plaatsen waar we dat eerder nooit hadden gedaan en werden lekker moe. Uiteindelijk kropen we dicht tegen elkaar aan en praatten zachtjes nog wat met elkaar. Toen ik opnieuw in slaap begon te vallen, waarschuwde mijn liefste mij dat ik mijn onderbroek moest aantrekken. Zo lief van hem!

Het was een bijzondere dag geweest. Eerst Remi. Toen mijn eigen sores. Allerlei gedachten hadden zich aan mij opgedrongen en pas na een goed gesprek was het rustiger geworden in mijn hoofd. Vanaf dat moment had ik in een soort van flow gezeten. Ineens was het allemaal anders geweest. Ik had me overgegeven aan dat wat er was en wat zou gaan komen en alles had goed gevoeld. Heerlijk!



Tot de volgende keer!



Reacties zijn van harte welkom op de site waar dit verhaal legaal geplaatst is, maar ook via mijn e-mailadres: lucky_eye2@yahoo.co.uk



©Lucky Eye, oktober 2020
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze dan ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de houder van het auteursrecht.

Lucky Eye
Berichten: 197
Geregistreerd: zaterdag 07 februari 2015 16:42
Woonplaats: Zwolle
Ontvangen Bedankjes: 224 keer
Bericht Re: EEN FLUISTEREND HART door Lucky Eye » zaterdag 05 december 2020 07:10

Hoofdstuk 15

Toen ik de volgende morgen wakker werd en op mijn horloge keek, zag ik dat het nog erg vroeg was. Het was nog maar net zes uur. Natuurlijk probeerde ik eerst weer in slaap te komen, maar dat werkte – zoals zo vaak – niet bij mij. En dus ging ik eruit. Uit de kast pakte ik een wijde boxer en een T-shirt en trok die aan. Voorzichtig opende en sloot ik de deur van de slaapkamer, want ik wilde Stef niet wakker maken. Had ik al honger? Mijn maag liet meteen van zich horen. Ja dus! Ik maakte mijn ontbijt, maar begreep wel dat we naar de supermarkt zouden moeten vandaag. Het werd yoghurt met appel, want de muesli was ik vergeten. Ik moest zo'n lijst gaan maken als Lisa had gehad voor Stef. Met mijn bak liep ik naar buiten om te kijken of het al aangenaam genoeg was om op de veranda te eten. Ik schrok! Daar zat Jan. Meteen zorgde ik ervoor dat het snellere kloppen van mijn hart weer rustig werd. 'Goedemorgen, Jan!'

'Goedemorgen, euh … Riet is nog niet wakker hoor en dus is er nog geen koffie.'

'Geeft niets, Jan! Ik drink 's morgens graag thee en die staat te trekken in de pot. Wil je zo ook een kopje?'

'Graag. Maar … euh … zit ik hier wel goed?'

'Je mag gerust blijven zitten hoor.'

'Oh! Heb ik dát weer gedaan! De vorige bewoners van jullie huisje vonden het niet erg.'

'Wij ook niet, Jan. Thee?'

'Graag.'

Toen ik twee koppen thee op het tafeltje zette, verontschuldigde hij zich opnieuw en liet hij dat volgen door een uitleg. Ik luisterde aandachtig en begreep heel erg goed dat hij het moeilijk vond. 'Zoals ik al zei, Jan, het geeft niets. Ik schrok net even, zoals je wel gezien zult hebben, maar dat is eenmalig. Vind het heel vervelend voor jou, dat je dat soort momenten hebt.'

'Ik vind het voornamelijk vervelend voor Riet. Ze kan niet meer op me bouwen, weet je. Anders kon ze dat altijd wel, maar nu … nu lukt dat niet meer.'

'Ik heb het idee dat Riet er prima mee om weet te gaan.'

'Ze laat het niet altijd merken, dat ze er moeite mee heeft. Ze verbergt het.'

Even wist ik niet wat ik daar tegen in moest brengen. Het kon heel goed zijn dat hij het bij het rechte eind had. Ik probeerde me voor te stellen hoe ik met zoiets zou omgaan als Stef en ik oud zouden zijn. Het was geen leuke gedachtegang, maar ik vond het wel goed om te doen. 'Jullie hebben elkaar nog, en dat is heel belangrijk, Jan!'

'Ja! Dat is fijn! Gaan jullie wandelen vandaag?'

'Weet niet wat het weer doet vandaag, maar als het enigszins kan wel. Hoewel we ook boodschappen moeten gaan doen.

'Als je wilt kunnen wij dat wel voor jullie doen. Wij moeten toch naar Vaals.'

Op de weg hier naar toe had ik een supermarkt gezien in het dorp.

'Hier in het dorp is er ook een,' zo bevestigde Jan mijn opgekomen herinnering, 'maar die is klein en veel te duur met sommige producten. Wij gaan meestal naar de Albert Heijn in Vaals. Dus als jullie willen, dan mag je gerust een lijstje meegeven.'

'Ik zal het overleggen met Stef straks.'

Ik at mijn ontbijt en we dronken onze thee op en toen ik vroeg of hij nog een kop wilde, bedankte hij me en zei dat hij eens op moest stappen, dat Riet inmiddels wel wakker zou zijn en bezig met het ontbijt.


* * *


Een paar uur later verlieten wij met onze wandelschoenen aan de camping. Stef had het prima gevonden dat we een lijstje aan onze buren zouden geven. Toen ik het naar hen had gebracht, had Jan me een route aangeraden en me voorzien van een kaart waarop hij deze had uitgetekend. Volgens hem een heel mooie route, maar eentje die op een eerste dag stappen wel spierpijn zou opleveren, vanwege de hoogteverschillen die hier nergens te vermijden waren, volgens hem. En dat vermoeden had ik al.

Ik zou jullie een uitgebreid verslag kunnen doen van het prachtige Zuid-Limburgse heuvellandschap (maar ga zelf maar eens kijken, als het kan), de keren dat Remi met mij/ons belde, onze wandelingen, fietstochten (op een racefiets vond ik het prachtig, maar met een crossfiets door het bos jakkeren vond ik helemaal niets), de vele stukken vlaai die ik at en waardoor ik na de vakantie twee kilo zwaarder woog, bezoek aan een overdekt zwembad in Gulpen, het Maasstrand, de maaltijden (bijna altijd) bij Riet en Jan, het plezier dat ik beleefde aan het bonenspel en dat ik daar steeds beter in werd, het spel van Stef waardoor we elkaar inderdaad nog beter leerden kennen, de tekeningen die Stef en ik maakten (ik vooral van de Geul) en die we zouden verkopen aan Andre (een deal die al jarenlang loopt) om op te hangen in de praktijk- en wachtruimten van de maatschap in Zwolle, Raalte en Deventer, de seks die langzaamaan gevarieerder werd en geweldig was … Oké, een paar dingen over de seks dan. Op een avond probeerden we standje 69 uit. Een deceptie. Beiden hadden we het idee dat we met twee dingen tegelijkertijd bezig waren. En ja … dat klopt natuurlijk ook, maar wij vonden dat niet prettig. Bovendien, als je elkaar één voor één bedient, doe je er veel langer over. En over mijn probleem. Ik neukte Stef als eerste. We vonden het beiden geweldig. Wel een heel vreemd gevoel, zo benoemde Stef het. Voor mij was het heerlijk klaarkomen in een van de condooms dat ik bij de drogist in Hasselt had gekocht. Voor Stef had dat rubber niet gehoeven, maar als hij later mij zou neuken zou hij er, vanwege mijn probleempje, wel één moeten gebruiken. Andersom deden we het een dag later. En ook ik vond het een heel raar gevoel toen hij bij mij naar binnenging. Eerst was er een brandende pijn. Toen hij verder ging, voelde het voor mij alsof ik heel nodig moest pissen ineens. Ik had erover gelezen. Wist dat het kon gebeuren en negeerde het dus. Het kwam doordat hij tegen mijn prostaat aankwam. Ook dat gevoel verdween en het werd alleen maar beter. Man! Wat lekker! Stef was wel heel bezorgd. Ook nadat hij zich had teruggetrokken. Ik moest hem met heel veel woorden bevestigen dat het goed met mij was. Zijn gezicht stond bezorgd. Ook omdat hij natuurlijk wist, dat het scheurtje van mij mogelijk pas later zou reageren. En inderdaad. De volgende morgen was het mis. Bloed. Mijn eerste idee was om het te verzwijgen, maar dat deed ik niet. Eerlijkheid voor alles. Stef was compleet van slag. Zei dat hij het nooit weer zou doen! Ik liet hem even uitrazen. Pas toen hij kalmer geworden was, maakte ik hem duidelijk dat we het wel degelijk opnieuw zouden doen. Dat ik het heel graag wilde. Opnieuw verklaarde hij me voor gek. Wie weet ben ik dat ook wel. Maar … dat heerlijke gevoel wilde ik niet missen! Het was heerlijk geweest om zijn harde in mij te hebben. Natuurlijk zou ik het in de gaten houden. Mijn voornemen was om het wat vaker na te laten kijken door mijn huisarts. Vaker in elk geval dan die ene keer bij mijn jaarlijkse bezoek.

Maar over dat alles gaat dat wat ik met dit verhaal wil vertellen niet. Het gaat over iets anders en daarom kan ik wat dagen overslaan. We waren op een vrijdag aangekomen. De vrijdag daarop hadden we besloten het rustig aan te doen. In overleg met onze buren zouden wij wat kleine boodschappen ophalen in de supermarkt in het dorp, waar we met z'n vieren naar toe liepen. Daar aangekomen liepen zij verder voor een wandeling en gingen wij naar binnen. We kochten dat wat er op het lijstje stond, betaalden het aan de kassa, pakten de spullen die gekoeld moesten blijven in een koeltas waarin koelblokken lagen en dat ging weer in een rugzak. We liepen meteen weer terug naar huis. We wilden een dag uitrusten. Wat tekenen, wat lezen. Geen echte activiteiten in elk geval. Toen we over de parkeerplaats bij de camping liepen, zag ik een mij bekende auto: de Toyato Prius van Hannah. Meteen keek ik Stef aan. 'Wat doet die hier?'

'Weet ik veel?'

We liepen naar ons huisje en van afstand zag ik haar op onze veranda zitten.

'Dag, heren! Lekker gewandeld?'

'Nee, niet echt. Boodschappen gedaan, zus. Maa… '

'Wat ik hier doe? Ik moet met je praten.

Als Grace met me wil praten, dan is er meestal iets aan de hand. Hoewel er een glimlach op haar gezicht lag, merkte ik dat het een onechte was: haar ogen gaven de vrolijkheid die zij veinsde niet weer. 'Oké. Meteen dan maar,' besloot ik, 'want dan hebben we dat achter de rug.' Ik ontsloot de deur, opende die en liet Grace als eerste naar binnen gaan.

Stef aarzelde bij de deur. 'Wil je dat i…

'Ja.' Dat eenvoudige "ja" was nog niet voldoende om hem over de streep te trekken, zo bleek.

'Maar … is het niet privé dan? Iets tussen jou en je zus?'

'Ik weet het niet, dude! Maar ook als het dat is, jij hoort bij mij, ik bij jou, en als Grace dat niet prettig vindt, dan heeft zij een probleem.' Ik bleef niet wachten tot hij eruit was, maar liep alvast naar Grace toe. Mijn toelichting was overtuigend genoeg geweest, want Stef kwam ook naar binnen en ging naast me op de bank zitten. Beiden voelden we ons wat ongemakkelijk, zo merkte ik. Gelukkig stak mijn zus meteen van wal.

'Ik zou willen dat ik niet had hoeven komen.'

'Is het iets met Pa en Ma?'

'Nee. Het is iets anders. Maar, als je me steeds gaat onderbreken duurt het veel langer voor ik mijn ei heb gelegd.'

Het klonk wat bits. Kort in elk geval. Voelde ze zich er zelf niet gemakkelijk bij? Bewust verontschuldigde ik me niet. Had niets verkeerd gedaan, toch? 'Ga verder. Ik zal m'n best doen me in te houden. Maar het is geen garantie.'

'Nee. En dat maakt dit gesprek voor mij zo moeilijk.'

Ik snapte er steeds minder van.

'Ik heb je een prettige vakantie gewenst en ik weet dat je er zo ontzettend aan toe was en daarom vind ik het rot die te moeten onderbreken.'

'Vertel me nou maar waar het over gaat.'

'Het gaat over Alex.'

Ze had het haast gefluisterd, maar het was luid en duidelijk bij mij binnengekomen. Als een veer sprong ik in de benen en brieste: 'Verdomme! Ik wil het niet hebben over die kloo… '

'KOP DICHT, MARC! GA ZITTEN!'

Woest keek ik haar aan. Zij kwam hier mijn vakantie verpesten door over die hufter te willen praten en nu commandeerde ze me ook nog eens! Mijn vuisten waren gebald en ik voelde hoe mijn nagels prikten in mijn handpalmen. Meteen na haar uitbarsting werd ze echter ook weer rustig en zag ik weer hoe ze werkelijk was: mijn lieve zus, mijn beschermer. Als het niet nodig was, zou ze hier niet gekomen zijn om over hem te praten.

'Het spijt me, Marc. Ik had niet zo moeten reageren. Het is echt nodig dat ik met jou, en Stef, over Alex praat. Geloof me dat het nodig is. Ik had het anders absoluut niet gedaan. Vertrouw je mee?'

'Ja.' Ik ging weer zitten en Stef pakte meteen mijn hand beet. Wilde hij voorkomen dat ik weer op zou springen? Nee, natuurlijk niet. Hij wilde me alleen maar laten weten dat hij er voor mij was. Zeker nu ik hem nodig zou hebben.

'Zal ik verder gaan.'

Ik knikte.

'Alex is ernstig ziek. Alsjeblieft, ik voel je boosheid, Marc, maar soms is het goed om alleen maar te luisteren. Sluit je niet af voor mij, laat je gedachten niet met je op de loop gaan. Blijf in het nu. Ga niet terug naar het verleden, haal niet alles op wat hij jou heeft aangedaan.'

Ik snifte. 'Ons heeft aangedaan. Ik doe mijn best. Meer kan ik je niet beloven.'

'Laatst vroeg je mij of ik iets voor je verborgen hield, weet je nog?'

Ja. Ik herinnerde het me en knikte.

'Geruime tijd geleden nam de vriendin van Alex contact met mij op via de telefoon van de praktijk. Ze was heel eerlijk. Zei dat ze een verzoeningspoging tot stand probeerde te brengen. Mijn eerste reactie was dat hij de pot op kon!'

Voor mij voelde dat als een overwinning, maar tegelijkertijd begreep ik ook dat het daar niet bij gebleven was waarschijnlijk.

'Na die boze uitbarsting van mij legde ik meteen neer. Later bedacht ik me. Ik belde terug en sprak met Julia op neutraal terrein af: een cafeetje ergens in Utrecht.' Ze zuchtte een paar keer diep en ging toen verder. 'Het was niet een gemakkelijk gesprek. Bij mij kwam zoveel woede naar boven.'

'Geen wonder!'

'Heel logisch inderdaad. Alex heeft veel wonden geslagen bij jou en mij.'

'En toch mag ik hem niet een kloo… '

'Liever niet, broertje. Julia gaf me alle gelegenheid die woede te uiten. Ze ontkende of bagatelliseerde helemaal niets. Toen ik eindelijk uitgepraat was, zei ze me dat ze van de meeste voorvallen wist. Enkele waren nieuw voor haar. Ik verzekerde haar dat ik nog lang niet alles uit de doeken had gedaan en dat Alex voor ons beiden een echte klootzak was geweest.'

'Hé! Jij wel?'

'Op dat moment wel. Bovendien ben ik je oudere zus en mag ik dat. Toch, Stef?'

Stef hield wijselijk zijn mond. Volgens mij vond hij zijn rol nog steeds onwerkelijk en ongemakkelijk.

'Je mag gerust antwoorden, lieverd,' deed ik een poging ervoor te zorgen dat hij zich wat meer op zijn gemak zou voelen. 'Ik weet dat ik je hierin meegesleept heb, maar … begrijp je waarom?'

'Ja. Ik snap het, Marc. En ik ben blij dat ik de oudste ben thuis. Dan blijk je dus extra rechten te hebben.'

Ik vond het fijn dat hij zelfs nu in staat bleek een grapje te maken en schoot in de lach.

'Terug naar die middag,' zette Grace haar verhaal voort. 'Het was een open gesprek. Ik kon mijn hart luchten en daarna was het mijn beurt om te luisteren. Voor Julia waren mijn verhalen niet vreemd, zoals ik al zei. Alex had er haar uitgebreid, in diverse gesprekken, met horten en stoten en nooit om stoer of zo over te komen, over verteld.'

'En dat moet ik geloven?'

'Geloof mij. Op dit moment.'

Ik stelde mijn vertrouwen voor de zoveelste keer in mijn zus, omdat ik wist dat ze dat nog nooit eerder had beschaamd. Hoewel … die toevalligheid met Ruben … Nee, dat moest iets anders zijn. Maria had het mij uitgelegd.

'Uiteindelijk kwam ze op de proppen met dat wat ze graag wilde bereiken: een verzoening tussen ons en Alex.'

'Bekijk het maar!'

'Luister nou eens, dude!' sprak Stef fel. 'Je luistert nog steeds niet echt! Je hebt meteen je mening klaar en die gooi je er ook meteen uit! Je snapt toch wel dat er meer moet zijn? Dat Grace nog lang niet klaar is met haar verhaal?'

'Sorry.' En aangezien niemand me zei dat ik geen "sorry" hoefde te zeggen, begreep ik maar al te goed dat ik nou even echt mijn mond moest houden. Ik moest luisteren. Moest leren luisteren ook als het ging om … om … om Alex. Om … SHIT! Het was zo lastig. Die gast … hij had zo vaak … Luisteren! berispte ik mezelf! Maar … Grace viel stil. Praatte niet verder.

'En nu?' vroeg Stef voordat ik mijn mond kon openen.

'Eigenlijk is dit het wel. Er is nog heel veel meer te zeggen, maar dat is niet aan mij. Ik weet dingen, maar het zou beter zijn als Alex dat persoonlijk aan Marc zou vertellen. Ik kan het weergeven, maar nooit zo goed als hij dat zou doen. En dus … laat ik het hierbij.'

'Maar … ' begon Stef om meteen weer stil te vallen.

'Maar waarom? Waarom die poging tot een herstel van de relatie? Waarom nu!'

Gelukkig had Stef zijn vraag toch gesteld. En dat voor ik een vervelende opmerking die in me opgekomen was had kunnen maken.

'Alex is ziek. Ernstig ziek. Had ik dat niet gezegd? Ik dacht het wel.'

'Ja. Volgens mij wel. Maar is zijn ziekte de reden dat … dat hij het goed wil maken? Maak het Marc en mij duidelijk alsjeblieft.'

'Er waren eerder plannen. Maar … het ligt gecompliceerd. Die plannen waren er, maar … hij wilde eerst een jaar volledig clean zijn. Dat had hij beloofd aan Julia. Hij is meer dan een jaar clean. Gebruikt niets meer. Hij heeft gekozen voor de harde manier van afkicken. En toen die belofte was ingelost, zou hij verder gaan. Maar toen werd hij ziek. Hij is ernstig ziek.'

'Wat is "de harde manier van afkicken"?'

'Afkicken door van de een op andere dag te stoppen en nooit meer iets te gebruiken. Ook geen vervangende middelen. Hij had daarbij een motivatie. Julia had hem gezegd dat ze niets met hem te maken wilde hebben als hij niet zou stoppen. Hij had eerder al een serieuze relatie gewild, maar dat had ze hem geweigerd.'

'Logisch. Wie wil nou iets met ee… ' Ik slikte het volgende woord in. 'Ik zeg al niets meer.'

'Maar je hebt wel gelijk, Marc. Wie wil nou een relatie met een junk. Hij in zijn situatie zou iets samen alleen maar vreselijk onder druk zetten. Nooit een goed begin, denk ik. Hij kickte echter af. En het ging goed. Toen het jaar voorbij was en Julia en hij plannen maakten voor hun gezamenlijke toekomst werd hij ziek. Eerst leek het een gewoon griepje, maar hij herstelde er niet van. Het is iets ernstigs. De laatste tijd gaat het gelukkig weer wat beter. Een medicijn werkt. Gedeeltelijk. En voor een andere stap moet hij aansterken. Fitter worden, want anders gaat dat niet door.'

Kwam ze nou nog een keer met iets echts? Ik deed mijn uiterste best te luisteren, maar kon niet voorkomen dat allerlei stemmen steeds harder begonnen te praten in mijn hoofd. Het leek op die nachten dat ik niet kon slapen. Eerst iets van gefluister op de achtergrond, maar uiteindelijk steeds harder gepraat.

'Oké, dat was het zo'n beetje.'

'Heeft Alex een reden aangegeven waarom hij altijd zo … zo heeft gedaan,' vroeg Stef.

'Ja. Maar ik vind echt dat hij dat met Marc en eventueel jou moet bespreken. Mijn mening is dat het niet aan mij is om dat weer te geven. Ik zou het niet goed doen. De verkeerde woorden kiezen. Het is veel beter als hij dat zelf zou mogen brengen.'

'Ik heb ruimte nodig! Ik word gek!' zei ik, sprong op, liep naar de deur en klapte die met een harde knal achter me dicht. Ik wist niet wat ik moest doen. Vertwijfeld keek ik buiten om me heen. Ik wilde rust in mijn kop. Ik wilde Alex verrot schelden voor alles wat hij mij had aangedaan. De Geul!



Tot de volgende keer!



Reacties zijn van harte welkom op de site waar dit verhaal legaal geplaatst is, maar ook via mijn e-mailadres: lucky_eye2@yahoo.co.uk



©Lucky Eye, oktober 2020
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze dan ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de houder van het auteursrecht.

Lucky Eye
Berichten: 197
Geregistreerd: zaterdag 07 februari 2015 16:42
Woonplaats: Zwolle
Ontvangen Bedankjes: 224 keer
Bericht Re: EEN FLUISTEREND HART door Lucky Eye » zaterdag 05 december 2020 07:12

Hoofdstuk 16

Het eerste dat ik merkte was een hand op mijn schouder. Ik blies mijn adem uit. Het leek of ik die urenlang had ingehouden, maar dat kon natuurlijk niet. Daarna voelde ik de kou in mijn voeten. Ik keek naar beneden en zag dat ik met mijn wandelschoenen aan in het water stond. Toen pas hoorde ik haar stem.

'Wat ben je aan het doen, Marc?'

Ik keek over mijn schouder en zag Riet staan. Ook zij stond met haar schoenen aan in de Geul.

'Is alles goed?'

'Nee.'

'Heb je ruzie met Stef?'

Ik schudde mijn hoofd.

'Het water is wat te koud voor mij.'

'Sorry.'

'Zullen we even op het bankje op de oever gaan zitten?'

Haar hand gleed langs mijn arm – alsof ze de verbinding die ze met mij gemaakt had niet wilde verbreken – naar mijn hand en pakte die beet. Vervolgens leidde ze mij uit het water, de glooiende oever op en naar het bankje. Eerst liet ze mij plaatsnemen en pas daarna ging ze zelf zitten.

'Wil je mij vertellen wat er aan de hand is?'

Dit keer knikte ik. Ja. Ik wilde het vertellen. Meestal ben ik iemand die niet wil praten. Iemand die denkt alles zelf te moeten oplossen. Maar het is me vaker gebeurd dat als iemand me vraagt of ik wil praten er dan ineens een waterval aan woorden uit me komt. En dat gebeurde ook nu. Alles vertelde ik haar. Niets liet ik achterwege. Mijn angstige waken in de nacht, de klootzak die Alex was geweest voor mij en mijn zus. Mijn zus die me altijd zo goed had beschermd tegen hem, al de lieve mensen om me heen. Niets hield ik achter. Ik slaakte een diepe zucht en had het idee alsof ik uit een trance kwam. 'Sorry dat ik jou hiermee lastig val,' verontschuldigde ik me.

'Ik heb erom gevraagd, lieve Marc. Ik heb jou gevraagd of je wilde praten en jij hebt van mijn aanbod om te luisteren gebruik gemaakt.'

'Misbruik.'

'Echt niet! Soms is het veel gemakkelijker om van je af te praten tegen iemand die je helemaal niet kent.

Verbaasd keek ik haar aan. Kende ik haar niet?

'Je kent mij van die zeven dagen dat we met elkaar opgetrokken hebben. Heel intensief, dat wel, maar dat is omdat ik misbruik heb gemaakt van jullie. Ik hou van mensen om me heen. En als die mij één vinger geven, neem ik snel de hele hand. Gewoon omdat ik het gezellig vind om samen met anderen te zijn. Heb ik altijd gehad en Jan heeft dat altijd prima gevonden. En dus … ken je mij niet echt. En dus is het volgens mij gemakkelijker om dan van je af te praten. Ik kan het fout hebben.'

Omdat ik het niet wist of het voor mij zo werkte, haalde ik mijn schouders op.

'Wat was je aan het doen in de Geul?'

Opnieuw haalde ik mijn schouders op. Het enige dat ik nog wist, was dat ik uit het huisje gestormd was en de deur achter me had dicht geknald. Verder wist ik niets.

'Jan en ik zagen je staan. Je praatte in je zelf, sloeg wild om je heen, en af toe was je stevig aan het vloeken.'

'Sorry.'

'Hou daar mee op! Het was me duidelijk dat je het moeilijk had, lieverd, en je verhaal gehoord hebbende kan ik alles wat je deed heel goed voorstellen.'

Ik wilde opstaan, maar ze hield me tegen. 'Ik moet naar Stef en m'n zus, ze maken zich vast ongerust,' legde ik uit.

'Kijk,' zei ze en wees naar de overkant van het water.

Daar zag ik Grace, Jan en Stef zitten op een ander bankje.

'Ik heb Jan meteen naar de camping gestuurd. Ik wist niet of het mij zou lukken om contact met je te krijgen. Vandaar de hulptroepen die ik liet halen. Is die mooie meid je zus?'

'Ja. Ze is mooi, hè? Net een engel.'

'Nou weet ik heus wel dat je je in de Geul niet kunt verdrinken. Tenminste niet hier. Maar … je kunt je wel flink bezeren met al die stenen op de bodem. En daarom leek het me beter dat Jan Stef ging halen.'

'Dank je.' Ik keek naar mijn schoenen en zag hoe het water eruit sijpelde. 'Die heb ik mooi verpest. En jij die van jou ook tijdens jouw reddingsoperatie.' Ik glimlachte.

'Ben blij dat je weer kunt glimlachen, Marc. Heeft deze diepte-ervering, zo zal ik het maar noemen, je inzicht, inzichten, gegeven.'

'Je bedoelt of deze gekkigheid me iets heeft opgeleverd?' Ik kreeg een por. 'Een aantal. Het is hoognodig tijd dat ik met een psycholoog ga praten. Ik kom er alleen niet uit. Ik verval te vaak in het alleen willen oplossen van dat wat er allemaal in mijn hoofd rondwaart. En dat is niet goed. Ik heb daarbij echt hulp nodig. Af en toe van me afpraten is heel erg goed, maar er moet een vervolg komen. En dat ontbreekt er tot nu toe.'

'Een goed idee, Marc. En ten opzichte van je broer?'

'Hij is mijn broer niet. Een broer is anders. Stef en ik zijn heel anders ten opzichte van Han bijvoorbeeld.'

'Oké. Dan formuleer ik het anders. Ten opzichte van Alex? En wordt maar gerust kwaad en boos als je dat wil. Verberg het niet.'

'Ik kan even niet meer boos worden. Hoef het niet meer. Geen garantie voor later hoor, want de vonk hoeft maar in het kruitvat te vallen en ik knal! Ik ga naar hem toe, zal naar hem luisteren en afhankelijk van dat wat hij me te vertellen heeft een besluit nemen. Ik weet niet hoe het zal uitpakken.'

'Mag ik je een raad geven?'

Met verbazing keek ik naar haar. Begreep niet waarom ze het me vroeg. Ze legde het me uit.

'Mensen staan vaak klaar met advies en goede raad. Ook ongewenst. Ze weten het vaak beter voor ons en dat is dus wat ik niet wil. Ook ik weet het niet.'

'Doe maar. Van jou kan ik het wel hebben.' Ik kneep in haar hand.

'Als het voor Alex niet duidelijk is, laat hem dan vooral ook zien dat je boos op hem bent. Dat hij jouw leven deels heeft bepaald en dat op een niet goede manier. Maak hem dat heel duidelijk. Ik weet niet wat hij jou gaat vertellen, maar … als hij denkt dat hij er met een "sorry, zo heb ik het niet bedoeld" vanaf kan komen, laat hem dan heel duidelijk merken dat het niet genoeg is voor jou.'

Hier moest ik over nadenken. Kon ik dat van hem vragen? Hij was ziek. 'Ik neem het mee,' zo gaf ik haar mijn besluit weer.

'Prima. Goed om erover na te denken en niet zomaar te doen wat ik, of een ander, je als raad meegeeft. Nog één ding. Heb je pijn?'

Opnieuw bevreemd keek ik haar aan.

'Ik bedoel lichamelijke pijn,' kwam een toelichting. 'Toen je in de rivier stond, meende ik dat op te merken. Kan het fout hebben, maar ik zag het schokken van je arm, het vertrekken van je gezicht.'

'Ja.'

'Zenuwpijn?'

Ik vertelde haar van die operatie en het vervelende vervolg daarvan.

'En heb je daar iets voor?'

Mijn hand stak ik in mijn broekzak en ik haalde het kleine doosje eruit om haar vervolgens de pilletjes te laten zien.'

'Ah! Die herken ik.'

Even later liet ze mij de inhoud van haar pillendoosje zien. Ik herkende de diepblauwe kleine pilletjes. 'Waarvoor heb jij ze nodig?'

'Ernstige artrose in het schoudergewricht. Al een paar jaar. Dit jaar zag ik het voor het eerst niet zitten om met de camper hierheen te gaan. Dat ding stuurt veel te zwaar. Nou ja … als ik veel last heb deze wagen ook, maar ja … ik wilde absoluut niet thuis blijven.'

'Oké. Goed dat ik dat weet. Als er boodschappen gehaald moeten worden, dan rij of ik of Stef in het vervolg. Probeer je een beetje te ontzien!'

'Doe jij dat ook? Heb jij al een pil genomen?'

En voor ik iets kon antwoorden reikte ze mij haar fles aan. Braaf pakte ik een pilletje en slikte dat door.

'Kom! Ga mee, dan gaan we naar huis! Ik moet die schoenen uit en jij ook. En wees gerust, met die schoenen komt alles goed. Met jou ook trouwens, daar ben ik van overtuigd.'

'Waarom?'

'De campingeigenaar … '

'Nee, dat bedoel ik niet. Die schoenen, daar maak ik me niet druk om. Waarom denk je dat het met mij goed zal komen?'

'Ten eerste omdat je sterk bent. Dat heb je meer dan bewezen, zo heb ik begrepen uit jouw verhaal. Ten tweede omdat je langzamerhand aan het leren bent om met de stroom mee te gaan. Ten derde omdat je leert dat boosheid er mag zijn, maar ook dat je er iets mee kunt.'

'Dank je. Je bent heel wijs, Riet!

'Een knuffel?'

'Natuurlijk!' En zo knuffelden we daar op dat bankje aan de Geul, gadegeslagen door drie toeschouwers aan de overkant en ik meende heel duidelijk te horen dat er daar gesnift werd. Toen ik opkeek zag ik dat Jan – die in het midden zat – een arm om Grace en Stef heen had geslagen en hen naar zich toegetrokken had.




Tot de volgende keer!



Reacties zijn van harte welkom op de site waar dit verhaal legaal geplaatst is, maar ook via mijn e-mailadres: lucky_eye2@yahoo.co.uk



©Lucky Eye, oktober 2020
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze dan ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de houder van het auteursrecht.

Lucky Eye
Berichten: 197
Geregistreerd: zaterdag 07 februari 2015 16:42
Woonplaats: Zwolle
Ontvangen Bedankjes: 224 keer
Bericht Re: EEN FLUISTEREND HART door Lucky Eye » zaterdag 12 december 2020 07:04

Hoofdstuk 17

Nog diezelfde middag reden Stef en ik met Grace naar Utrecht, maar niet nadat we uitgebreid met Riet en Jan hadden gegeten en hen beloofd hadden dat we als het enigszins mogelijk was snel mogelijk terug zouden komen. Ons voornemen hadden we ook heel duidelijk onderstreept door maar heel weinig mee te nemen in onze rugzakken. Stef en ik, we wilden beiden terug naar Zuid-Limburg. Voor de zekerheid hadden we telefoonnummers en adressen uitgewisseld om contact te kunnen houden, als alles toch anders zou lopen.

Stef zat naast Grace voor in de auto. Heel bewust was ik achterin gaan zitten. Ik wilde proberen wat te slapen. Het lukte me niet heel goed en des te dichter we bij Utrecht kwamen des te onrustiger ik werd. De spanning nam met de kilometer toe, zo leek het.

Utrecht vond ik een vreselijke stad. Veel te druk overal! Grace vond met behulp van de TomTom goed de weg, maar af en toe stond het verkeer gewoon helemaal vast. Ze had ons uitgelegd dat we die avond in het huis van Julia en Alex konden overnachten. Een voorstel van Julia. Mijn zus parkeerde, gaf Stef een sleutel en stapte als eerste uit. Toen ik uitgestapt was, ving ze mijn blik.

'Ik weet dat je gespannen bent en dat is heel logisch. Was ik ook. Zelfs toen ik die eerste keer met Julia alleen ging praten was ik dat. Ik had gehoopt dat dat gesprek de spanning voor de ontmoeting met Alex wat weg zou nemen, maar dat was niet het geval. Dus ik weet hoe je je voelt.'

Ze pakte mijn hand en ik verzekerde haar dat ik mijn uiterste best zou doen om te luisteren. Dat ik mijn vooroordelen voor me zou houden en hem een kans zou geven.

'Meer kun je niet doen, broertje.'

'Kan ik nog iets doen voor je,' wilde Stef van me weten.

'Probeer, als het kan, dicht bij me te blijven. Ik heb jouw steun nodig, dude.'

De voordeur was al opengegaan, maar daar hadden we ons niet aan gestoord. Na een paar diepe zuchten liep ik achter Grace naar de voordeur toe. Julia was klein van stuk. Heel klein. Zelfs Grace was nog groter dan zij was en … die is al niet bijster groot. Haar handdruk voelde stevig. Ze had een wipneusje. Haar haar was donker. Om haar mond leek een glimlach te zweven. Ik had het idee dat ze er eentje was die zich niet snel het kaas van het brood zou laten eten. Maar … ik kende haar niet. En ineens merkte ik iets op. Vreemd! Geheel onverwachts sloeg ze haar armen om me heen en drukte haar hoofd tegen me aan.

'Ik ben zo blij dat je gekomen bent, Marc! Ik vind dat echt heel erg mooi van je. En jij natuurlijk ook, Stef. En heel erg gefeliciteerd met jullie relatie. Alex weet het ook, maar hij kan vanwege zijn medicijnen nog wel eens wat warrig zijn. Dus neem het hem alsjeblieft niet kwalijk als hij er niet aan mocht denken.'

Ook Stef kreeg een omhelzing. En ik zag dat hij net zo verbaasd was als ik. Grace was als eerste door Julia begroet met een paar kussen op de wang. Logisch. Ze kenden elkaar al langer. Grace had er het een en ander over verteld tijdens de rit. Maar die omhelzing had me verrast. Het voelde … heel erg goed. Ook haar woorden hadden me goed gedaan. Ik keek op mijn horloge. Het was bijna vier uur. Ik voelde wat druppels vallen.

'Komen jullie verder?'

Natuurlijk. Daarvoor waren we gekomen. Nadat we onze rugzakken op een kastje bij de kapstok hadden gestald wilde Julia ons voorgaan de woning in, maar eerst moest ik naar het toilet. En het bleek dat Stef en Grace ook nodig moesten. Grace rende de trap op naar boven en Julia wees mij het toilet onder de trap. Stef moest maar even wachten.

Het huis van Julia's ouders was groot. Een vrijstaand huis met meerdere verdiepingen, maar wel gewoon in een straat. Toen de blazen geledigd waren, ging Julia ons voor naar de woonkamer. Daar maakten Stef en ik kennis met de ouders van Julia, die graag wilden dat wij hen gewoon Iris en David zouden noemen zonder u. Moeder en dochter leken erg veel op elkaar. Het meest opvallende aan die gelijkenis waren de geringe lengte en het gezicht met de wipneus. Maar toen we later in gesprek kwamen met elkaar, merkte ik al snel op dat ze beiden alles wat ze zeiden kracht bijzetten door een beweging van handen en armen. Ik vond het wel leuk. Stef liep achter me. Ik keek over mijn schouder naar hem en zag dat hij naar me knipoogde. Tot nu toe ging het goed. Hannah kwam tevoorschijn uit een kamer die aan de voorkant van de woning lag: de voorkamer genoemd. De scheiding tussen woon- en voorkamer bestond uit schuifdeuren met daarin matglas ruiten die wel licht doorlieten, maar waardoor je niets kon zien.

'Hij is bijna wakker,' zei ze. Ze begroette Stef en mij hartelijk en trok Grace naast zich op de bank. Hand in hand zaten ze daar. Julia ging naar Alex. De moeder van Julia schoof stoelen bij en vroeg of wij wat wilden drinken. Ik had dorst. Stef ook. We kregen koffie en een plak cake. Ik verslikte me toen ik een te grote hap nam. Stef bonkte me op de rug. Iets te hard, de sufferd! Julia kwam terug en liep meteen naar me toe.

'Vind je het goed om meteen naar Alex toe te gaan?'

Het overviel me, de koffie was nog niet op en de cake nog maar amper aangeroerd. Er was paniek in me. Waarschijnlijk was het aan me te zien, want ze stelde meteen voor dat het ook nog wel even kon wachten.

'Ja. Het is goed.' Ik stond op. En hoewel ik het niet specifiek had benoemd, was mijn opmerking dat hij dicht bij me moest blijven duidelijk genoeg voor Stef geweest. Hij volgde me in elk geval meteen. Alex zat rechtop in de kussens in zo'n ziekenhuisbed. Zo eentje die je omhoog en omlaag kunt doen. Hij leek totaal niet op de Alex van vroeger. Hij was nog maar 25, maar zag er ontzettend veel ouder uit! Zijn huidskleur was altijd al wel wat bleek geweest – een groot verschil met die van mij – maar nu had het iets … Ik wist niet hoe ik het moest omschrijven. En … dat het iets beter met hem ging, dat hij er slechter had uitgezien – kon ik me amper voorstellen.

'Ga zitten, alsjeblieft,' stelde Julia voor.

Hij was ontzettend mager. Hij droeg een T-shirt met lange mouwen, maar ik zag zijn polsen die eng dun waren. Ik ging in de stoel dicht bij het bed zitten die zij mij had aangewezen. Ik merkte dat Stef ergens achter me plaats nam en zag dat Julia zelf een andere stoel naast het bed trok en dicht bij Alex ging zitten.

'Ik ben blij dat je er bent, Marc!'

De stem van Alex klonk me vreemd in de oren. Breekbaar, was een goede omschrijving. Het miste kracht. Misschien was hij moe.

'Jij ook, Stef!'

Ik hoorde hem iets terugzeggen, maar zelf reageren kon ik niet. Het was moeilijk voor me dat eerste moment. Als hij mij bij mijn officiële roepnaam had genoemd, zou ik meteen opgestapt zijn. Dat deed hij niet. Meestal had hij me Marc genoemd. Het was een soort van verenigd kinderfront geweest: alle drie gebruikten we niet onze officiële naam. Die naam had hij vaak alleen gebruikt om mij te treiteren, of om zich te beklagen over mij.

'We hebben beiden een secondant, Marc! Heel verstandig. Ze kunnen ons steunen als het voor ons beiden moeilijk is.'

'Stef is hier niet voor mijn steun,' een gedeeltelijke leugen, 'maar meer om ervoor te zorgen dat ik me gedraag.'

'Oh!'

'Als ik hier alleen zou zijn, dan … ' Het was vreselijk! Het voelde alsof allerlei herinneringen me tegelijkertijd bestormden. En al die gedachten aan dat wat er gebeurd was, deden pijn. Ik sloot me af. Sloot heel bewust even mijn ogen. Legde het oorverdovende lawaai in me het zwijgen op en maakte mijn zin af door te zeggen: "Met hem erbij is het veiliger voor jou. Voor hem wil ik me beheersen.' Ik zag zijn gezicht betrekken en ook Julia wierp mij een bezorgde blik toe. Het maakte me niet uit. Het was de waarheid, zoals ik die voelde. 'Wat wil je van me?' Het was direct. Te hard misschien, maar ik wilde het weten.

'Euh … ik heb jou de handschoen toegeworpen en jij hebt hem opgepakt.'

Ik vond het wel grappig dat hij de terminologie van een duel – eerst secondanten en toen dat over die handschoen – bleef gebruiken. En ik merkte dat ik me iets meer ontspannen voelde. Er kwam een heel klein, voorzichtig glimlachje rond mijn lippen, en ik zag datzelfde ook in zijn gezicht. Raar. Maar toch voelde het beter. Het was alsof we een stuk humor deelden. Meteen ook schudde ik het van me af. 'Ja. Ik heb die handschoen opgepakt, maar ik wil wel weten wat je van me wilt.'

'Begrijp ik. Het kost echter wel wat tijd. Ik moet het inkleden. Zou ik beginnen bij het cruciale, dan weet ik wat je antwoord zal zijn. En jouw reactie is dan helemaal terecht. Het kost dus wat tijd. Heb je dat voor mij?'

Ik knikte. Het moest genoeg zijn. Ik dwong mezelf om te ontspannen. Paste één van de methoden van Grace toe. Het voelde vrijwel meteen rustiger in me. 'Ik luister. En als je moe mocht worden of zo,' – waar kwam dat invoelende ineens vandaan? – 'dan is het goed om te stoppen en dan kunnen we op een ander moment verder gaan.' Of wilde ik mezelf hiermee meer tijd geven?

'Dank je, Marc! Oké …'

Ik zag hoe hij zijn linkerarm naar Julia uitstrekte en hoe zij zijn hand beetpakte.

'Zo'n vier maanden voor jouw geboorte werd ons verteld dat er een baby zou komen. Grace en ik waren dolblij. Een baby! We konden toen heel goed met elkaar opschieten. We waren dikke maatjes. Waarschijnlijk ook omdat we vaak op elkaar aangewezen waren. Na schooltijd samen naar een gastouder of de buitenschoolse opvang. We waren er daar voor elkaar. Natuurlijk gingen we om met andere kinderen die daar waren, maar … we trokken naar elkaar toe. Pa kwam ons altijd ophalen. Ma was lang niet altijd thuis. Soms bleef ze in Groningen in haar appartement. Had ze het te druk met haar werk. Pa bracht ons altijd naar school en ook altijd weer naar huis. Als hij ons vroeg uit school haalde, dan had hij iets geregeld, zodat hij iets met ons tweeën kon doen.'

Spreken kostte Alex moeite, merkte ik op. Toen hij even stopte, zag ik zijn magere borstkast onder zijn T-shirt zwoegend op en neer gaan. Net toen ik wilde zeggen dat hij gerust wat tijd kon nemen om op adem te komen, ging hij verder.

'Ik vond het prachtig dat er een baby kwam. Ik wilde een broertje. Grace een zusje. We maakten er een grapje van. Het enige wat we wilden was dat de baby zo snel mogelijk zou komen. Maar ja … dat duurde nog even. Als Ma thuis was en op de bank zat, kroop ik tegen haar aan … '

Ik ben er heel goed in om me dingen voor te kunnen stellen. En dit beeld deed me pijn. Ik beet heel bewust op mijn lippen om een opkomend gevoel van verdriet weg te duwen.

'… en legde ik mijn hoofd op haar buik. Ik wilde de baby voelen bewegen. Zij was daar niet van gediend.'

Afwijzing? Had ze hem toen ook afgewezen?

'Ik kreeg dan steevast te horen: "Niet zo aanstellen, Alexander!" En daarmee duwde ze mij van zich af, stond op en ging iets doen. Altijd in de weer. En dat … verwachtte ze ook van anderen.'

Ik hoorde geluiden achter me. Verder nog dan daar waar Stef zat. Het moest in de hal bij de voordeur zijn. Stemmen. SHIT! Het was de stem van mijn moeder. De bel had ik niet gehoord, omdat ik waarschijnlijk heel geconcentreerd naar Alex had geluisterd, maar haar stem herkende ik wél meteen. Meteen voelde ik spanning. Overal in mijn lijf voelde ik het. Toen ik naar Alex keek, zag ik hoe zijn gezicht tot een grimas was verworden.

'Sorry. Ik … ik ben even wat afgeleid.'

De ogen van Julia waren op mij gericht. Ze observeerde me heel duidelijk. Het voelde vreemd. Ik merkte dat ik er ongemakkelijk bij zat: op het puntje van mijn stoel.

'Ik ken het van Alex,' sprak Julia, 'maar bij jou werkt het dus ook zo.'

Ik knikte – want ik wist waar ze op doelde – en hoorde toen het stamelen van Alex: 'Ze … ze kan … ze is … ' verder kwam hij niet.

'Ze is nogal nadrukkelijk aanwezig,' vulde Julia voor hem in.

Zo kende ik mijn moeder maar al te goed.

'Oké, verder,' besloot Alex manmoedig. 'Ik maakte mijn plannen. Ik zou de grote broer voor mijn broertje zijn. Ik zou hem leren knikkeren, fietsen, rollerskaten, skateboarden. En toen Grace me uitlegde dat baby's in het begin helemaal niets kunnen, was dat geen enkel probleem voor mij. Ik zou je alles kunnen leren.'

Ja. Dat had ik graag gewild. Zo'n broer had ik willen hebben. Ik stak mijn hand in mijn broekzak op zoek naar een papieren zakdoekje, maar vond die niet. Ik voelde een tikje op mijn schouder en toen ik omkeek, zag ik er eentje in de hand van Stef. Het moest duidelijk geweest zijn voor hem.

'Kom dichterbij zitten, Stef!' nodigde Julia mijn vriend uit.

'Nee, ik zit hier goed.'

'Niet moeilijk doen!'

Julia haalde een krukje ergens vandaan en zette het naast mijn stoel neer. Ze ging pas zitten, nadat Stef naast mij plaats had genomen. Ik vond het fijn dat hij nu nog dichter bij mij was.

'Je kwam eerder dan de baby van onze nieuwe buurvrouw Maria en … ze hadden ons steeds gezegd dat haar baby het eerst zou komen.'

Vreemd! Had ik nooit geweten! Ik keek naar Stef en zag hem breed glimlachen. Ongetwijfeld had hij een binnenpretje. Mijn uitspraak dat ik de oudste en daarmee de wijste was, die ik vaak naar hem toe had gebruikt, kwam ineens in een ander daglicht te staan.

'Daarom moest je een tijdje in het ziekenhuis blij…'

Ik wist waarom Alex midden in het woord bleef hangen. TIK, TIK, TIK, TIK, TIK, TIK, TIK, TIK, TIK, TIK, TIK, hoorde ook ik. En dat in een vreselijk snel tempo. Ik keek naar de schuifdeuren en ook Alex, Julia en Stef zag ik kijken.

'Dat bedoel ik dus,' verzuchtte hij. 'Nadrukkelijk aanwezig. Niet eens hier in de voorkamer, maar toch weet je dat ze er is door dat stomme ijsberen van haar aan de andere kant van de schuifdeuren!' Hij zuchtte diep en ging wat verliggen. Vervolgens wendde hij zich tot Julia. 'Schat, ik durf het je haast niet te vragen, maar zou jij een poging willen wagen om ervoor te zorgen dat zij ergens gaat zitten? Het liefst in de tuin achter het huis en dat het regent geeft helemaal niets! Geef haar een paraplu mee, maar … laat haar in elk geval stoppen met dat stomme, doelloze heen en weer gedrentel!'

Ik kon me niet inhouden en schoot in de lach. De woorden van Alex waren heel grappig geweest.

'Ik neem die opdracht graag aan, lieverd!'

En heel kwiek, alsof ze er plezier aan beleefde mijn moeder te trotseren, liep Julia naar de schuifdeuren, schoof deze een heel klein eindje open en was verdwenen. We hoorden haar praten met mijn moeder. Ik had het idee, maar dat is nergens op gestoeld eigenlijk, dat ze bewust harder praatte opdat wij het zouden kunnen horen.

'Ik ben blij dat u er bent! Maar alstublieft, gaat u toch zitten.'

'Nee ik blijf wel staan! Kan ik al naar Alexander toe?'

'Nee, dat lukt even niet. Marc i… '

'Mladen! Hij heet Mladen! En ik wil graag óók even met hem praten!'

Ze wilde met mij praten? Ik kreeg kippenvel, maar hield mijn oren gespitst en was reuze benieuwd wat Julia zou zeggen.

'Het spijt me, maar het is een gesprek onder vier … nee acht ogen.'

'Vergeet niet dat ik hun moeder ben!'

Oké? Was ze nu ineens mijn moeder? Waarom had ik dat nooit eerder gemerkt? Mijn vuisten waren gebald. Woede!

'Ontspan je, Marc,' fluisterde Stef me in het oor. 'Je bent hier voor Alex. Niet voor haar!'

Dat hielp. En het hielp ook dat Julia erin slaagde mijn moeder af te poeieren. Met een brede glimlach op haar gezicht kwam ze weer terug.

'Operatie verontwaardigde moeder geslaagd, maar ik weet niet hoelang het mijn moeder zal lukken om haar af te houden van dat wat ze plan is,' zei ze en ging zitten meteen de hand van Alex weer beet pakkend.

Ik voelde medelijden met Iris. Ze had de taak of toegewezen of vrijwillig op zich genomen om mijn moeder een tijdje bezig te houden. Arm mens! Ze moest hiervoor voorgedragen worden voor een lintje!

'Dank je, schat! Ik verbaas me er altijd weer over hoe je het voor elkaar krijgt.'

'Geen idee! Maar het werkt en dat is het belangrijkste.'

Bewondering had ik voor Julia. Enorm ontzag.

'Je geboorte,' ging Alex verder.

Er lag een brandende vraag op mijn lippen, maar die wist ik nog even binnen te houden.

'Een dag later mochten we je zien. Maar vanachter glas. Pa was daar bij jou en hield je in zijn armen voor het raam, zodat wij je goed konden zien. Je was erg klein, zo vond ik. Toen hij ons verteld had dat je een jongetje was, ging ik echt uit mijn dak! Grace ook en ze zei me dat ze het het meest fijn vond voor mij. Een paar dagen na je geboorte, nog in het ziekenhuis, vroeg Pa of ik je beet wilde houden. Dat vond ik best heel erg eng. Maar ik deed het wel. Zittend in een stoel legde Pa je in mijn armen en … '

Ik zag hoe hij begon te huilen. Julia pakte tissues, maar gaf hem die niet meteen. Ze bood hem de gelegenheid om zijn verdriet te laten zien, zo voelde het voor mij.

'Ik ga me niet voor mijn tranen verontschuldigen, Marc. Dat doe ik niet. Niet meer.'

'Iets van onze moeder, toch?'

'Ja! Iets wat ik heel graag wil afleren. En zo … is er nog veel meer.'

Het was me duidelijk dat we overeenkomsten hadden. Gemeenschappelijke dingen waarvan ik nooit gedacht had dat die er zouden zijn tussen hem en mij. We hadden beiden op dezelfde manier gereageerd op haar stem. Daarna had het getik van haar naaldhakken op de houten vloer ons zenuwachtig gemaakt en vervolgens herkende ik ook in Alex mijn moeders idee dat we nooit mochten huilen. En ongetwijfeld – zo schoot het door mijn hoofd – zou er meer zijn. We waren tenslotte broers. En over die gedachte verbaasde ik me nog wel het meest. Misschien niet over het denkbeeld, maar wel over de woorden waarin ik het gegoten had in mijn hoofd. Ik had "gezegd" dat we broers waren. Even was ik in gedachten geweest, want de hand van Stef op mijn schouder bracht me terug naar de werkelijkheid. 'Sorry! Heb ik iets gemist?'

'Julia vroeg of het herkenbaar was voor jou,' zei Stef.

'Ja! Heel erg herkenbaar! We mochten van Ma nooit huilen. Het was een teken van zwakte.'

'Is er nog meer dat je kwijt wilt, Marc? Is er iets dat je met ons wilt delen?'

De ogen van Julia waren strak op mij gericht, na deze twee vragen, maar ik was er nog niet aan toe. Wilde nog niet toegeven dat ik gevoelens begon te krijgen voor mijn broer.

'Ben je boos op Alex?' vroeg ze door.

Ik verwoordde het op de manier zoals Maria mij had voorgehouden in haar bloementuin door te zeggen: 'Er is boosheid in mij. Boosheid ten opzichte van Alex.'

'Dank je, Marc, voor je eerlijkheid.'

'En geen wonder ook, Julia! Ik heb je verteld wat ik allemaal voor rottigheid heb uitgehaald! Grace heeft je daarover nog veel meer verteld. Dingen die ik me soms zelf niet eens kon herinneren.'

En toen wilde ik toch mijn vraag stellen en vroeg: 'Ik hoor je even niets over Ma zeggen. Pa was in het ziekenhuis en toonde mij aan jullie. Hij legde mij in jouw armen, maar … Ma?'

'Even uit beeld toen. Ze was er niet. Pa had ons verteld dat ze een tijdje rust nodig had. Dat een kind krijgen heel zwaar werk was en dat ze bij moest komen.'

Ze was er gewoon niet geweest. Niet geweest voor mij. Ik hoorde Alex diep zuchten. 'Neem je tijd,' raadde ik hem aan.

'Ik kan niet met stress omgaan,' pakte hij de draad van zijn verhaal – en daar ging het op dit moment om – weer op.

'Verwoord het anders, lief,' wees Julia hem lieflijk terecht.

'Ik ben aan het leren hoe ik om kan gaan met stress.'

Verwachtingsvol keek hij naar zijn vriendin. Ze glimlachte breed naar hem.

'Maar ik ben nog een slechte leerling.'

Opnieuw schoot ik in de lach. Dit keer vanwege de felle flonkering die plotsklaps in de ogen van Julia was verschenen.

'Ik doe mijn best, maa… '

'Het enige dat we kunnen doen, Alex,' voegde ik toe en daarbij was ik Julia voor, want ik had gezien hoe zij hem terecht wilde wijzen. Ze sloot haar mond en liet het erbij.

'Jouw eerste glimlachjes waren voor mij. Geen wonder ook, want waar jij was, was ik. En nou weet ik wel dat ze zeggen dat de eerste glimlachjes van een baby niet echt glimlachjes zijn, maar een reflex, een soort van oefenen met gelaatsuitdrukkingen zoals ze ook al schijnen te doen in de baarmoeder, en niet doelbewust, maar … ze waren voor mij. Grace en ik hielpen altijd heel veel mee. Wie er ook maar voor jou zorgde … '

Niet mijn moeder dus.

'… wij verleenden assistentie.'

'Toen jij naar huis mocht, was Maria inmiddels bevallen van Stef. Ze had natuurlijk eerst zelf verzorging in huis. Daarom waren er eerst anderen die voor jou zorgden. Toen zij voldoende hersteld was, nam zij die taak op zich. Ze vond het geen probleem om voor twee kleintjes tegelijk te zorgen. En als zij er niet was, bijvoorbeeld in vakanties of zo, was er wel een ander. Ma had haar gebruikelijke ritme van haar er-niet-zijn weer heel snel opgepakt. Volgens mij nog eerder dan officieel mocht, maar … haar zaak.'

'Wanneer veranderde al dat mooie, Alex?' Had ik haast? Zag ik dat hij moe begon te worden? Een combinatie van die twee?


Tot de volgende keer!



Reacties zijn van harte welkom op de site waar dit verhaal legaal geplaatst is, maar ook via mijn e-mailadres: lucky_eye2@yahoo.co.uk



©Lucky Eye, oktober 2020
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze dan ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de houder van het auteursrecht.

Lucky Eye
Berichten: 197
Geregistreerd: zaterdag 07 februari 2015 16:42
Woonplaats: Zwolle
Ontvangen Bedankjes: 224 keer
Bericht Re: EEN FLUISTEREND HART door Lucky Eye » zaterdag 12 december 2020 07:06

Hoofdstuk 18

'Eigenlijk al in groep acht. Ik moest de beste zijn met de CITO-toets. Ze keek mijn huiswerk altijd na voordat ik het inleverde. Als er fouten in zaten, werd ik naar de tafel teruggestuurd met nieuwe oefeningen. Het moest en zou goed zijn! Nee, het moest perfect! Ze had de leraar gevraagd om extra lesstof, maar die had dat gelukkig geweigerd. Heel knap van hem, dat hij haar had durven weerstaan.'

Ik haalde me mijn eigen leraar van groep 8 voor de geest. Zou het dezelfde man zijn geweest? De herinnering aan meester Bosman deed me glimlachen.

'Het werd nog erger toen ik na de zomervakantie naar het voortgezet onderwijs ging. Ik moest presteren. Ma wilde dat ik de allerbeste zou zijn. Ze had een plan met mij. Er werd mij niet gevraagd wat ik wilde. Dat deed er niet toe. Iedereen kan een zekere mate van stress aan, maar als de stress er steeds blijft … dan gaat het op een gegeven moment fout.'

'Maar … Ma was toen toch ook vaak van huis?'

'Dat laatste jaar basisschool en de eerste jaren dat ik eerst brugklas en toen vwo deed, was ze vaker thuis. Ik weet niet waarom. Misschien kon ze thuis, op afstand, werken of zo. Maar ze was er wel degelijk vaker. Te vaak, naar mijn mening. Het voelde voor mij alsof haar ogen altijd en overal op mij gericht waren.'

'En is dat de oorzaak van … ' Heel bewust maakte ik mijn zin niet af.

'Ja. Maar ik blijf erbij dat ik zelf een keuze had en dat ik me niet moet verschuilen achte… '

De fonkeling in de ogen van Julia was weer terug toen ze zei: 'Dat jij Marc gevraagd hebt om hier te komen, geeft meer dan genoeg aan dat jij je niet wilt verschuilen, Alex! Bovendien was je je vaak niet bewust van dat wat je deed!'

'Ik gebruikte!' reageerde Alex scherp terug. 'Zeg het gewoon zoals het is! Ook een keuze van mij!'

'Probeer alsjeblieft rustig te blijven, schat.'

'Waarom neem je mij steeds in bescherming! Ik weet verdomde goed dat ik me als een ontzettende hufter heb gedragen en Marc weet dat ook! Ik deed die dingen vaak bewust! Ik wilde niet dat zij zich met mij bemoeide! Dat gedonder over de studiekeuze van Grace vond ik maar wat fijn! Even niet de kijker van haar op mij! En als het wat rustiger was, deed ik maar wat graag een duit in het zakje, opdat het opnieuw zou opleven die discussie. Als ik Marc de schuld van iets gaf, dan was haar aandacht even niet op mij gericht en voelde ik even ademruimte. Heel bewust zocht ik dat op. Marc werd mijn zondebok. Ik laadde heel bewust dingen op hem, zodat ik … '

'Ja! Weet ik! Ik kon jou dingen vertellen die ik van Grace had gehoord die jij niet eens wist!'

'Kun je nagaan! Moet ik ver heen geweest zijn!' snoof Alex. 'Stoned. Pillen, wiet, alcohol, seks noem maar op! Ik heb van alles geprobeerd om verlost te worden van die eeuwigdurende aandacht die ze mij meende te moeten schenken! En waarschijnlijk moest ik er nog blij om zijn ook, dat ik dat kreeg van haar! Grace had ze opgegeven! Daar kon ze niet mee. Die was te eigenzinnig. Om jou … '

En hij richtte zich daarbij op mij.

'… ja gek eigenlijk … ze leek totaal niet in jou geïnteresseerd te zijn.'

Het leek alsof hij zich even afvroeg waarom dat zo geweest was.

'Dat ik jou een keer geslagen heb, Marc, wist ik ook niet meer. Het spijt me,' snikte hij.

De tranen stroomden over zijn wangen. Julia depte ze met nieuwe tissues en deed haar best hem weer tot rust te brengen. Ik voelde me rot. Het voelde alsof ik hier even niet bij hoorde en tegelijkertijd was ik onderwerp van gesprek. Heel apart. Onwerkelijk. Verder gaan hoefde voor mij nu niet. We zouden een andere keer verder kunnen praten, als hij dat wilde. Ik moest echter nog een ding weten en toen Alex weer rustig geworden was, stelde ik mijn vraag: 'Wat wil je van mij, Alex? Ik heb die vraag eerder gesteld, ik weet het. Ik hoef niet alles te horen wat er voorgevallen is. Ik begin te begrijpen dat Stef helemaal gelijk heeft gehad.' Zijn derde optie. 'Invloeden van buitenaf maken iemand soms tot wat hij wordt. Of zoiets. In jouw geval de stress. De druk die jij voelde door dat wat Ma deed. Maar … ' heel bewust liet ik even een stilte vallen, 'ook ik blijf zitten met de vrije keus die we hebben. Je had niet zo hoeven te reageren, lijkt me. Je had iets anders kunnen doen, maar … ik geef ook eerlijk toe ... ik heb makkelijk praten … Ik zat niet in die situatie. Mij heeft mij ook regelmatig achter de broek gezeten wat leren betreft. Maar toen ze door had dat ik gewoon niet intelligent genoeg was om in haar ogen ook maar iets te bereik… '

'Hé! Hou daar mee op!' reageerde Stef fel nadat hij me een mep tegen m'n schouder had verkocht.

'Zo was het wel, Stef! Precies zoals ik zeg! Op het moment dat zij dat besefte dat ik nooit universiteitsniveau zou halen, liet ze mij met rust en werd het voor mij gemakkelijker. En bovendien, speelt ook mee natuurlijk, ik had me voorgenomen dat ze geen invloed op mij mocht hebben.'

'Sterk van je, Marc! Zo had ik ook moeten zijn!' sprak een herstelde Alex.

'Ik weet het niet. We hebben onszelf niet gemaakt. We moeten het doen met dat wat er in ons zit. Natuurlijk …. we kunnen allemaal dingen aanleren. Doe ik ook. Moet ik ook! En daar ben jij nu ook mee bezig, Alex, zo begrijp ik maar al te goed. Jij hebt in elk geval geleerd dat je dit met mij bespreekbaar moet maken, en daar ben ik blij om. Natuurlijk vond ik het helemaal niets toen Grace kwam en onze vakantie verstoorde door te vragen of ik mee wilde naar jou. Maar … ik ben toch heel blij dat ik gekomen ben. Ik … maa… ik blijf met dat ene zitten. Wat wil je van mij, Alex?' Het duurde even voor hij het antwoord, op die voor mij zo belangrijke vraag, in zijn hoofd had geformuleerd en ik gaf hem die tijd. Zou hem nog veel meer tijd hebben gegeven als hij dat nodig had gehad.

'Ik ben ziek. Erg ziek. Sta voor een belangrijk moment.'

'Is je ziek zijn de reden dat je met Grace en mij wilde praten?'

'Nee. Die wens was er al eerder. Alleen … Even nog alsjeblieft. Dat ik ziek ben is grotendeels aan mijzelf te wijten.'

Dat Julia wilde protesteren was me duidelijk, maar hij legde haar met een handgebaar het zwijgen op.

'Niemand heeft dat zo gezegd hoor, maar ik weet het gewoon! Alcohol, drugs in verschillende soorten, verslaving, ontwenning, weer verslaving en ga zo maar door hebben mijn lijf ondermijnd. Tot een wrak gemaakt. Maar … ik wist uiteindelijk volledig af te kicken. En dat dankzij Julia.'

'Nee, dat heb jezelf gedaan!' bracht ze haar mening te berde.

'Als ik niet verliefd op jou geworden was, dan … Oh Shit! Helemaal vergeten! Ik vind het heel fijn dat jullie meer dan vrienden zijn. Dat jullie verliefd op elkaar zijn geworden. Heel fijn, jongens! Echt!'

Opnieuw zag ik tranen bij Alex. Hij was ontroerd.

'Liefde is iets heel moois. Kan werelden doen veranderen. Als ik niet verliefd was geworden op Julia, dan weet ik niet waar ik nu zou zijn.'

'Het heeft meegespeeld.'

'Heel duidelijk! Je wilde alleen maar met mij verder als ik clean was. En dat was heel logisch. Had de harde manier gekozen. Van de ene op de andere dag heb ik alles laten staan. Het was een hel, maar … het was het meer dan waard. Het lukte!'

'Het lukte jou!' kwam Julia met een opsteker.

'Een jaar zo'n beetje ging het goed. Kon ik werken aan mijn herstel. Ik werd fit. Ik sportte. Ontwikkelde spieren waar ik ze nog nooit had gehad,' sprak hij lachend.

Ik vond het mooi om te zien dat hij om zijn eigen opmerking lachte.

'Ik was fit. Hartstikke gezond, begon plannen te maken om iets te gaan doen, een nieuwe studie, iets dat ik zelf wilde en niet Ma … toen zakte ik in. Van de een op de andere dag. Julia, wil jij verder vertellen?'

Het was me duidelijk dat Alex te moe was. Zijn stem was steeds meer gaan kraken op het eind. Julia nam het verhaal over. Nuanceerde het een en ander ook. Dat van de een op andere dag, noemde ze overdreven.

'In februari 2014 kwam Alex uit de kliniek. We hadden afgesproken dat we pas aan een serieuze relatie zouden denken als hij een jaar clean was. Dat lukte ons niet helemaal. In september in dat jaar hielden we een korte vakantie in Overijssel. We toerden kris kras door de provincie heen. Ik moest en zou pannenkoeken eten in het pannenkoekenschip in Zwolle, de mooie winkelstraatjes in Deventer zien, punteren in Giethoorn, pizza eten bij de pizzeria in de Rode Haansteeg, fietsen over de Lemelerberg en noem maar op. Op onze laatste vakantiedag nam Alex me mee naar jullie huis.'

Ineens was er schrik bij mij.

'Alex wist dat jullie ouders er niet waren. Het was ook absoluut niet zijn bedoeling om op visite te gaan. Hij wilde mij alleen maar laten zien waar hij had gewoond. We reden het laantje in, gingen het huis voorbij, reden over een zandpad en parkeerden in het bos. We liepen door het bos. Over heel smalle paadjes.'

Me het bos voor ogen halen, was geen enkel probleem voor mij. Als je een bos als achtertuin hebt, ken je dat op een gegeven moment als je broekzak.

'Na een flinke wandeling wees hij me ineens op het huis. We hadden een rondje gelopen. Iets wat mij totaal ontgaan was. Ik ben een stadsmens. In een bos ben ik zo de weg kwijt. Even bleven we staan. Ineens merkte ik op dat hij verstarde. Ik draaide m'n hoofd, volgde zijn blik en zag iemand op de fiets komen aanrijden.'

Ik?

'Jij was het, Marc. Snel trok ik hem naar me toe. Ik deed alsof we aan het zoenen waren en draaide Alex zo dat hij met de rug naar jou toe stond. Ik keek langs hem heen en vond je er heel leuk uitzien.'

'Hé! Pas op, hè! Hij is wel mijn vriendje!' baste Stef.

Of hij serieus was kon ik even niet zien aan hem.

'We liepen terug naar de auto. Alex wilde rijden, maar dat liet ik niet toe. Ik had door dat hij geschrokken was. We reden weg en een eind verderop zette ik de auto op een parkeerplaats en maande hem om te praten. Op dat moment ontstond al het idee dat hij het goed wilde maken met jullie beiden.'

'Oké. Dank je.' Op de een of andere manier voelde het voor mij beter dat hij niet had afgewacht tot het moment dat hij ziek was geworden.

'Dat het er niet van kwam, werd veroorzaakt door een aantal dingen. Ten eerste wilde hij eerst zijn jaar volmaken. Zijn belofte aan mij, was voor hem het allerbelangrijkste. Als hij dat niet kon volbrengen, dan zou er voor hem niets meer zijn.'

Het klonk dramatisch, maar ik kon het me wel voorstellen.

'Voordat het zover was, praatten we er diverse keren met elkaar over. Of beter gezegd: ik zorgde ervoor dat hij erover ging praten. En dat omdat ik aanvoelde dat het problemen zou gaan geven. Die kwamen er: aanvechtingen, huilbuien, woede. En ook … de neiging om zichzelf iets aan te doen.'

Ik keek naar Alex en zag hoe hij in de kussens lag. Zijn linker hand ging naast het bed en was op zoek naar iets. Julia bukte zich en gaf het hem: een zuurstofmasker. Ze opende het kraantje op de cilinder voor hem.

'Gelukkig doorstond hij het goed. Wist hij dat hij door moest gaan op de weg die hij gekozen had.'

Tranen vulden mijn ogen. Ik wist veel te weinig van verslaving af, realiseerde ik me. Stef reikte me een nieuw zakdoekje aan.

'Toen het jaar officieel om was, gaven we elkaar een ring. We maakten plannen om een huis te gaan kopen. En … Alex gaf aan met Grace en jou te willen praten. Die volgorde moest het volgens hem zijn. Als het met Grace niet zou lukken, dan … dan had hij er weinig hoop op dat het met jou wel goed zou komen. Hij noteerde de afspraak in zijn agenda op zijn telefoon. Maar toen werd hij ziek. Kwam het er niet van. Eerst dachten we beiden aan een griepje. Even ziek, maar … het liet zich niet verdrijven. Toen toch maar naar de huisarts. Die onderzocht Alex en kon meegaan in onze gedachtegang. Hij schreef antibiotica voor. Toen dat niet werkte, liet hij een bloed- en urineonderzoek doen om een volledig beeld te kunnen krijgen. Dat onderzoek gaf aan dat er iets goed mis was met de lever van Alex. Een verwijzing naar een specialist volgde. Allerlei andere onderzoeken ook. Tenslotte kwamen ze uit op een auto-immuunziekte van de lever. Hij kreeg medicijnen voorgeschreven. En die werkten.'

'Dus … '

'Nee. Hij zal er niet van genezen. De medicatie heeft er alleen maar voor gezorgd dat het afbraakproces door die auto-immuunziekte vertraagd wordt. Maar het is wel goed om te weten dat de medicatie aanslaat.'

'Maar het is niet voldoende?'

'Nee. Woensdag moeten we naar het ziekenhuis voor een afspraak. Dan krijgen we te horen of een transplantatie mogelijk is.'

'Wauw! Heftig!' liet Stef zich horen.

'Ja, dat is het ook,' begon Alex toch weer te praten, nadat hij het zuurstofmasker weggelegd had. 'Enorm spannend omdat ons leven samen ervan afhangt.'

Even was het stil. Op de een of andere manier werd ik onrustig en al heel snel had ik door waarom. Het TIK, TIK, TIK, TIK, TIK, in de woonkamer was terug. Alex moest het ook gehoord hebben, want hij ging meteen verder, maar wel heel rustig. Kalmer dan voorheen, toen het soms leek alsof ook hij haast had gehad.

'Het is dus afwachten. In het beste geval krijg ik een andere lever. Verder denk ik niet. Er is geen andere optie voor mij. Het gaat goedkomen! En … als ik voor die operatie sta … dan … dan … zou ik graag weten dat er voor jou en mij een toekomst is, Marc! Ik vraag je absoluut niet mij te vergeven voor dat wat ik gedaan, misdaan, heb allemaal. Ik zou het niet eens durven! Dat gaat veel en veel te ver! Maar … misschien … misschien … en ga niet meteen een beslissing nemen! Ga er alsjeblieft over nadenken! Gebruik je gezonde verstand! En als ook jij het idee hebt … dat … dat het mogelijk is, dat er voor ons iets is … dan zou ik dat heel erg mooi vinden. Dan zou ik met dat beeld voor ogen voor een operatie in kunnen slapen en weten, dat er iets is waarop ik kan hopen.'

Snel richtte ik mijn blik even op Julia. Aan het lichtjes, en onzichtbaar voor Alex, heen en weer gaan van haar hoofd, wist ik dat ze mij begreep. Het bleef stil. Een hele tijd. Echter niet in mijn hoofd. Mijn hersenen werkten op volle toeren. Het arbeidsproces daar was zo intensief, dat ik meende dat er stoom uit mijn oren kwam. Gelukkig was Stef er. Hij tikte mij opnieuw op mijn schouder en stelde voor dat ik er inderdaad over na zou denken. 'Ja… ' was mijn enige reactie.

'Marc?' vroeg Julia. 'Is er ook iets waar jij op hoopt?'

Hoop. Ik wist het niet. Tegelijkertijd wist ik het ook wel. Maar het was een chaos in mijn hoofd en dus zouden er geen woorden kunnen komen. Zou ik wel iets zeggen, dan zou het wartaal zijn. En toch wist ik, dat ik iets moest zeggen. Ik voelde het niet als een verplichting. Maar het zou wel mooi zijn als ik iets zou kunnen uitbrengen. En dat kwam gelukkig ook. 'Ik zou willen … dat …dat als ik weer eens … eens een nacht heb waarin ik niet kan slapen, het spook wegblijft, mij met rust laat, zodat ik toch tot rust kan komen.'

'Dank je,' zei Julia met zachte stem. 'Stef, heb jij nog iets in te brengen? Nog iets te vragen?'

Ik keek naar mijn vriend en zag hem van kleur verschieten.

'Ik vind namelijk dat dit ook jou aangaat,' verduidelijkte ze.

'Ik weet het niet,' was Stefs eerste reactie. 'Dit is een familieaangelegenheid en ik ben niet echt familie.'

'Laat je nakijken, man!' kaatste Julia fel en snel terug. 'Je hebt iets met Marc en daarmee ben je onderdeel van zijn familie. Hoor ook jij erbij. Net zoals ik dat doe.'

Ze gaf hem even tijd maar drong toen toch aan.

'Nou?'

'Oké. Ik wil, als het kan, nog één ding duidelijk hebben. Maar echt alleen als het kan en Alex niet te moe is.'

'Het is goed. Vraag maar,' verzekerde Alex hem.

'Ik mis de rol van jullie vader. Ik weet hoe jullie moeder is. Ben doodsbang voor haar! Altijd al geweest! Vond logeren bij Marc altijd doodeng! Moest me er steeds weer toe zetten. Maar … hoe was je vader, Alex? Hoe reageerde hij? Hij moet toch gezien hebben dat jij leed onder de stress die zij op jou laadde?

'De rol van Pa was positief, maar deels verpestte ik dat zelf. Ik zal het uitleggen.'

Omdat zijn stem nog meer gekraakt had dan voorheen, brak ik in. 'Kun je het nog hebben?' vroeg ik bezorgd.

'Ja. Het klinkt wat rot en als ik, net als zo-even, merk dat het niet meer lukt dan zal Julia het over nemen. Toen ik zo tegen begin december van dat brugklasjaar de stress niet meer kon hebben, praatte ik er met Pa over. Hij deed een poging me gerust te stellen en zegde toe dat hij het er met Ma over zou praten.'

Het tikken van haar hakken hamerde in mijn hoofd. Heel bewust sloot ik haar opnieuw buiten. Concentreer je op dit verhaal, bromde ik tegen en in mezelf.

'Hij besprak het inderdaad, zoals hij had beloofd. Er ontstond een enorme woordenwisseling. Ik … ik weet niet waar jij en Grace toen waren. Heb het me vaak afgevraagd. Maar … misschien hebben jullie het wel meegekregen.'

Ik voelde zijn blik op mij gericht, maar schudde het hoofd. Kon ook haast niet. Hij ging met elf jaar naar de brugklas en toen moest ik nog vier worden.

'Geeft ook niet. Pa kwam er de volgende ochtend op terug. Zei me dat hij helaas niets had kunnen bereiken. Voelde dat hij er graag voor mij had willen zijn. Ik deed me groter voor dan ik was. Gaf aan dat ik het wel zou redden. "Maar praat wel tegen me aan, als je dat nodig hebt," zo kwam hij met een tussenoplossing. Hij kon het niet veranderen. Maar mijn gevoel, over dat hij er voor mij wilde zijn, was juist. Dat voelde goed. Af en toe maakte ik er gebruik van. Maar … toen ik jaren later verder van het pad afdwaalde, en me dit herinnerde kreeg ik het sterke gevoel … een vermoeden … dat hij bakzeil had gehaald omdat Ma macht over hem had … of zoiets… het is moeilijk te verwoorden. Pa hield me goed in de gaten. Gaf me regelmatig op m'n donder, als hij dat nodig vond. Toen hij wist dat ik drugs en alcohol gebruikte, hield hij mijn zakgeld in. Probeerde me zo terug op het juiste spoor te krijgen en ik … ik klaagde erover tegen Ma. Het was gemeen! Ronduit slecht van me! Ik wist dat Pa één keer het onderspit had gedolven en gebruikte nu Ma om … '

Alex viel stil. Hij snikte. Er waren geen tranen. Een paar keer zag ik hoe hij probeerde de draad van het verhaal op te pakken, maar het lukte hem niet meer.

'Gisteravond hebben Alex en zijn vader met elkaar gepraat. Het was een heel goed en open gesprek,' zo ging Julia zonder een teken van Alex verder. 'Ik was er, net als nu, bij. Je vader was oprecht blij dat er open over gepraat kon worden. En jullie vader heeft eerder ook al heel veel goeds gedaan voor Alex. Hij was er toen dat het meest nodig was. Zorgde op een goede manier voor Alex.'

'Maar,' zo kwam Alex terug, 'waarom hij toen bakzeil heeft gehaald, weet ik nog steeds niet. Ik misbruikte het later ook. Als Pa me op m'n donder gaf, maatregelen nam, klaagde ik erover tegen Ma. Ik maakte gebruik van mijn meest nare belager om van de straf die hij oplegde af te komen.'

'Bewust?' wilde ik weten.

'Ik weet het niet. Denk het wel.'

'Maar het kan ook komen omdat je soms te ver heen was. Je wilde geen bondje met je moeder, Alex, en toch zocht je dat op! Dat is toch vreemd?'

'Ja. Dat wel. Ik kan het ook niet verklaren.'

Ik had mijn antwoorden. Stef de zijne, maar toch wilde ik nog meer weten. 'En later.'

'Ik verklootte één jaar op het vwo. Woedend was ze. Maar het leek erop dat ze me toen wel meer met rust liet. Of … het kwam omdat ze carrièrekansen zag op haar werk. Ze was minder vaak thuis. Ze liet me met rust. Ik maakte op m'n sloffen de laatste jaren af. Hoefde er weinig moeite voor te doen. Het laatste jaar begon ze echter opnieuw. Bemoeide ze zich met mijn studiekeuze.'

Een rilling trok door mijn lijf. Dat had ze ook bij mij gedaan. En ongetwijfeld met een vooropgezet plan, zo kwam ineens bij me op. Ineens was het helder voor me.

'Zegde me toe dat alles voor me betaald zou worden, als … '

Dit voelde rot. Zo bekend. 'Als je maar een studie nam met garantie op een goed betaalde baan'.

'Ja! Woorden van die strekking. En dus … liet ik me opnieuw ringeloren. Maar … ik bepaalde wel dat ik naar Utrecht zou gaan om te studeren. Woedend was ze! Ze wilde dat het Groningen zou worden. Zou enorm veel schelen in de kosten, omdat ik dan bij haar in haar appartement zou kunnen wonen.'

Wat een gruwelbeeld!

'Geen haar op mijn hoofd die daar aan wilde denken. Ik verbaasde me enorm over mezelf, maar hield voet bij stuk. Het moest Utrecht worden. En nu … nu stop ik ermee, Marc.'

'Heel goed dat je het aangeeft. Fijn ook dat je het zelf wilt vertellen. Ik heb het gevoel, en dat heeft ze ook laten zien, dat Julia het zo van je kan overnemen, maar het is ook goed dat je zo veel mogelijk zelf wilt vertellen.' Ik zag hem knikken. 'Wanneer kunnen we verder praten?'

'Wil je dat?'


Tot de volgende keer!



Reacties zijn van harte welkom op de site waar dit verhaal legaal geplaatst is, maar ook via mijn e-mailadres: lucky_eye2@yahoo.co.uk



©Lucky Eye, oktober 2020
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze dan ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de houder van het auteursrecht.

Lucky Eye
Berichten: 197
Geregistreerd: zaterdag 07 februari 2015 16:42
Woonplaats: Zwolle
Ontvangen Bedankjes: 224 keer
Bericht Re: EEN FLUISTEREND HART door Lucky Eye » zaterdag 19 december 2020 07:49

Hoofdstuk 19

We maakten een afspraak. Julia bepaalde dat Alex eerst rust moest nemen en dat onze moeder hoog en laag kon springen, maar dat zij pas later op de dag met hem zou kunnen praten. Alex vond het prima. Logisch ook. Hij was, naar mijn mening, al veel te ver gegaan met ons gesprek. Enigszins omslachtig verlieten wij de voorkamer. Julia maakte een kleine opening door de schuifdeuren iets uiteen te schuiven en wij persten ons achter haar naar buiten. De eerste die ik zag was mijn vader die in een fauteuil zat naast de vader van Julia, wiens naam ik kwijt was. Ik zag hoe mijn vader het gesprek met hem afbrak, met ongetwijfeld een verontschuldiging, en zijn blik op mij wierp. Hij glimlachte breed. Ik liep meteen naar hem toe. Ook omdat ik een ontmoeting met mijn moeder wilde voorkomen.

'Hè, Marc! Goed je te zien, man!' zei hij terwijl hij opstond uit zijn stoel, zijn armen om me heen sloeg en me op mijn wangen kuste.

Het voelde enorm geborgen. Hij klonk joviaal. Blij haast. Hij noemde me bij de naam die ik graag wilde horen en dat deed me ontzettend goed. Maar het was wel vreemd. In het bijzijn van mijn moeder – en ze was tenslotte in dezelfde kamer – had hij dat nog nooit eerder gedaan. Ook dat kussen in het bijzijn van anderen. We waren thuis niet zo zoenerig. Zijn hele manier van doen kwam op mij over alsof hij zich … vrij voelde.

'Gaat het een beetje met Alex?'

'Hmm, lastig te zeggen. Heb begrepen dat het beter met hem gaat, maar … ik weet het niet. Hij is nog snel moe, maar dat kan ook komen omdat het emotioneel was en zo. Maar we hebben goed gepraat.'

'Ik gisteravond ook. Alleen met hem en Julia en dat was goed. Heel erg goed.'

'Hij vertelde mij er iets over. Is alles goed met u?'

'Ja.'

Hij legde mijn blik goed uit.

'Hoezo?'

'Euhhh … nou ja … het lijkt of u … ' nog steeds wist ik niet goed wat het was, '… anders bent.'

'Ik wil heel graag een keer met je praten. Heb dat over de telefoon al tegen je gezegd, maar als het kan wel op korte termijn.'

Ik vond het prima en we trokken allebei onze agenda's. Mijn voorstel was om het te doen na de vakantie van Stef en mij, maar hij kwam met een tegenvoorstel. Hij wilde graag naar Zuid-Limburg komen voor het gesprek. We prikten een dag en spraken de tijd af. Hij stopte zijn agenda weg en ik stopte mijn telefoon in mijn broekzak. Ineens viel er een schaduw over me. Niet letterlijk, maar mijn moeder kwam prominent in beeld.

'Heb je gedaan wat Alexander van je vroeg?'

'Hoe bedoelt u?'

'Zoals ik het zeg, Mladen!'

Ze pakte me bij mijn bovenarm beet en trok me bij mijn vader vandaan. Glimlachend keek ik over mijn schouder naar hem, verontschuldigend haalde ik m'n schouders op en liep achter haar aan. Onderweg botste ik geheel onvrijwillig, vanwege het dwingende sleuren van mijn moeder, tegen Hannah op. 'Sorry,' reageerde ik en heel snel voegde ze me fluisterend toe: 'Ze wist weer eens niet hoe ik heette!' Typisch mijn moeder. Ze sleepte me mee naar de achterzijde van het huis, waar er uitzicht was op de tuin. Normaal gesproken dan, want nu was er niets te zien. Het was enorm donker buiten. Het regende hard. Af en toe was er een bliksemflits die alles in een vreemd licht zette en dat werd dan even later gevolgd door gedonder.

'Ik heb een idee waarom je hier bent, Mladen,' zo stak ze van wal. 'Je doet alles wat Alexander van je wil! Heb je me goed begrepen!'

Het weer kwam op mij over als een metafoor. Hier zou ook gedonder van komen. Ik was boos. Woedend, vanwege dat wat ze van me vroeg. Maar dat aan haar laten blijken, wilde ik nu niet. Ik begon te glimlachen. Een glimlach die steeds breder werd. 'Ma, volgens mij doe ik al mijn hele leven lang wat ik zelf wil. En wat betreft Alex d… '

'Hij heet Alexander! Ik heb hem Alexander genoemd!'

'En wat betreft Alex doe ik dat ook. U hebt er helemaal niets mee te maken.'

'Hij wil ongetwijfeld dat het goed komt tussen jullie beiden!'

'Wat goed komt?'

'Je weet wel! Doe niet zo moeilijk, Mladen!'

'Euhhhh … is er iets fout gegaan tussen ons? En waarom zou hij willen dat dat goed komt? Het lag toch nooit aan hem? Ik deed toch altijd alles fout?' Het had smalend geklonken, maar dat had ik er heel bewust ingelegd. Hield me in, maar tegelijkertijd daagde ik haar uit.

'Weet wel dat je financieel afhankelijk bent van ons! Je hebt nog een opleiding voor de boeg die wij voor je betalen.'

Ahhhh, daar kwam de beruchte aap uit de mouw! Daarom had ze, zo ik al vermoed had tijdens het gesprek met Alex, dus met honing gesmeerd. Ze had zich met mijn studiekeuze bemoeid om mij te kunnen manipuleren. 'Oh ja, niet meer nodig! Ik ga iets anders doen!'

'WAT???'

'Euh … misschien laat ik het u nog wel eens weten.' Natuurlijk wist ik wel dat haar uitroep er een van verbazing was en niet een vraag naar wat ik zou gaan doen, maar ik had het niet kunnen laten om het laatste woord te willen hebben. Ik draaide me van haar af om naar Stef te gaan, maar bedacht me. 'Oh ja, Ma, Stef en ik hebben een relatie.' Het gezicht van mijn moeder dat al betrokken was, leek steeds meer op de donkere onweerswolken buiten. Homoseksualiteit had ze eens in mijn bijzijn, ik was veel jonger toen, "tegennatuurlijk" genoemd. Voor de tweede keer draaide ik weg bij haar en keek niet om toen ik mijn blik zoekend door de kamer liet gaan op zoek naar mijn vriendje. Ik wilde hier weg! Ineens was er een klik in mijn hoofd. Niet letterlijk, maar het kwam op mij over alsof er ergens een laatje opensprong. Ik zag getallen. Eerst dansten ze willekeurig heen en weer voor mijn ogen, maar langzaamaan vormden ze een … 'Godverdomme!' vloekte ik zacht, opdat niemand anders het zou horen. Met grote passen bereikte ik Stef die met Grace stond te praten.

'Alles goed?' vroeg mijn zus me.

'Hoezo?'

'Ik zag je met Ma praten en kon haar gezicht zien. Dat sprak boekdelen. Wat heb je haar gezegd dat ze zo … nou ja … hoe zeg ik zoiets … hoe leg ik de uitdrukking op haar gezicht uit … verontwaardigd? Is dat het? Nee … nou ja … wat heb je haar gezegd, Marc?'

Dat het daarom ging en niet om dat wat mij zo-even was overkomen, stemde me gerust. Had ze daarnaar gevraagd, dan had ik haar geen antwoord kunnen geven. Eerst moest ik het zeker weten. 'Vertel ik je later wel een keer. Nu wil ik mijn vriend van je lenen, want ik wil hier weg!'

'En Alex?'

'Morgen heel vroeg hebben we een vervolggesprek.'

Ze liep met ons mee naar de gang. 'Doe wel voorzichtig, Marc!' bond ze mij op het hart.

'Hoe bedoel je dat nou weer!'

'Ik heb het gevoel alsof je … Ik weet het niet precies. Kan er opnieuw niet de woorden voor vinden, maar het is iets wat ik niet van je ken en ik ben er bang voor. Het voelt voor mij alsof … '

Het was me duidelijk dat ze toch naar woorden zocht.

'Alsof je op ramkoers ligt. Net al dat gezicht van Ma en … ik weet het niet. Het voelt niet prettig. Wees voorzichtig alsjeblieft!'

'Geen zorgen maken, zus,' probeerde ik haar ongerustheid weg te nemen. Ik zag dat het me niet gelukt was. Natuurlijk had ze enigszins gelijk. Ik had heel bewust onze moeder getart. Gewoon omdat het goed voor me voelde. Kwalijk? Natuurlijk! Het is altijd het beste om iedereen te vriend te houden, maar … aan de andere kant … is het soms ook heel erg goed om duidelijk te zijn! En ik had haar klip en klaar te kennen gegeven dat ze mij niet kon sturen! Ook niet met het pressiemiddel, het financieren van mijn studie, dat ze nog dacht te hebben. Ik kuste Grace op beide wangen, pakte m'n rugzak en trok Stef mee naar de deur.

'Neem een paraplu mee, sufferds!' En daarmee kregen we er beiden eentje toegeworpen. Ze schudde glimlachend haar hoofd.

'Waar gaan we heen?' wilde Stef weten toen we buiten waren en onze plu's hadden opgestoken.

'Ik heb honger als een paard! Dus gaan we ergens eten, maar eerst even wat anders.' Ik trok hem mee de straat in en bij de eerste kruising naar links. Daar liep ik tot de bushalte en stapte in het bushokje.

'Hier serveren ze niets hoor!' kwam de grappige opmerking van Stef. 'Of denk je dat er een pizzakoerier langskomt of zo!'

'Hé, maat, ik denk even helemaal niets! Ik sta in de doe-modus! Ik moet met je moeder bellen,' had mijn telefoon al in de hand en Maria al aangeklikt, 'en wil graag dat jij oplet of mijn ouwelui verschijnen!'

'En dan?'

'Ik wil weten waar ze heen gaan!'

'Gaan we ze achtervolgen?'

Ik knikte alleen maar, want Maria nam op. 'Hé, Mam!'

'Hé! Leuk dat je belt, Marc! Alles goed in het mooie Epen of onweert het daar nu ook?'

Snel hielp ik haar uit de droom en het gedonder op de achtergrond was antwoord genoeg op het tweede deel van haar vraag. Een hele tijd bleef ik ratelen. Gaf haar een samenvatting van het gesprek met Alex en besloot toen met: 'Maar ik wil graag dat jullie iets voor mij gaan doen.'

'Roep maar!'

'Ik wil niet meer thuis wonen! Ik kan het niet meer! Net een aanvaring met mijn moeder gehad en met bepaalde woorden alles op scherp gezet. Ik kan het niet meer, Mam!'

'Geen enkel probleem. We zorgen voor alles. We zullen het volgende voor je meenemen in elk geval.'

En toen werd er een hele lijst opgenoemd. Het kwam op me over alsof er al een plan de campagne klaar lag. Altijd klaar had gelegen en toen ze klaar was met haar opsomming vroeg ik haar ernaar.

'Vraag maar aan Stef, maar zijn er nog aanvullingen van jouw kant? Des te eerder we weten wat er moet gebeuren, des te eerder je spullen daar weg zijn.'

'Maar … '

'Ja?'

'Ik heb nog helemaal niet gevraagd of … of ik bij jullie kan wonen dan tijdelijk!'

'Hoeft ook niet! Spreekt vanzelf! Duidelijk!'

Ja. Het was me duidelijk. Het leek erop dat zij veel verder vooruitgekeken had dan ik ooit had gedaan. Verder denken hoefde ik niet, zo was me duidelijk, en dus begon ik een aantal dingen op te noemen als aanvulling op haar waslijst. Als allerlaatste noemde ik haar dat ene dat een paar minuten geleden voor mij duidelijk was geworden. Ik moest het nu zeker weten. Al die tijd had het ergens in mijn achterhoofd rondgezongen, zo voelde het voor mij, en nu het laatje eindelijk opengeschoten was, wilde ik de inhoud ook helemaal kunnen zien. Ik vertelde Maria waar zij die gegevens kon vinden. Net toen ik klaar was met mijn uitleg, tikte Stef me aan. Ik volgde zijn uitgestoken vinger en zag wat ik verwacht had. Snel sloot ik mijn gesprek met Maria af. Het laatste wat ze zei was: 'Je vertelt me later alles maar, Marc!'

Met de paraplu's opnieuw uitgeklapt volgden we op enige afstand mijn ouders. Stef had me al een paar keer gevraagd naar het waarom van dit detectivewerk, maar ik had hem genegeerd. Mijn stilzwijgen werd hem echter te veel, want ineens hield hij me staande en stond erop antwoord te krijgen. 'Oké, goed! Maar laten we wel doorlopen. Er is iets geks met die twee, Stef! Ik voel het! Er is iets aan de hand. De hele tijd zie ik ze naast elkaar lopen, maar er wordt geen enkel woord tussen hen gewisseld! Steeds de gezichten, de blikken, vooruit. Ze praten niet met elkaar!'

'Zou ik ook doen met jouw moeder!'

'Even serieus, Stef!'

'Verkeerde opmerking.'

'Geen probleem,' zei ik terwijl we eventjes iets meer afstand hielden bij een zebrapad. Toen mijn ouders aan de overkant van de straat waren, zetten wij onze voeten op de oversteekplaats. We liepen in de richting van het centrum. Waarschijnlijk naar hun hotel. De lucht klaarde op en het begon droog te worden. Ik vond het jammer, want de paraplu's in het straatbeeld waren een prima camouflage geweest. Nu moesten we zorgen voor wat meer afstand. Het duurde gelukkig niet lang voordat zij op hun bestemming waren. Ze liepen een statig oud gebouw binnen. Op een drafje gingen Stef en ik er achteraan. Toen wij de draaideur door waren, zag ik hen beiden bij de balie staan: achter elkaar. Vreemd! Dat doe je toch niet als je samen een kamer hebt?

'Shit! Je hebt gelijk! Dat is vreemd!' fluisterde Stef me in mijn oor.

Ik was blij dat hij het nu ook opmerkte. Eerst kreeg mijn moeder een sleutel. Meteen liep ze naar de lift. Ineens voelde ik de paniek in me opkomen. Verwoed zocht ik naar een plek waar we ons konden verschuilen, want als ik een lift binnenstap draai ik me vervolgens meteen om. Mijn moeder echter niet. Gelukkig niet. Ze bekeek zichzelf in de spiegel in de achterwand en frunnikte wat aan haar haar. Een plek om ons te verstoppen leek nergens voor handen. En toen mijn vader naar de liften liep, beving mij de angst dat hij ons zou ontdekken. En dat gebeurde dus.


Tot de volgende keer!



Reacties zijn van harte welkom op de site waar dit verhaal legaal geplaatst is, maar ook via mijn e-mailadres: lucky_eye2@yahoo.co.uk



©Lucky Eye, oktober 2020
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze dan ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de houder van het auteursrecht.

Lucky Eye
Berichten: 197
Geregistreerd: zaterdag 07 februari 2015 16:42
Woonplaats: Zwolle
Ontvangen Bedankjes: 224 keer
Bericht Re: EEN FLUISTEREND HART door Lucky Eye » zaterdag 19 december 2020 07:50

Hoofdstuk 20

'Waar ben je mee bezig, man! Stop nou eens met rennen!'

Nee! Dat wilde ik niet! Nog niet! Eerst een flink eind weg van dat hotel. Mijn telefoon had diverse keren geluid gemaakt en steeds had Stef me erop gewezen. Maar steeds ook had ik alles genegeerd. Het zou ongetwijfeld mijn vader zijn. En hem wilde ik even niet spreken. Niet nu!

'En nu is het afgelopen!'

Met een ruk bleef Stef staan en dat zorgde ervoor dat ook mijn voortgaande beweging gestuit werd, omdat ik hem vanuit de hal van het hotel aan zijn hand had meegesleurd. Stef is wat omvang betreft duidelijk forser dan ik ben en hij legt ook meer gewicht in de schaal en dus was het logische gevolg niet alleen dat ik niet meer vooruitkwam, maar ook dat ik een smak tegen de grond maakte. Even bleef ik versuft liggen. Stef was meteen dicht bij me.

'Sorry, dude! Gaat het?'

'Ja.' ik richtte me op en ging zitten.

'Doe dat nooit meer, idioot! Je rent als een kip zonder kop door een voor ons vreemde stad, slalomt tussen andere mensen door en waarom? Ik snap het niet, Marc!'

'Ik leg je alles uit,' in vier stappen was mijn bedoeling, 'maar laten we alsjeblieft niet hier op de grond blijven zitten.' Twijfel was het enige dat ik bij Stef zag. 'Echt! Geloof me! We zoeken een restaurant op, want ik heb nog steeds enorm veel honger, en dan ga ik praten met jou. Leg ik je uit waarom ik mijn vader niet wil spreken. Oké?'

'Goed.'

Tijdens het in de benen komen was het me duidelijk, dat ik me ergens had bezeerd. Liet het echter niet merken. Dan zou hij zich vreselijk rot voelen. Ik kende hem. Maar het was goed dat hij mij gestopt had in mijn wilde, waanzinnige vlucht. Ik had toch ook gewoon tegen mijn vader kunnen zeggen dat ik eventjes niet met hem wilde praten? Ja. Dat had gekund. Hij was in de regel redelijk genoeg om zo'n antwoord te respecteren. Maar ik had het niet gedaan. Spijt had ik er niet van. Het was een keuze geweest. Nou ja … Geen reden in elk geval om te blijven staan hier. Ik moest eten hebben en snel ook! We overlegden en waren het er snel over eens dat het chinees moest worden. Stef vroeg iemand de weg en binnen tien minuten zaten we aan een tafeltje en was onze bestelling opgenomen.

'En nu praten!' klonk het gedecideerd.

Oké. Daar kwam dan punt 1. 'Jij hebt hetzelfde gezien als ik. Wat is jouw conclusie?'

'Je ouders hebben in elk geval verschillende kamers. Je moeder liep meteen weg van de balie. Ze wachtte niet eens op je vader. Het lijkt erop dat ze voor de buitenwereld, buiten het hotel, willen doen alsof alles goed is, maar in het hotel was het anders. Doen ze alsof … alsof ze niet bij elkaar horen. En … ze hebben dus mot met elkaar.'

'Ze gaan scheiden!'

'Ja. Dat denk ik ook. Want anders zou je geen verschillende kamers hoeven hebben. Een beetje ruzie … nou ja … kan gewoon zijn, toch?'

'Ze gaan scheiden!' herhaalde ik, want dat was me wel duidelijk.

'Maar je vader wil jou ongetwijfeld uitleggen wat er aan de hand is!'

'Ja. Maar dat wil ik even niet!'

'Heb je je telefoon al bekeken?'

Dat had ik niet. Niet handig van me, want Maria had ook kunnen bellen met een antwoord op die ene vraag. Ik viste het ding uit mijn broekzak. Drie gemiste oproepen daarna twee sms'jes: allemaal van mijn vader. Het laatste tekstbericht had hij beëindigd met: "Ik hoor wel van je wanneer jij eraan toe bent om te praten". Ik las het voor aan Stef.

'En wat doe jij nu?'

'Ik antwoord dat dat prima is.'

'Wil je verder niets weten?'

'Nee. Het is even genoeg. Er zijn andere dingen die ik eerst duidelijk moet hebben.' Ik tikte mijn antwoord in en keek toen weer op naar Stef. 'Punt 2. Wat moet ik met Alex?'

'Ohhh. Ik … '

'Ik ben er nog niet uit. Had jij het idee van wel?'

'Ja. Nou ja … ik had het gevoel dat jij je heel … hoe omschrijf ik dat goed … heel open … is dat het? Je kwam hem tegemoet. Zo leek het mij toe. Alsof je iets zag in dat wat hij voorstelde. Maar … je twijfelt nog. Begrijp ik dat goed?'

'Ja. Ik weet het niet. Ik was dan misschien heel open. Ik voelde ook met hem mee, maar … dat andere was er ook allemaal: boosheid, woede, verdriet, teleurstelling, pijn. En … dat lijkt ook mee te wegen. En zeker nu ik hier met jou zit en hij … '

'Ik hou niet zo van tegeltjeswijsheden, maar … dit is wellicht toch eentje waar je iets aan kunt hebben:

"Het is onmogelijk, zei de trots
Het is riskant, zei de ervaring
Het is zinloos, zei het verstand."

'Aiii,' reageerde ik. En dit moet het er beter op maken?' Ik glimlachte naar Stefan. 'Wil je het nog een keer herhalen?' Dit keer luisterde ik beter.

'Geven deze drie regels een beetje weer wat je voelt? Nu? Op dit moment?'

'Ja. Vandaar ook dat "aiii". Het komt keihard binnen, schat!' Ik legde mijn hand open op tafel neer en toen hij de zijne er boven op legde, voelde ik zijn steun, zijn sterkte, zijn liefde voor mij. 'Maar ik ben niet trots. Toch? Ik … nou ja … zo zit ik niet in elkaar. Toch? Alles wat ik doe … dat doet er niet zo toe.'

'Dwaas, dat ben je wel af en toe!'

'Oké. Maar ik vind het wel onmogelijk. Je weet wat hij allemaal gedaan heeft. En daarom … juist daarom vind ik het riskant en dat komt wel door de ervaring die ik met hem heb. Ik weet hoe hij kan zijn. En dan … als ik het verstand aan het woord laat … dan … wijs ik het gewoon af, omdat het zinloos is. Geen toenadering. Geen toekomst voor ons als broers.'

'Maar die wijsheid … het was nog niet helemaal af toen jij meende te moeten reageren. Drie regels las ik voor van de vier. Wil je de laatste ook horen?'

'Tuurlijk, zot! Wie doet nou zoiets! Hoe kom je erbij om de laatste regel weg te laten!'

'Luister goed, lieverd. Het is een juweeltje.'

Ik luisterde en meteen nadat hij klaar was schoten de tranen me in de ogen. Ja. Het was een enorme wijsheid. "Geeft het een kans, fluisterde het hart", had hij me verteld. 'Is dat je advies aan mij?' klonk mijn stem, zacht en bibberig van de emotie.

'Heel lastig. Ik kan jou geen advies geven. Het enige dat ik je kan vragen is om naar je hart te luisteren. Dat zegt vaak veel wijzere dingen dan die andere drie.'

En dat kon ik alleen maar beamen. 'Toen ik met hem mee begon te voelen,' zo probeerde ik Stef duidelijk te maken, 'was het mijn hart dat reageerde. Ik kon het me zo goed voorstellen! Die druk die hij gevoeld moet hebben vanwege onze moeder! Die druk die maar niet wegging! Ze heeft … ' Ik slaakte een diepe zucht. 'Ze heeft zijn leven vernield. Ze hielp hem niet, maar hielp hem de vernieling in. En ja … nu ik weet dat het niet alleen maar komt doordat hij … nu kan ik hem accepteren. Weet ik dat ik tegen hem kan zeggen dat ik er voor hem zal zijn.'

'Wauw! Sterk van je, Marc!'

'Waar heb je die tekst vandaan? Van je moeder?'

'Nee. Gewoon eens ergens gelezen op internet en opgeslagen in mijn hoofd. En nu kwam het goed van pas.'

'Oké. Nog niets. Is het gek als ik Alex een voorwaarde stel?'

'Hmmm. Hangt ervan af hoe je dat gaat doen.'

Ik probeerde het onder woorden te brengen, herformuleerde het hardop en uiteindelijk werd het een mooie volzin. Stef vond het resultaat prima. Maar we waren nog niet klaar. Punt 3 van het lijstje in mijn hoofd was aan de beurt, maar dat moest wachten. Het eten werd opgediend en we spraken af eerst niet verder te praten, alleen maar onze magen te vullen. We waren beiden uitgehongerd. Van het plakje cake van Julia's moeder hadden we maar een klein stukje gegeten en in die ene hap van mij had ik me ook nog eens verslikt!

'Is er nog meer?' wilde Stef weten toen we beiden een flinke bres geslagen hadden in onze porties.

'Van je moeder moest ik je vragen waarom ze geen aanwijzingen nodig had wat er allemaal mee moest, toen ik haar zei dat ik niet meer thuis wilde wonen. Ze las me een hele lijst voor! Allemaal dingen die belangrijk zijn voor mij!' Ik zag Stef breed glimlachen.

'Al jaren lang ligt er bij ons thuis een plan klaar om jou te evacueren.'

'Huh?'

'Ik was zeven of acht of zo toen ik thuis eens de vraag stelde of jij niet beter bij ons zou kunnen wonen. Ik vertelde over je moeder. Dat ze niet … nou ja … niet een goede moeder voor jou was.'

'Lief, Stef!'

'Dank je. Ik wilde weten waar jij zou moeten wonen als je niet meer thuis wilde wonen. Ze stelden me gerust. Gaven aan dat jij altijd bij ons kon komen wonen.'

Mijn ogen vulden zich opnieuw met tranen. Snel knipperde ik ze weg.

'We maakten een plan. Ik keek goed om me heen als ik bij jou was. Schreef op waar jij de dingen had liggen, die jij belangrijk vond.'

'Je vroeg me er zelfs naar,' herinnerde ik me ineens.

'Ja! Ik moest het toch zeker weten! Thuisgekomen, zette mijn moeder alles in een document op de computer. En zo werd die lijst regelmatig aangevuld, veranderd. Ook toen jullie gingen verhuizen natuurlijk. En sinds zij een smartphone heeft, staat hij ook daarop. Vandaar dat ze hem meteen bij de hand had en aan jou kon voorlezen.'

'En waar ligt het meest belangrijke?'

'Onder je bed, in al die schoenendozen natuurlijk!'

'Nee.' Ik pakte over de tafel zijn hand beet en legde die op mijn hart. 'Hier, lieve Stef, hier ligt het meest belangrijke. En jij, wat prijs ik me gelukkig, maakt daar deel van uit!'

'Wauw! Dat is wel heel romantisch. Maar … eigenlijk hadden we al die moeite dus niet hoeven doen!'

'Sufferd! Natuurlijk wel! Die andere dingen zijn ook belangrijk! Mijn knuffels! Mijn verzameling niet meer gebruikte Uno-kaarten!'

'Rotzooi dus!'

'Ansichtkaarten van jou van waar jullie op vakantie waren.'

'Zowat alleen maar Zuid-Limburg.'

'Ja! Maar je hoort mij niet zeggen dat daar iets mis mee is!'

'Nee. Zal ik niet doen. Maar … we hebben dat plan dus al heel veel jaren klaarliggen. Het was alleen wachten op het moment dat jij zou besluiten dat het genoeg was thuis.'

'Waarom hebben jullie mij dat nooit verteld?'

'Omdat mijn ouders dat niet wilden. Ze waren van mening, en ik denk dat ze gelijk hebben daarin, dat jij degene zou moeten zijn die de aanzet daartoe zou geven. En niet ik of mijn ouders.'

'Ahh, nou snap ik ook haar eerdere opmerkingen.'

'Welke?'

'Ze zei dat ik sterk was, of zoiets. Sterk geworden was in al die jaren.'

'Dat moet ook wel toch!'

Even waren we stil.

'Aan je gezicht te zien is er nog iets.'

'Lieverd, ik … er zijn dingen die zich om mij heen afspelen waar ik geen weet van heb. Heb gehad. Ik heb ergens iets gezien … thuis … en het blijft maar spoken in mijn achterhoofd. Ik heb je moeder gevraagd om dat op te zoeken.'

'Weet ze waar?'

'Ja. Ik ben duidelijk geweest.'

'Naar haar toe wel dus en ga nou geen sorry of zo zeggen! Laat dat! Het was bedoeld als een grapje!'

'Naar jou toe probeer ik ook duidelijk te zijn.' En ik lichtte hem toe wat ik bedoelde. Ook wat de eventuele consequentie zou zijn, als ik dat wat ik gezien had bij het rechte eind had.

'Maar dat is vreselijk!'

Stef was gechoqueerd. Het was op zijn gezicht te zien, maar ook in de verstarring van zijn lijf. 'Hé! Ik weet het nog niet zeker, Stef!' Maar eigenlijk wist ik dat al wel. Ik vergiste me niet. Steeds duidelijker stonden die cijfers me voor ogen. 'Daarom zoekt je moeder nu bij mij thuis. Ik weet waar het ligt. Maar tot die tijd moet ik, moeten wij, afwachten.'

'Maar … Nee. Het is duidelijk. Afwachten.'

M'n telefoon – die ik op tafel had gelegd – begon te piepen. Ik pakte hem op en zag de naam van Stefs moeder staan. 'Je moeder.'

'Pak hem dan op, man!'

'Hé, met mij!'

'Alles goed? Je klink wat … beverig … onvast.'

'Vertel ik je later. Is dat goed?'

'Ja, natuurlijk! Waar zijn jullie nu? Stef liet weten dat jullie in het huis van Alex en Julia konden slapen. Waar is dat?'

Snel speelde ik de vraag door aan Stef en herhaalde zijn antwoord.

'Zijn jullie daar nu al?'

'Nee. Nog niet. Hoe zo?'

'Even wachten.'

Ik hoorde haar praten met Henrik Jan.

'Wij zijn er met zo'n veertig minuten.'

'Wat?'

'Veertig minuten. Dan zijn wij er.'

'Maa… '

'Ik moet dingen met jou bespreken, Marc, en dat doe ik liever niet via de telefoon.'

Duidelijk genoeg voor mij. De bevestiging hoefde ik eigenlijk niet meer te zien. Die ene datum in mijn achterhoofd, bleek juist te zijn. Onmogelijkheden drongen zich aan me op.

'Marc! Blijf erbij! Laat je niet gek maken! Tot straks!'

Een piep. De foto van haar die van het scherm verdween. 'We moeten naar het huis van Julia en Alex. Je ouders zijn onderweg.' Voor Stef was het ook duidelijk. Dat zag ik meteen. We betaalden en liepen naar buiten. Meteen pakte hij mijn hand beet. Stef had zijn telefoon in de andere hand en liet zich door Google Maps door de stad leiden. We gingen door een park. Waarschijnlijk de kortste wandelroute. Ik voelde me rot. Ik probeerde de gedachten bij me weg te houden, maar dat lukte niet. Zelfs de ontspanningsoefeningen die ik deed, werkten niet helemaal. Steeds verzonk ik opnieuw in gedachten. Het was goed dat Stef mijn hand beet hield. Ik voelde me een blindeman. Liep vooruit op dat ene dat zich hard aan me opdrong. Hoe was het in vredesnaam mogelijk! Die datum! Het kon niet! En toch … Maria zou nooit hier naar Utrecht komen als die datum anders was geweest. Ik voelde me enorm misselijk worden. Liet het Stef weten. Zag hem rondkijken en liet me toen gehaast door hem meetrekken.

'Zitten!' klonk het.

Ik deed wat hij me zei, ging op mijn knieën op de grond zitten en zag toen pas het rooster van de put in de grond. Alles kwam eruit. En met dat kwam ook het verdriet. De angst voor antwoorden. De gevolgen van die antwoorden. Een voorbijganger met een keffend hondje – een jonge vrouw – reageerde verontwaardigd en zei: "Gadverdarrie! Zoiets doe je toch niet!"

'Kutwijf!' beet Stef haar toe.

Toen ik naar hem opkeek kon ik de boosheid van zijn gezicht aflezen. Stef gebruikte nooit dat soort krachttermen.

'Gaat het?'

'Ja. Dank je, Stef.'

Hij haalde toetenvegers uit zijn rugzak en gaf er een aan mij en vervolgens nog een paar. Hij wachtte tot ik mij zo goed mogelijk had schoongemaakt. Daarna pakte hij een eau-de-cologne zakdoekje.

'Eerst onder je neus en goed de geur opsnuiven.'

Zijn opdrachten voerde ik uit.

'Nu op je voorhoofd wrijven en daarna achter je oren en in je nek.'

Het was geen vraag voor mij waarom hij zo goed voorbereid was. Had de twee dingen op de lijst van Lisa zien staan en haar gevraagd of ik het ook mee moest nemen. Haar antwoord was duidelijk geweest: "Stef heeft het bij zich en als één het bij zich heeft is dat voldoende." De sterke geur die ik opsnoof zorgde ervoor dat ik helderder werd in mijn hoofd. Het leek alsof ik weer op krachten kwam. En ook het wrijven met het doekje op de genoemde plaatsen had effect. De misselijkheid verdween. Stef reikte me mijn waterfles aan en ik spoelde mijn mond een aantal keren om die rotsmaak kwijt te raken. Ik zag hoe hij bezig was om met water uit zijn eigen fles het rooster van de put enigszins schoon te maken. Daarna raapte hij de doekjes, die ik op de grond had gelegd, op en gooide ze in een prullenbak. Hoewel mijn maag nu weer helemaal leeg moest zijn, had ik geen honger. Desondanks stopte Stef, toen we weer verder waren gegaan, toch bij een supermarkt, stalde hij mij op een bankje en deed een paar boodschappen. Het enige dat ik zag was een stokbrood dat uit zijn rugzak stak. 'Ik heb geen honger, hoor!' gaf ik aan.

'Maakt niet uit. Eten zul je!'

Ik wist dat hij gelijk had. Ik moest iets eten.


Tot de volgende keer!



Reacties zijn van harte welkom op de site waar dit verhaal legaal geplaatst is, maar ook via mijn e-mailadres: lucky_eye2@yahoo.co.uk



©Lucky Eye, oktober 2020
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze dan ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de houder van het auteursrecht.

Lucky Eye
Berichten: 197
Geregistreerd: zaterdag 07 februari 2015 16:42
Woonplaats: Zwolle
Ontvangen Bedankjes: 224 keer
 

Plaats een reactie

Vorige
Volgende

Terug naar Lucky Eye

Wie is er online?

Gebruikers in dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 1 gast


cron