Verrassende verhalen, gedichten en andere teksten vanuit een gay perspectief


Forumindex  • Verhalen, gedichten en andere teksten  • Lucky Eye
 
 
 
 

Verrassende verhalen, gedichten en andere teksten vanuit een gay perspectief

EEN FLUISTEREND HART

Plaats een reactie

Bericht Re: EEN FLUISTEREND HART door Lucky Eye » zaterdag 20 februari 2021 07:39

Hoofdstuk 30

Julia zat recht tegenover mij op haar knieën. Een ijzingwekkende oerkreet had weerklonken na het antwoord van mijn vader. Verbaasd had ik om me heen gekeken. Ik had niet geschreeuwd. Toch? Maar … iedereen had mij aangestaard. Het was niet eens mijn stem geweest! Iets had dat geluid veroorzaakt. Ik was merkwaardig rustig. Te kalm naar de mening van Julia. Keer op keer herhaalde ik hetzelfde: "Ik ben rustig. Het is goed." Maar ze wilde het steeds opnieuw van mij horen. Ik had geen traan gelaten. Alleen die afschuwelijke klinkende kreet was er geweest, nadat mijn vader verteld had dat het eerste dat zij na de operatie gezegd had was: "Vertel me dat het dood is!" Ik kon nu zijn "Ik denk het niet, Marc!", zijn gedachtegang, zijn conclusie dat het opzet was geweest van haar kant en niet een kwestie van ontoerekeningsvatbaar zijn door hormonen, volledig volgen. Hij had het bij het rechte eind. En toch … was hij met handen en voeten aan haar gebonden geweest. 'Ik wil verder,' maakte ik Julia duidelijk. Ik voelde iets warms over mijn wang glijden. Was er toch een traan gekomen?

'Liggen jij!' luidde het commando dat Julia me gaf. De bank werd vrijgemaakt. 'Op je rug, te behandelen wang zo dicht mogelijk bij mij.'

Even moest ik daarbij nadenken hoe ze het precies wilde hebben, maar ik deed wat ze me opdroeg. Het was geen traan geweest. Het was bloed. De wond net onder mijn jukbeen was, waarschijnlijk door die oerkreet – toch die van mij dus – opengegaan. Gezien het kleine beetje bloed kon ik me niet voorstellen dat het ernstig was. Julia riep om haar tas en Hannah kwam ermee aangezet. Daarna vervulde ze de rol van doktersassistente door vaardig al dat aan te geven waar om gevraagd werd.

'Gelukkig niet de hele wond,' constateerde Julia even later. 'Ik spuit er wat desinfectiemiddel op en dat kan bijten. Normaal zou ik zeggen "kiezen op elkaar", maar in dit geval dus niet! Geen spanning op je wang, als het je lukt!'

Het voelde koud en het prikte. Daarna werden er "zwaluwstaartjes" – nooit van gehoord – opgeplakt. En als laatste alles weer toegedekt met schoon verband.

'Er mag even geen druk opkomen en dus blijf je liggen tot ik zeg dat je weer rechtop mag. Begrepen?'

'Ja.'

'Ik hou je in de gaten,' antwoordde Julia.

'Hoeveel centimeter is de wond?' Het bleek om een wond van bijna vier centimeter te gaan. Ooit had ik eens gelezen dat je met een snee van bepaalde lengte naar de huisarts moest. Stomme gedachte! Julia was arts! Na haar antwoord ging ze weer terug naar haar kruk en pakte de hand van Alex beet.

'Pa? Is er nog meer dat je wilt vertellen?' vroeg Hannah.

'Het spijt me, Marc.'

'Niet nodig, Pa.' Ik vertelde wat Grace mij – nog niet eens zo heel lang geleden – had verteld over wel of niet sorry zeggen. En in dit geval was het dus niet nodig dat mijn vader zich verontschuldigde. Bovendien had ik het zelf gewild. Ik had gevraagd om een antwoord. Had het nodig om dingen zeker te weten. 'Ik kan je alleen maar bedanken voor je oprechtheid en eerlijkheid.'

'Ik heb Martha natuurlijk geantwoord. Ik heb haar gezegd dat haar poging om … om jou … jou te doden mislukt was. Dat jij leefde. Dat zij een zoon had. Dat wij een zoon hadden. Een gezin met drie kinderen. Ze werd hysterisch. Verpleegkundigen hebben haar in slaap moeten brengen en ik ben naar jou gegaan. Haalde 's avonds Grace en Alex op voor hun eerste ontmoeting met jou.'

'Je was zo ontzettend klein,' kwam het na een diepe zucht uit Grace haar mond.

'Veel kleiner dan wij beiden hadden gedacht,' bevestigde Alex.

'Je moeder ging vrij snel uit het ziekenhuis naar het St. Franciscushof in Raalte. Een tijdelijk verblijf tot ze weer helemaal hersteld zou zijn. Dat op aanraden van de behandelend arts. Ik bezocht haar daar af en toe. Ze vroeg me naar jouw geboortedatum. Noemde me op grond daarvan jouw naam, die ze van een lijst had geplukt. Ik besefte dat ik niet zo snel een roepnaam zou kunnen bedenken. Besloot later met Grace en Alex, Maria en Henrik Jan dat wij jou "kleintje" of "broertje" zouden noemen. Dat we in elk geval niet die naam zouden gebruiken.'

Ik keek naar Grace. Ze knikte. Ze gebruikte dat laatste nog steeds heel vaak.

'Alles beter dan die naam. Toen je begon te praten, probeerde je moeder jou die naam uit te laten spreken. Natuurlijk lukte het niet. Je was nog maar net begonnen met praten. Maar … het leek er ook een beetje op, zo vond ik althans, dat je die naam niet herkende.'

'Logisch ook wel toch? Jullie hadden me een aantal jaren anders genoemd.'

'Dat bedoel ik dus.'

Het voelde heel erg goed voor mij. "Kleintje" en "broertje" zou ik in het vervolg bezien als een geuzennaam.

'Na verloop van tijd ontsloeg ze zichzelf van verdere behandeling. Ze vond het niet nodig in therapie of behandeling te gaan. Ze kwam thuis. Het was een gespannen situatie. Van Marc wilde ze niets weten. Ze liet de zorg volledig over aan Maria.'

'Ik probeerde haar erbij te betrekken,' vulde Maria aan. 'Maar ze stond er als een zoutzak bij. Ik had vreselijk medelijden met haar. Kon me totaal niet voorstellen dat ze jou niet even beet zou willen houden, Marc. Ik … '

'Voor jou was het anders, schat,' reageerde Henrik Jan.

Ik richtte me rechtstreeks tot Julia en vroeg haar: 'Kan het zijn dat mijn niet praten in die eerste jaren iets psychisch is geweest? Een trauma?'

'Kan.'

Een mogelijkheid. Niet meer dan dat. Net als dat andere. Verschil in ontwikkeling tussen kinderen. 'Dank je, Julia.' Bovendien wilde ik er niet aan blijven hangen. Ik was erover heen gekomen. Nou ja … praatte soms nog te weinig, maar … Nou ja? Had dat ermee te maken? Later.

'Wil iemand nog iets weten?'

'Ja,' meldde Alex zich op de vraag van onze vader. 'De scheiding. Je hebt eerder gezegd dat je dat niet kon doen, omdat zij jou in haar macht had. Jou dreigde. Hoe zit dat nu? Marc is nog steeds minderjarig officieel.'

'Die dreiging is er nu minder. Ik heb me goed laten voorlichten door de mensen die verstand van familierecht hebben. Als die scheiding nu uitgesproken zou worden, is de kans heel erg klein dat een rechter mee zal gaan in haar wens dat ik Marc niet meer mag zien. Bovendien, zelfs al een rechter meegaat in haar eis, over een aantal maanden mag hij voor zichzelf beslissen.'

'En ik kies voor jou, Pa! Duidelijk zat!'

'Daar heb ik op gerekend, jongen! Bovendien kon ik het voor mezelf niet langer uitstellen. De laatste jaren was ze steeds weer bezig me te pushen. Ze vond dat ik nog niet genoeg had bereikt. Wilde meer voor mij. Een paar keer heb ik tijdelijk een burgemeesterspost vervangen. Dat was, in haar opinie, het ultieme dat ik zou kunnen bereiken: burgemeester, of lid van de tweede kamer voor mijn partij. Dat laatste vond ik niets. Ik zou veel te veel weg zijn van huis. Die tijdelijke vervangingen vond ik ook niet prettig. Ik moest me iedere keer enorm inwerken, om dan na een paar maanden weer ruimte te maken voor een nieuw benoemde burgemeester. En dus had ik mijn partij al laten weten dat ik niet opnieuw zoiets ambieerde. Even terug … '

Het was me duidelijk dat hij na moest denken; iets op een rijtje zetten zo leek het.

'Donderdag kwamen we hier aan. Woensdag zijn we weggereden vanuit Slowakije. Het was dus dinsdag dat ik gebeld werd door de commissaris van de koningin. Hij vroeg me of ik interesse had in een interim-burgemeesterschap voor de gemeente Deventer. Nee dus. "Maar," zo begon hij, "je vrouw heeft me laatst gebeld … " Verder liet ik hem niet komen. Zei dat ik terug zou bellen. Wist genoeg. Was boos. Ze had zich bemoeid met mijn werk! En dat achter mijn rug om ook nog eens! Ik confronteerde haar ermee. Ze bleef heel rustig en koel eerst. Ze had het gedaan vanuit goede overwegingen, volgens haar. Wilde het beste voor mij. Toen ik me niet langer kon inhouden en woedend naar haar in woorden uitviel, zag ik een verandering in haar … Ik weet niet of ik verder moet gaan.'

'Ja,' maakte Grace hem duidelijk. 'Ook dit moet je gewoon vertellen, Pa, dit zorgt voor een volledig beeld. Ook al is het een gruwelijk beeld.'

'Marc? Alex?'

Van ons beiden merkte hij de steun voor de zienswijze van Grace.

'Vanuit dat … dat seksuele dat haar al jarenlang dreef riep ze ineens: "Ohh, jahhh! Heerlijk! Je bent boos op me! Eindelijk laat je me eens werkelijk voelen wat ik wil! Straf me voor wat ik jou misdaan heb! Maak misbruik van me!".

Het was inderdaad gruwelijk. Onvoorstelbaar gewoon.

'Ik liep weg bij haar en ging naar buiten, waar ik een potje stevig heb staan vloeken. Toen ik tot rust gekomen was, ging ik terug naar binnen. Haar toen verteld dat ik wilde scheiden. Ze vond het goed. Ik gaf aan dat ik het zou aanvragen, maar daarmee zou wachten tot Marc achttien zou zijn. Zij stemde daarmee in. Maar … gezien het tafereel van vanmorgen ben ik er niet meer zeker van dat zij zich aan die afspraak zal houden. Het maakt ook niet uit. Met deze stap, heb ik haar macht over mij afgeworpen en het voelt enorm goed. Jaren … '

Meer kwam er even niet. Logisch ook, want ik voorkwam dat hij verder kon praten. Ik was, nadat ik de blik van mijn huisarts had gezocht en een knikje van haar had gekregen, opgestaan en naar hem toegelopen. Had hem uit zijn stoel omhoog getrokken en had me aan hem vastgeklemd. Hij was mijn vader. Degene die mij het leven gegeven had. En ik was alleen maar blij dat hij zich van haar ontdaan had. Dat ze niet langer een rol zou spelen in zijn en ons leven. Officieel wellicht nog wel. Misschien waren er dingen die ik even niet zou kunnen doen omdat beide ouders voor mij zouden moeten tekenen of zo, maar … dan stelde ik gewoon alles uit tot ik meerderjarig zou zijn. Ik wilde niets meer met haar te maken hebben. Grace en ook Alex kwamen bij ons staan. Het werd een groepsknuffel omdat wij drieën, een vreemd gevormd kinderstel, maar al te goed inzagen dat hij de boel steeds bij elkaar gehouden had. Dat hij – zij het met enorm veel steun – voor ons gezorgd had. Een stoelendans volgde omdat wij dicht bij hem wilden zitten nu. Hij bedankte ons uitvoerig. Was niet nodig. Maar … het voelde wel goed.

'Al die jaren heb ik enorm veel steun gehad aan Maria en Henrik Jan. Bij hen kon ik mijn ei kwijt. Heb geprobeerd van het begin af aan alles met hen te delen. Dat kwam in stapjes. Eerst wilde ik het niet. Zelfs van haar overspel en de gevolgen daarvan, mijn twee zoons, hebben zij nooit iets geweten. Wilde ik niet. Vond ik … te … te erg gewoon. Maar ze hadden snel genoeg door dat er iets vreemds was. Maria had het leuk geleken om met haar eveneens zwangere buurvrouw samen te praten over die zwangerschap, maar Martha wilde dat niet. Hoezeer Maria het ook probeerde, steeds was er een excuus. Zelfs op het laatst. Vier weken voor de uitgerekende datum moest ze verplicht thuisblijven van haar werkgever. En in die periode zou ook Maria bevallen. Eerder dan Martha.'

'Voor mij was het de eerste keer dat ik een kind zou krijgen. Ik deelde met haar alles wat ik voelde in de hoop dat zij zich zou openen naar mij toe. Vertelde haar dat ik angstig was. Bang. Onzeker. Dat ik niet wist hoe het was een kind te krijgen, te hebben, hoe je moeder moest zijn. Maar … ik kon net zo goed tegen een muur praten. Antwoord kwam er niet. Contact was onmogelijk. Daarom kon ik, denk ik, ook heel resoluut zijn toen … zij probeerde een eind aan haar zwangerschap te maken. Ik was woedend.'

Had ik nog vragen? Waren er nog onopgehelderde zaken? Het maakte niet uit. We hadden genoeg besproken met elkaar. Wellicht zou er later nog iets in mij opkomen, maar dat kwam dan wel. Nu hoefde het even niet meer voor mij. 'Zelf heb ik even geen vragen meer,' zo probeerde ik het tweede deel van onze familievergadering te beëindigen. 'Wat mij betreft kunnen vragen die nog in mij opkomen later gesteld worden. Als jullie nog wel vragen hebben, stel ze dan gerust. Of als jij, Pa, nog iets kwijt wil. Maak er gebruik van. Maar … het kan ook een andere keer.'

'DE SOEP!!!' weerklonk ineens een luide kreet. Ines haastte zich naar de keuken en Maria en Hannah volgden haar.

Julia kwam opnieuw bij mij zitten en vroeg: 'Ben je moe, Marc?'

'Volgens mij hebben we pauze en dat komt goed uit.'

Ze bromde wat. 'Als je moe bent is het goed dat je het aangeeft! Ik heb liever niet dat je te moe wordt! Begrijp je mij?'

'Ja. Ik denk dat het allemaal bijna afgerond is,' gaf ik te kennen en daarbij antwoordde ik nog steeds niet echt op haar vraag, zo wist ik maar al te goed. Julia liet het erbij zitten. Op dat moment. Het "probleem" met de soep was niet zozeer dat die aangebrand was, omdat het op het fornuis was blijven staan, maar de soep was al vroeg in de middag gemaakt en niemand had eraan gedacht om hem weer warm te maken om op te dienen toen we begonnen met eten. Nu werden er dienbladen met koppen vol soep naar binnen gebracht. Iedereen nam. De hartige taart die nog over was werd opnieuw warm gemaakt. Het was rustig in de kamer. Iedereen was bezig met eten. De onderbreking deed me goed. Even hoefde ik nergens aan te denken. De eerste gedachte die na enige tijd opdook was "Alles is goed". En ja, zo voelde het echt voor mij. De angel leek uit de geschiedenis van ons gezin gehaald te zijn. De duisternis overwonnen door het licht. Ik kon me niet voorstellen dat er nog meer zou zijn dat me pijn zou kunnen doen. Maar … had ik me eerder niet vergist? Had ik niet gedacht dat de bevestiging van mijn moeder dat ze mij niet wilde het ergste zou zijn? Ja. Een flinke misrekening. Dat had me geen pijn meer gedaan. Ik was – zoals ik mijn vader had verteld – die grens allang gepasseerd. Maar toen dat andere kwam … was er toch opnieuw pijn geweest.

Stef was als een van de eersten klaar met zijn soep en kwam bij me op grond zitten. 'Smaakt goed, hè!'

'Ja. Op de een of andere manier blijf ik de hele dag zin in eten houden.'

'Ik ook, man! Steeds lijkt het alsof ik uitgehongerd ben.'

'Wanneer gaan we weer terug?'

'Oh! Daar heb ik nog niet over nagedacht. Jij al wel?'

'Morgen?'

'Eerst maar eens kijken hoe het vannacht gaat, kleintje!'

Dat laatste woord had hij heel bewust gebruikt, want hij gniffelde er flink bij. 'Ik vind het heel erg mooi, dat ze dat destijds bedacht hebben met elkaar.'

'Ja. Heel erg lief.'

Ik merkte dat hij stil viel. Later, als we alleen zouden zijn, wilde ik verder met hem praten. Precies van hem willen weten waar het hem pijn had gedaan. De meesten waren nog aan het eten en dus stond ik op om nog een keer naar de tafel te lopen. Stef volgde me. Met volgeladen borden keerden we even later weer terug. Volgende ronde!

Julia heropende de "vergadering", maar stelde wel heel duidelijk dat het niet al te lang meer mocht duren, dat het de laatste ronde moest zijn. 'Alex moet zijn rust hebben,' zo verklaarde ze, 'en ik wil ook dat Marc en Stefan op tijd naar boven gaan om te rusten. Dus wat er ook gaat komen … ik hou de tijd in de gaten!

Met die waarschuwing van Julia in het achterhoofd, leek het voor niemand makkelijk om als eerste te spreken. Toch deed ik het uiteindelijk. Het was iets dat al eerder in me opgekomen was. Iets dat niets met de familiegeschiedenis te maken had. Meer met het heden en de toekomst. Maar toch … 'Pa, heb je iets met dokter Van Vliet?'



Tot de volgende keer!



Reacties zijn van harte welkom op de site waar dit verhaal legaal geplaatst is, maar ook via mijn e-mailadres: lucky_eye2@yahoo.co.uk



©Lucky Eye, oktober 2020
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze dan ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de houder van het auteursrecht.

Lucky Eye
Berichten: 197
Geregistreerd: zaterdag 07 februari 2015 16:42
Woonplaats: Zwolle
Ontvangen Bedankjes: 224 keer
Bericht Re: EEN FLUISTEREND HART door Lucky Eye » zaterdag 27 februari 2021 07:50

Hoofdstuk 31

Die vraag veroorzaakte ontsteltenis bij mijn vader. Maria en Henrik Jan waren verbaasd en keken hem meteen aan. Ook bij Grace voelde ik verwarring. Als ik gelijk had – en er was iets tussen hen beiden – dan had niemand daar ooit iets van gemerkt.

'Pa heeft gezegd dat hij nooit iets met iemand heeft gehad, Marc!' bracht Alex mij de woorden van onze vader in herinnering.

'Waarom die vraag, Marc?' reageerde mijn vader heel rustig.

'Nou weet je … één keer per jaar moet ik altijd bij haar langskomen. Als ik zelf geen afspraak maak, dan belt haar assistente om iets vast te leggen.'

'Waarom?' wilde Stef weten.

'Ik gebruik medicijnen die me door de vorige huisarts zijn voorgeschreven, en zij voelt zich daar verantwoordelijk voor.'

'Is daar verantwoordelijk voor!' verbeterde Julia.

'Daarom dus. En al een aantal jaren zegt ze dan aan het einde van het consult: "Doe je de groeten aan je vader, Marc!" En … als Ma thuis was tijdens het eten, maakte ik daar altijd van "Jullie moeten de groeten hebben van dokter Van Vliet. Leek me handiger. Diplomatieker. Als ze er niet was, dan bracht ik het over zoals zij mij gezegd had. Maar … nou ja … ik vroeg het me ineens af. Kan het helemaal fout hebben hoor! Het is een gevoel en niet meer dan dat. En gevoelens … nou ja … daarmee wil je er wel eens flink naast zitten.' Met de laatste drie zinnen dekte ik me aardig goed in.

'Ik ken dokter Van Vliet vanwege een paar projecten van de GGD en huisartsen. En … als Martha er niet was, ging ik wel eens met haar uit. Samen eten. Theaterbezoek. Meer niet. Wilden we beiden niet. Er is absoluut geen sprake van een liefdesrelatie.'

Ik keek mijn vader strak aan en voelde dat het antwoord niet goed voelde voor mij. Wederom een gevoel natuurlijk.

'Kijk niet zo moeilijk, Marc!' zei Stef terwijl hij mij een stoot tegen mijn bovenarm gaf.

'En je gevoel, Pa?'

Mijn vader liet een diepe zucht horen. 'Het … het is verwarrend voor mij. Ik … ik heb jarenlang niet een bepaald gevoel gehad … Maar … als later alles achter de rug is, zou ik heel graag iets met haar opstarten. Maar … ik weet dat ook zij issues heeft.'

'Wauw! Prachtig, Pa!' Het was me duidelijk dat hij mijn blije uitroep totaal niet kon volgen. 'Ik bedoel … jullie kunnen aan iets werken! Dat is toch prachtig! Geef het een kans!'

'Je loopt te hard van stapel, Marc!'

'Nee, ik zie kansen voor jou, Pa, en … je hebt dat naar mijn mening meer dan verdiend!' Zo voelde ik het. Het bleef stil. En gezien die stilte om me heen was het voor me duidelijk dat ik teveel had gezegd. Me had laten gaan. 'Laat maar. S… '

'Niet doen, Marc! "Sorry" of "het spijt me" is niet nodig! Je legde het me eerder uit. Ik weet dat je opmerkingen, je gevoel, uit een goed hart komen. Ik ben ontzettend blij dat jij je durft uit te spreken. Ook als dat soms … wat … ontijdig lijkt. Je gevoel is ontzettend belangrijk, jongen! Laat je nooit door iets of iemand ervan weerhouden dat uit te spreken! Ik … ik zal eraan moeten werken om niet alleen maar mijn verstand te gebruiken. Dat, zo bleek uit het gedicht van Stefan, zegt dat … en nou hoop ik dat ik het goed onthouden heb … dat het zinloos is. Heb ik het goed?'

Stefan knikte.

'Het verstand moet af en toe even uit gezet worden. En dan … dan zijn er dingen mogelijk.'

'Ik heb je niet in moeilijkheden willen brengen, Pa!' probeerde ik me te verontschuldigen.

'Dat begrijp ik heel goed, lieve jongen! Je bent een paar stappen op mij vooruit. Mijlenver op mij vooruit, wellicht. En dat geeft helemaal niets! Ik weet dat ik kan leren van mijn kinderen. En doe dat graag! Leer mij dingen, alsjeblieft! En dat geldt voor jullie allemaal!'

Een tijdlang bleef het opnieuw stil, totdat Alex met iets kwam.

'Op een gegeven moment kwam Ma wel meer thuis. Hoe zat dat?'

'Er was een project tussen de Universiteit van Groningen en de Hogeschool Windesheim,' zo begon Maria. 'Dat was de aanleiding. Maar … wij hebben altijd het vermoeden gehad dat er voor haar meer achter zat. Ze wilde controle. Ze wilde dingen regelen op haar manier.'

'Vandaar ook die druk op mij destijds?'

'Ja, Alex, dat was het. Ze wilde ervoor zorgen dat jij met glans de basisschool zou verlaten en de allerbeste zou worden in de brugklas.'

'En ze wilde een wig drijven tussen jullie en ons,' ging Maria verder.

'Maar waarom?' vroeg ik verbaasd. 'Nooit eerder had ze … ' Ik viel stil. Kwam niet op de juiste woorden.

'Bij Martha was het altijd onduidelijk waarom ze dingen deed,' ging mijn vader verder. 'Dat kwam natuurlijk ook omdat er niet gepraat werd. Ze bekokstoofde dingen in haar hoofd, in haar gedachten en gaf er nooit lucht aan. Haar plannen kwamen, zo leek het, plots in haar op, maar … zo was het niet.'

'Stefan en jij moesten in die tijd ook naar een peuterspeelzaal. In overleg met Joep had ik de aanmelding voor jullie geregeld. We hadden ons oog laten vallen op de peuterspeelzaal bij de basisschool in de buurt. Handig voor de doorstroom. Jullie zouden dan al andere kinderen in groep 1 kennen. Martha heeft een poging gedaan dat te wijzigen.'

'Leverde natuurlijk gedoe ook. Enorme ruzie, maar ik hield voet bij stuk. Gebruikte ook het feit dat zij er jarenlang niet was geweest. Nauwelijks had omgekeken naar onze kinderen. Uiteindelijk liet ze het erbij zitten.'

'Raar mens,' verkondigde Stef.

Ik was niet van plan om hem te verbeteren. Als Grace het wilde doen, dan deed ze het zelf maar. Ze hield echter haar mond. En dat zorgde ervoor dat ik begon te glimlachen.

'Een andere manier waarop Martha probeerde ons uit elkaar te drijven, was het thema verhuizing. Diverse keren stelde ze het mij voor. Vaak hield ik het tegen. Zouden wij gaan verhuizen, dan moesten de voorwaarden goed zijn. Dan zouden ook Maria en Henrik Jan in de buurt moeten zijn, zodat de goede opvang gegarandeerd was.'

Het was me duidelijk. Vooropgezet spel, waarbij mijn moeder buitenspel gezet was. Opnieuw moest ik glimlachen. 'Was dat niet moeilijk? Steeds maar weer al dat geregel?'

'Ja. Ontzettend moeilijk,' beaamde Maria. 'Maar het was de moeite waard. Wij drieën wisten waarvoor we het deden.'

'Dank je, Pap en Mam,' zei Stef. 'Ik ben ontzettend blij dat jullie dat zo geregeld hebben.

'Noodzaak voor ons, Stefan. Onze verhuizing naar Zwartsluis ging helemaal tegen onze opzet in, maar … dat had er alles mee te maken dat Henrik Jan een bedr… '

'Dat wij,' onderbrak Henrik Jan haar.

'Ja, goede correctie, lieverd. Dat wij een bedrijf konden overnemen. Iets dat wij al jaren graag wilden! Joep heeft ervoor gezorgd dat dat mogelijk werd.'

'Ik kon eindelijk iets terugdoen voor alles wat jullie voor mij en mijn kinderen hadden gedaan.'

Allerlei nieuwe informatie voor mij. Iets dat ik nooit had geweten. Hoefde natuurlijk ook niet: grote mensen zaken gingen kleintjes niet aan. Maar nu werd er wel openlijk over gepraat. Een teken dat wij allen als gelijken werden beschouwd. Een prachtig gegeven voor de toekomst.

Alex bracht iets naar voren dat hij ook aan mij had verteld. Zijn hulpvraag en het vervolg daarop, waarbij Pa had moeten aangeven hem niet te kunnen helpen. 'Had dat ook te maken met haar macht over jou? Die bedreiging?'

'Ja. Ze maakte heel duidelijk dat jij haar kind was. Dat ik mij er niet mee moest bemoeien, omdat zij anders een scheiding zou aanvragen. De gevolgen kende ik, maar meende ze nog eens uit de doeken te moeten doen. Ik zag het plezier dat zij daaraan beleefde. Voelde het duidelijk. Ik moest het loslaten. Moest jou … '

'Nee! Dat zie je fout! Je hebt me steeds geholpen! En later, toen ik het het meest nodig had, zorgde jij ervoor dat alles goed kwam! Was je mijn reddende engel! Dank je, Pa.'

Ik kende het verhaal. Het was goed dat Alex toen die hulp van Pa had gekregen. 'En met Grace? Hoe zat het precies toen zij het huis uitging?'

Grace antwoordde zelf. 'Gedoe om mijn studiekeuze. Ik had Andre en Hannah ontmoet bij een voorlichtingsbijeenkomst. Hannah was toen nog niet klaar met haar studie. Beiden wisten ze het beroep van fysiotherapeut heel duidelijk over te brengen. Het enthousiasme spatte er gewoon van af! En ik vond dat prachtig om te horen. Was meteen verkocht.'

'Toen meteen al verliefd?' vroeg Stef zonder zijn gezicht te vertrekken.

'Stef!' riep ik vermanend.

'Nee, lieve Stef. Toen nog niet. Dat kwam pas later.'

'Niet veel later, hoor!' erkende Hannah ruiterlijk.

'Die studiekeuze van mij,' ging Grace rap verder, 'leverde eindeloze discussies op aan tafel en daarna. Ik wist dat Pa me onvoorwaardelijk steunde. Ma wilde dat ik geneeskunde ging doen aan de universiteit. Iedere keer kwam het weer ter sprake.'

'En ik speelde daar ook een kwalijke rol bij,' klonk het moedeloos uit de mond van Alex.

'Ja, maar dat ligt achter ons, Alex!' wees Julia hem terecht, om daarna meteen zijn hand te pakken en heel lief naar hem te glimlachen.

'Het bleef vervelend, werd steeds vervelender. M… Martha kon … ontzettend gemeen zijn. Haalde het slechtste in mij naar boven. Ik liet me toen steeds provoceren door haar. En dat was iets dat ik niet wilde. Ik wilde mezelf niet verliezen. Reden waarom ik weg moest. Het kon niet anders. Het spijt me nog steeds zo ontzettend, Marc!'

'Hè! Ook dat ligt achter ons! Je deed wat het beste was voor jou! Je koos voor jezelf en dat was op dat moment het allerbelangrijkste!'

'Eerst kwam ik nog wel thuis, maar … na een laatste confrontatie liet ik ook dat achterwege. Gelukkig kwam Marc toen wel veel vaker naar ons toe.'

Ik merkte ineens de onrust bij Andre. Hij wilde iets zeggen, was me duidelijk. Maar toch … bleef hij stil en daarom nodigde ik hem uit zijn zegje te doen.

'Sorry. Ik zou moeten weten dat ik hier gewoon kan praten. En toch … ben ik natuurlijk geen deel van de fami… '

'Tuurlijk wel, man!' weersprak Hannah hem. 'Jij bent mijn grote broer. Ik heb iets met Grace en dus ben je net als David en Iris, en Maria en Henrik Jan deel van deze grote familie. We horen bij elkaar.'

'Dank je, zus. Oké … wat ik wilde zeggen. Joep heeft altijd een rol gespeeld in het leven van Grace. Ze vertelde dat zelf net al: onvoorwaardelijke steun. En … hij checkte dingen ook vooraf. Kwam kijken bij ons. Wilde weten waar Grace zo vaak was. Zag toen ook wel dat ze verliefd was.'

'Liet mij ook beloven dat, als ik van huis weg zou gaan, naar Hannah en Andre zou gaan,' gaf Grace aan.

'Ik wilde dat ze veilig was. Als ik haar niet meer kon beschermen, dan zou dat de taak moeten worden van iemand anders,' gaf mijn vader te kennen en hij wees daarbij op Andre.

'En hij deed veel meer,' ging Andre verder. 'Toen we wilden uitbreiden, zorgde hij voor een deel van de financiële middelen daarvoor. Puur omdat hij wilde dat Grace en jij, Marc, een veilige plaats zouden hebben. En niet alleen dat. Hij was er in weekenden vaak. Als Martha in Groningen bleef en Marc bij Stef was, dan kwam hij bij ons. Nam deel aan alles wat er gedaan werd. Hij was geïnteresseerd. Discussieerde vaak met anderen, omdat hij dat leuk vond. Voelde zich … hoop dat ik het goed weergeef … voelde zich thuis bij ons.'

Nu snapte ik ineens waarom mijn vader geen tekst nodig had gehad toen wij die chant hadden gezongen.

'Ja. Mooi verwoord, Andre. Zo was het ook. Zo is het ook. Die woongemeenschap van jullie is een vertrouwde plek voor mij geworden. Dank je daarvoor.'

'Maar hij deed meer hoor!' ging Andre verder. 'Hij heeft ontzettend veel werk verricht. Was niet te beroerd om de handen uit de mouwen te steken.'

Mijn vader schoot in de lach. 'Het domme werk, ja, daar ben ik goed in. Ontzettend veel kruiwagens met zand en aarde heb ik heen en weer gereden.' Opnieuw moest hij lachen.

Ik keek naar mijn vader. Voelde een stuk trots. En ook die overeenkomst van dat domme werk, deed me goed. Ineens kwam er een vraag bij mij naar boven. In de hoop dat ik het verhaal van Andre niet zou onderbreken, stelde ik hem meteen. 'Jij en Ma gingen vaak weg in de weekenden. Maar … nou ja … jullie relatie was niet goed.'

'Ik zorgde ervoor dat jij rust zou hebben, Marc. Als zij er was, was het bijna altijd bal. Zeker toen jij jonger was. Je pikte heel weinig van haar. Zocht soms, ondanks het goede werk van Grace, de confrontatie op. Pas toen je ouder was, wist je haar "niet provoceren" goed toe te passen. Logisch ook! Een kind kun je niet beperken. Kinderen uiten zich op hun eigen manier. Later liet je alles meer van je afglijden. Kreeg ze ook minder vat op jou. Want zij vond het gewoon prachtig als jij haar uitdaagde.'

Een herinnering kwam ineens boven. Mijn moeder en ik schreeuwend tegenover elkaar. En toch … toch was er een twinkeling in haar ogen geweest. Iets dat me bang had gemaakt. Meteen was ik stilgevallen, had ik me omgedraaid en was weggelopen. Naar buiten, naar mijn fiets, naar Stef.

'Ik maakte er in die weekenden met haar het beste van. We bezochten muziekvoorstellingen. Deden stedentrips. Musea. Maar ik deed ik het voor jou, zodat jij naar Grace of naar Stef kon gaan. Volledig tot rust kon komen, want dat had jij nodig. Heel erg nodig.'

'Overdrijf je niet een beetje?'

'Nee, kleintje! Absoluut niet! Je bent een man geworden, maar … je bent ook kwetsbaar. En ik weet dat je dat lang niet altijd wil laten zien, maar je bent het wel. En daar is helemaal niets mis mee! Begrijp me goed! Niets mis mee! Maar je moet wel heel goed voor jezelf blijven zorgen! En ik weet dat je heel veel fantastische mensen om je heen hebt verzameld. Een heel bijzondere familie. Die er samen met jou voor wil zorgen dat alles goed met je gaat.'

Er was nog één vraag bij mij. Maar die stelde ik niet meer. Dat mijn ouders beiden een keer vergeten waren iets voor mij te regelen in een weekend, schreef ik toe aan een vergissing en niet meer dan dat.

'En hoe zit dat nou met de naam van Marc? Want jullie zijn hem niet "kleintje" – totaal niet meer passend – blijven noemen!' wilde Julia weten.

Maria deed het uit de doeken. Op de peuterspeelzaal hadden de juffies me Mladen genoemd. De andere kinderen vonden het prima. Peuters spelen nog heel veel op zichzelf. Pas op de basisschool waren er problemen ontstaan. 'Andere kinderen pes… '

'Een ellendige tweeling met de namen Sandra en Jayden!' gaf Stef nadere informatie.

'Dank je, Stefan. Andere kinderen, waaronder dus die tweeling, pestten Marc met zijn bijzondere naam. De juf had dat door en nam contact met mij op hoe we dit konden oplossen.'

'Niet helemaal waar, Mam,' floot Stef zijn moeder terug.'

'Heb ik iets vergeten?'

'Nou ja … niet vergeten. Er is iets dat jij niet weet.'

'Laat me niet in spanning, broertje!' daagde Julia Stef uit.

'De juf nam pas contact op met jou, nadat Marc de tweeling een keer had geslagen. Hij deed dat niet handig. De juf zag het!'

'Marc?'

'Ja, Mam. Ik beken schuld.'

Er werd gegrinnikt en gegniffeld.

'En toen?' wilde Maria weten.

'Toen ze Marc opnieuw pestten, gaf ik beiden een aantal meppen, maar wel zo dat de juf het dit keer niet kon zien!' besloot Stef zijn bijdrage aan dit verhaal.

'Aber, Stefan! So hab' ich dich nicht großgezogen!' [vertaling: 'Maar, Stefan! Zo heb ik je niet opgevoed!']

Iedereen schoot in de lach. De plotse – in het Duits verwoorde – verontwaardiging van Maria zorgde voor de nodige ontspanning. Ik was moe. Doodmoe en wilde naar bed. En dus liet ik het Stef weten. Meteen stond hij op. Julia ook. We wensten iedereen een goede nacht, maar het bleek dat wij er niet zo vanaf zouden komen. Maria wilde een kus en ja … als ik haar er een gaf, dan de anderen ook. Ik liep ze allemaal langs en Stef volgde me trouw. Julia ging met ons mee de hal in.

'Weet je de instructies nog, Stef?'

'Zeg, als jij mij nu nog een keer gaat uitleggen wat ik moet doen! Dan … tja … dan … ' Hij besloot te zwijgen.

'Het spijt me. Neem het me maar niet kwalijk. Ik … ik ben zorgzaam. Te zorgzaam. Ik weet het.'

'Ik heb … '

'Natuurlijk! Je hebt … '

Twee niet afgemaakte zinnen. Toen Stef die van hem had uitgesproken, had ik zijn gezicht niet kunnen zien; hij stond naast me. Op mij kwam het over, alsof hij zich bedacht en daarom niet verder sprak. Bij Julia was het iets anders. Uiteindelijk ook dat intrekken van wat ze wilde zeggen, omdat ze … tja … wist het niet precies. Maar haar eerste woord behoefde geen toelichting. Het was alsof haar iets duidelijk was geworden. En bij mij bleef die niet afgemaakte dialoog hangen. Er was iets mee.



Tot de volgende keer!



Reacties zijn van harte welkom op de site waar dit verhaal legaal geplaatst is, maar ook via mijn e-mailadres: lucky_eye2@yahoo.co.uk



©Lucky Eye, oktober 2020
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze dan ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de houder van het auteursrecht.

Lucky Eye
Berichten: 197
Geregistreerd: zaterdag 07 februari 2015 16:42
Woonplaats: Zwolle
Ontvangen Bedankjes: 224 keer
Bericht Re: EEN FLUISTEREND HART door Lucky Eye » zaterdag 27 februari 2021 07:51

Hoofdstuk 32

Klaar om naar boven te gaan, was ik nog niet. Het kussen lag niet lekker. Die bij Julia en Alex thuis ook niet, maar dit was echt een vreselijk geval. Stef noemde me een pietlut. En misschien ben ik dat ook wel, wat mijn kussen betreft. Mijn eerdere nekpijn zou heel goed veroorzaakt kunnen zijn door mijn val, maar de slechte ondersteuning die dat hoofdkussen gaf, speelde ook een rol. Toen Julia vroeg wat ik thuis had, antwoordde Stef meteen: "Tragisch piepschuim." De clown! Mijn nieuwe zus moest er wel om lachen. Ik niet. Had die grap vaker gehoord. Tot mijn grote verbazing wist ze echter precies wat hij bedoelde. Ze riep haar moeder erbij. Iris dacht dat ze wel iets wist en ging de voordeur uit naar buiten. Wachten was niet nodig, vond Julia, en wij gingen naar boven. Douchen mocht ik wel, maar mijn hoofd mocht niet nat worden vanwege het verband. Bij ons beiden was geen enkele opwinding. Logisch ook. De dag was beladen geweest. Moeilijk gewoon. En toch … ook zo heel erg goed. Toen we in de bibliotheek kwamen controleerde ik het nieuwe kussen dat ik zag liggen meteen. Heerlijk! Lof voor Julia, haar moeder en degene die – waarschijnlijk iemand in de buurt – zo'n kussen had gehad. Toen we dicht tegen elkaar aan in bed lagen, voelde het heel erg goed. Zijn hand lag op mijn zij en streelde die zachtjes. Ik wist inmiddels, een ingeving tijdens het douchen, wat Stef had willen zeggen en wat Julia had begrepen. 'Stef?'

'Ja?'

'Heb jij mij altijd willen beschermen? Voelde jij je daar verantwoordelijk voor?'

'Ja, lieve Marc. Altijd.'

'Omdat je ouders dat van je gevraagd hadden?'

'Nee. Dat was absoluut niet nodig. Het kwam vanuit mezelf. Ik voelde gewoon dat ik er voor jou moest zijn. En dat heb, hoop ik, een beetje goed gedaan.'

'Dank je wel, lieve Stef. Je hebt het ontzettend goed gedaan. Je was mijn vaste rots.'

'Maar wel doodsbenauwd voor je moeder.'

'De uitleg die Julia daarvan gaf, vind ik nog steeds erg goed.'

'Ja. Dat was het ook. Zelfbescherming. Wilde ik jou helpen, dan moest ik uit haar buurt blijven. Anders zou het me nooit gelukt zijn.'

Even was het stil. Waren er alleen maar die strelende vingers over mijn huid. Totdat hij kwam met de vraag: "Kun je wat met alles van deze dag?" En mijn antwoord was simpel. Ja. Ik kon er wat mee. Het was enorm confronterend geweest. Maar … het opende de deuren naar de toekomst. We zouden er als gezin, met alle aanhang die daarbij hoorde, iets mee kunnen. We waren tot een geheel gesmeed op ontzettend heet vuur. Ik bracht mijn hand naar het verband op mijn wang.

'Niet aankomen, kleintje!'

'Wist je dat nog van toen?'

'Nee. Moet het vergeten zijn. Maar … wel leuk om nu weer te gebruiken.'

'Je doet maar, Stef! Maar nu gaan we slapen!' Geen vraag. Een mededeling. Een kus – toch nog – en toen was ik heel snel verdwenen.

Twee uur later, het was iets na elf uur, maakte Stef me wakker en stelde mij voor het eerst een aantal vragen. De antwoorden kwamen snel en na vraag drie kapte ik hem af. 'Zo, is het genoeg, Stef! Niets aan de hand.'

'Oké. Tot straks dan!'

'Hoor jij die stemmen ook?'

'Ja. Ze zitten in de tuin.'

We luisterden naar het geluid. Mensen die op gedempt niveau met elkaar praatten. Af en toe wat gelach, dat steevast werd gesmoord door een veel luider "STTTTT". Ongetwijfeld Julia die nog steeds de regie voerde en bang was dat wij en Alex – ik ging ervan uit dat hij inmiddels ook zou slapen – wakker zouden worden. Voor hem moest het ook een enorm lange en intensieve dag zijn geweest. Ik maakte me zorgen om hem. Hoopte van ganser harte dat hij gelijk zou hebben. Dat er iets mogelijk was! Voor hem, voor Julia, haar ouders en de baby!' Zou het een jongen of een meisje zijn.

Iets na één uur werd ik voor de tweede keer gewekt. Stef was goed wakker en had iets meer moeite moeten doen om mij wakker te krijgen.

'Gaat het goed, Marc!"

'Hmmm,' ik bromde wat.

'Hoe heet je?'

'Kleintje.'

Hij begon te grinniken. 'Moet ik nog meer vragen stellen?'

'Doe maar, want als Julia je morgen aan een kruisverhoor gaat onderwerpen, kun je naar waarheid zeggen wat je allemaal gevraagd hebt.'

'Goed. Hoe heet je vader met zijn roepnaam?'

'Joep.'

'Dat is ongetwijfeld ergens vanaf geleid. Toch?'

'Ja. Moet ik even denken.'

'Oh. Als het niet lukt, geen probleem. Vraag ik het later eens.'

'J.M.M. dat zijn zijn voorletters.'

'J van Jacob?'

'Ik weet het niet. Zoek ik wel eens op.'

'Volgens mij heb ik je nu wel echt wakker gemaakt, hè?'

'Ja. Prima gedaan, Stef! Je kunt Julia zonder vrees onder ogen komen morgen.'

'Ze is wel fel, hè?'

'Echt wel! Maar ik vind het wel heel goed dat jij haar tegengas geeft.'

'Tuurlijk. Als ze denkt dat ik niet voor jou kan zorgen, dan heeft ze het mooi mis!'

'Je bent goed voor mij, Stef!'

'Ja. Logisch. Jij bent ook zo vreselijk lief! Ik hou van je, Marc!'

'Geen kleintje meer?'

'Je hebt geen kleintje!'

'Hé, rotjoch! Blijf eens serieus!'

'Nee. Die kans is nu verkeken!'

We dolden nog wat. Het geluid buiten was er niet meer.

Ruim voor drie uur werd ik uit mezelf wakker. Niet een goed teken. Nou ja … niet echt een probleem. Het was in elk geval een teken dat ik – volgens mij dan – niet een hersenschudding had. Maar … wel veel te vroeg natuurlijk. Stef lag nog rustig te slapen. Over een twintig minuten of zo zou mijn horloge pas gaan piepen. Ik bleef eerst rustig liggen, maar toen kwamen toch de gedachten opzetten. Twijfel. Geen enkele herinnering aan de dag van gisteren, maar denkbeelden over de toekomst. Mijn toekomst. Het zorgde ervoor dat ik echt klaarwakker werd. Voordat de piepjes weerklonken, had ik al kans gezien mijn horloge van het nachtkastje van Stef te pakken en om mijn pols te doen. Toen de timer zich meldde, drukte ik het geluid snel weg. 'Stef! Wakker worden! Je moet mij wakker maken!'

'Hmmm! Lolbroek!'

'Als ik dit aan Julia vertel!'

'Je gaat je gang maar! Welterusten!'

Jammer. Geen mogelijkheid om hem echt wakker te krijgen. Ook wel goed natuurlijk. Voor hem moest de vorige dag net zo goed vreselijk zijn geweest. Ik wist hoe bezorgd hij altijd om mij was. Alle pijn die ik gevoeld had, was er ook voor hem geweest. Hij hield zich dan wel groot en sterk, maar ik kende hem. Moest ervoor zorgen dat ik hem in de gaten hield en aan het praten kreeg. Nog even probeerde ik om te slapen, maar toen dat niet lukte, stapte ik voorzichtig uit bed. Ik voelde me goed. Het kussen had prima gelegen. Goed dat ik er Julia om gevraagd had. Ik liep naar de boekenkasten. Buiten begon het al licht te worden. Zonder lawaai te maken, trok ik het gordijn een eindje open. Het zag er prachtig uit! Een nieuwe dag! Een dag … zonder agenda. Geen moeilijke dingen op het programma. Een dag die nog compleet ingevuld zou moeten worden. Terug naar Riet en Jan? Als het aan mij lag wel. Maar … ik zou de beslissing overlaten aan mijn arts. Alleen als zij het vertrouwd vond, zouden we terug gaan om onze vakantie af te maken. Hoe zouden we gaan? Met de trein maar, zo besloot ik. De boeken scannend constateerde ik dat er heel veel het onderwerp geschiedenis hadden: vooral eerste en tweede wereldoorlog. Wat deed David eigenlijk voor zijn beroep? Twee boeken pakte ik en daarmee ging ik in een van de fauteuils zitten. Het waren atlassen. Prachtig gedetailleerde kaarten. Een tijd lang was ik helemaal weg. Opgezogen door het verleden als het ware.

Op een gegeven moment hoorde ik geluiden op de trap. Was er nog iemand wakker? Hmmm, misschien iemand die naar de wc moest. Nee. Zou onlogisch zijn. Dan had diegene wel gebruik gemaakt van het toilet in de badkamer. Opnieuw verzonk ik even in mijn boek, maar na verloop van tijd begon mijn maag te protesteren: ik had honger. Dan maar naar beneden. Maar m'n kleren? Waar waren die? Ineens herinnerde ik me dat Stef en Maria gistermiddag de stad in waren geweest voor nieuwe kleren. Noodzakelijk, want we hadden niet voldoende meegenomen. Al snel zag ik de tassen staan. Er zat van alles en nog wat in. Wie kocht er nou zo'n grote hoeveelheid, vroeg ik me verbaasd af toen ik de inhoud had geïnspecteerd. Maakte niet uit. Ik zocht op mijn maat, koos het een en ander uit, en liep naar de badkamer. Met een washand, die ik in een kastje had gevonden, waste ik me en checkte de baardgroei op mijn wangen en kin. Kon nog wel. Volgens mij zou de wond niet een probleem geven bij het scheren. Het zat vrij hoog. Met een schaar – ook gevonden – knipte ik de kaartjes van de nieuwe kleren. Nadat ik aangekleed was, liep ik zachtjes de trap af. Er kwam geluid uit de keuken. Heel voorzichtig opende ik de deur en keek eerst naar binnen. Julia merkte me meteen op.

'Goedemorgen, kleintje!'

Het leek erop dat ik dat nog heel vaak en van heel veel verschillende mensen te horen zou krijgen de komende tijd. 'Goedemorgen, Julia!' Ze maakte een uitnodigend gebaar naar de zithoek en ik ging bij haar zitten. Ze had een kom voor zich staan met een lepel erin.

'Zal ik voor jou hetzelfde maken?'

'Kan ik zelf ook wel hoor!'

'Graag of niet!'

'Doe maar.'

'Voorkeur?'

Niet echt. En dus stond er even later ook zo'n kom voor mij. We wensten elkaar "smakelijk eten" en namen allebei een hap. Het gesprek kwam al snel daarna op gang. Natuurlijk informeerde ze als eerste hoe ik me voelde. Prima. Dat ene woord omschreef het duidelijk.

'Hoofdpijn?'

'Nee.'

'Zenuwpijn in je bal?'

'Nee.'

'Echt niet?'

Nee moest voldoende zijn. Ik voelde er niets voor om dat ene woord te herhalen. Wel gaf ik aan dat ik enigszins duf was. Nawerking van de oxycodon.

'Oké. Ik begrijp het.'

'Mooi! En jij? Hoe gaat het met jou? Lukt het je om zoveel te zorgen voor Alex?'

'Ja. Gelukkig wel. Maar … ik was wel heel erg blij toen Hannah en Grace er op een gegeven moment waren. Mijn moeder en ik … nou ja … het groeide ons beiden een beetje boven het hoofd. En we wilden absoluut niet dat Alex opgenomen zou worden! Ik wilde hem thuis houden! Hier bij ons!'

'Ja. Logisch!'

'Maar nu … nu kan ik af en toe even weer mijn eigen ding doen. Staat niet alles in het teken van Alex verzorgen. En dat is goed.'

'Beter, lijkt me.'

'Ja. Als ik alleen maar met één ding bezig ben, dan … dan wordt mijn wereld zo klein. Ik ben iemand die uitdaging nodig heeft. Niet dat ik niet rustig kan zitten met een goed boek of zo … maar … nou ja … lastig uit te leggen.'

'Geeft niet.'

'Heeft Stef… '

'Voor jouw geruststelling, Stef heeft je instructies uitstekend opgevolgd. Maar het lijkt me beter dat je hem er niet naar gaat vragen.'

'Snap het. Ik ben te bezorgd. Ook om jou.'

'Dat is lief. Goed van je.' Een tijdje aten we in stilte. We dronken de thee die zij ingeschonken had, spoelden daarna de kommen en lepels af in de wasbak en plaatsten die vervolgens in de vaatwasser. Met een nieuwe kop thee gingen we weer zitten. 'Mag ik je nog iets vragen? Het is wel heel erg persoonlijk. En … nou ja … als … ik wil niet … '

'Hé! We zijn familie van elkaar. En … mijn mening is dat je elkaar dan mag bevragen op heel veel dingen. Zint de vraag me niet, dan kan ik altijd besluiten om geen antwoord te geven. Maar dan zeg ik je dat ook.'

'Oké.' Toch nog een zucht. 'Jij en Alex lijken zo heel erg positief te zijn naar de toekomst toe. Is dat echt? Of … of doen jullie dat, opdat jouw ouders en wij ons niet al te ongerust maken?'

'Ik ben een slechte actrice, Marc. Ik kan geen rol spelen. Bij mij is het, en ik bouw nu toch een voorzichtigheid in, bijna altijd zonder masker. Ik weet niet van wie van mijn ouders ik dat heb. Misschien wel van allebei. Zo ben ik in elk geval opgevoed. Eerlijkheid stond altijd voorop. En daarmee ook openheid naar elkaar toe. En ja … wij, Alex en ik, zijn beiden heel erg positief. Natuurlijk, het zal niet makkelijk worden. Sowieso komende week is het al moeilijk. We zijn afhankelijk van de beslissing van anderen. Als zij het niet zien zitten … dan … '

'Dan laat je het er toch niet bij zitten!' Het schoot er zo bij mij uit, zonder dat ik erover na had gedacht.

'Je hebt me in die korte tijd goed leren kennen, broertje. En je hebt helemaal gelijk. Ik zou het er niet bij laten zitten. Ik zou alle wegen bewandelen, om het toch voor elkaar te krijgen dat die transplantatie door zal gaan. Het moet. Het is de enige kans dat er een toekomst is voor Alex.'

'Het gaat goed komen. Ik weet het zeker.' Ze had me overtuigd.

'En natuurlijk zal het na de transplantatie niet makkelijk zijn. Eerst heel erg moeilijk zijn zelfs. We hebben gesproken met iemand die het ook heeft meegemaakt. En het is een erg moeilijk proces. Eerst moet het lichaam van Alex het nieuwe onderdeel accepteren. Veel medicijnen zijn daarbij nodig. Veel bijwerkingen waarschijnlijk ook. Mondkapjes in huis op als ik eens verkouden ben, want de afweer van Alex zal in het begin compleet verdwenen zijn. Maar … ik ben blij dat ook jij nu weet dat het goed gaat komen, Marc! Ontzettend blij! Bedankt voor je vraag.'

'Euh … nog iets … Na de operatie, blijft hij dan lang in het ziekenhuis?'

'Een paar weken is ons gezegd. Ze willen eerst alles goed monitoren. En daarna, als alles goed gaat, mag hij naar huis.'

'Ja, en daar heb ik een idee over.' Ik ontvouwde haar dat wat in mij opgekomen was. Deed mijn uiterste best het zo goed mogelijk te brengen. Voelde in me zelf de geestdrift stromen. Het was een uitstekend plan. Terwijl ik praatte, zag ik bij haar een glimlach op het gezicht verschijnen. En toen ik klaar was, was die er nog steeds. 'En? Wat vind je ervan?'

'Je bent de derde die hiermee komt, Marc.'

'Echt?'

'Ja. Grace en Hannah, ik noem hen als één, kwamen er als eerste mee. Gisteravond toen wij in de tuin zaten met elkaar stelde Andre het ook voor. En nu jij. Er is een gezegde volgens mij die zegt dat alles in drieën komt.'

Ik kende het.

'En ik zal er samen met Alex serieus over nadenken.'

Toch voelde ik een voorbehoud bij haar. Ze twijfelde. Had haar bedenkingen en ik probeerde er achter te komen wat dat was. 'Natuurlijk!' riep ik uit. 'Heb ik nooit aangedacht.'

'Ho! Ik ben het spoor bijster. Snap niet wat je bedoelt.'

'Je vader. Je kunt hier niet weg vanwege zijn beroep.'

'Je doet het nog steeds, Marc. Het denken voor anderen.'

'Sor… nee. Dat hoeft niet. Ik bedoel er niets kwaads mee. Ik … ik probeer alleen maar … Ik wil alleen maar dat alles zo goed mogelijk geregeld wordt. Snap je?'

'Ja. Ik snap je helemaal. Mijn vader is sinds het begin van dit jaar met pensioen. Dat is niet het probleem dus. Maar … ik zou het wel vreselijk vinden om hen hier in Utrecht achter te laten. Ze zouden dan op afstand zijn ineens en … '

Ze brak. Ik zag de tranen in haar ogen opkomen. Snel ging ik naast haar zitten en legde een arm om haar heen. De tranen stroomden nu vrijelijk. Ik liet haar begaan. Sprak op zachte toon bemoedigende woorden tot haar. 'Hé, goed dat je dit doet, Julia! Laat die waterlanders maar komen.'

'Dank je, Marc. Dit had ik even nodig,' sprak ze even later.

'Niet nodig om mij te bedanken, hoor! Spreekt voor zich. Je zei het zelf al eerder: we zijn familie!'

'Misschien moet ik het gewoon met hen bespreken. Of met Alex erbij. We trekken al een hele tijd met z'n vieren op. Ja, dat is misschien beter.'

Ik was blij dat ze in plaats van aan obstakels aan oplossingen dacht. Maar ik zat nog wel met iets. 'Je zei dat je vader met pensioen was. Hoe oud is hij dan?'

Plagerig klonk het uit Julia's mond: 'Doe eens een gok?'

Lastig. Niet iets waar ik goed in ben. Vaker gemerkt dat als ik zoiets moet raden, ik er altijd ver naast zit. 'Zestig?' probeerde ik heel voorzichtig.

'Niet slecht, Marc! Hij is 58. En jong, geheel vrijwillig, met pensioen gegaan.'

'En wat deed hij voor werk?' Ik zag hoe ze opnieuw naar me keek. 'En dat ga ik niet gokken hoor!'

'Hij was psycholoog.'

'Echt?'

'Ja. Reden waarom ik absoluut geen psycholoog wilde worden. Niet handig natuurlijk. Want … nou ja … ik had er wel enorm veel belangstelling voor. Maar, omdat hij nou eenmaal … Je begrijpt het wel.'

Dat deed ik. 'Maar ik ben wel heel blij dat je eerst iets anders bent gaan doen!'

Ze begon te lachen. 'Ja, kwam mooi uit, hè! Een dokter in huis! Vind je het goed dat ik je verwondingen even bekijk?'

Geen probleem voor mij. Logisch ook dat ze dat wilde. Het eerst haalde ze de pleister van mijn voorhoofd. Even keek ze alleen. Maar toen haalde ze toch een gaasje tevoorschijn. Iets waar ik het niet zo op had eigenlijk en … het was waarschijnlijk aan mij te zien ook.

'Ik ga je geen pijn doen. Alleen maar een poging om het opgedroogde bloed weg te krijgen.'

Het middel dat ze op het gaasje deed rook sterk. Niet echt lekker. Toen ze klaar was met vegen, pakte ze een handspiegel uit een la.

'Kijk maar eens!'

Het was een snee van ongeveer twee centimeter. 'Niet diep volgens jou, hè!''

'Klopt. Oppervlakkig. Denk niet dat dit zichtbaar zal blijven. Nu de andere wond.'

Het verband bleek iets aan de wond te plakken. En dus duurde het langer voordat Julia kon zien hoe het ermee stond. Ze was tevreden. Maakte niet schoon, maar pakte het snel weer in.

'Hoelang moet dit zo afgedekt blijven?'

'Een paar dagen, Marc. Niet al te ijdel zijn!'

'Ik doe wat jij zegt.'

'Dank je!'

'Die zwaluwstaartjes? Wat zijn dat precies?'

Ze legde het me uit en besloot met: 'Stef heeft me gezegd dat Riet aangeboden heeft om tijdens de rest van jullie vakantie de wondverzorging te regelen.'

De rest van onze vakantie? Dat was een goed teken!

'Ze schijnt verpleegster geweest te zijn. Maak gebruik van haar aanbod, Marc!'

'Geen probleem voor mij.'

'En als je thuis bent, is het het beste dat je bij je huisarts langsgaat. Zij kan het dan ook nog even bekijken.'

Het was me duidelijk dat er nog steeds goed op mij gelet zou worden.

'En … mijn allerlaatste advies: wees voorzichtig met het bewegen van je wang.'

'Niet meer schreeuwen, dus!'

'Was nodig gisteren, Marc! Ken je het werk van Elisabeth Kübler-Ross?'

Een mij volledig onbekende naam en dus schudde ik mijn hoofd.

'Zij was een Zwitsers-Amerikaans psychiater. Werd vooral in Amerika beroemd om haar pionierswerk rond stervensbegeleiding en de verschillende fasen van rouwverwerking. Zij heeft over dat laatste veel geschreven. En dat niet alleen maar bij het sterven van mensen. Er zijn veel meer momenten, waarop dat eigenlijk gebeurt. Ze heeft ook een uitleg gegeven over de oerkreet.'

'En?'

'Volgens haar zijn wij vaak gewend, of hebben we aangeleerd gekregen, om onze mond te houden. Schreeuwen is een tegengif. Je laat horen dat je er bent. Je kijkt de angst recht in de ogen en dan ontstaat er ruimte. Ruimte voor stilte en acceptatie.'

Vooral die laatste twee zinnen troffen me. Het was wat ik ook gevoeld had. Niet meteen na mijn schreeuw, maar wel later. 'Dank je, Julia. Het is me duidelijk.'

'Maar dat schreeuwen … voorlopig niet meer doen.'



Tot de volgende keer!



Reacties zijn van harte welkom op de site waar dit verhaal legaal geplaatst is, maar ook via mijn e-mailadres: lucky_eye2@yahoo.co.uk



©Lucky Eye, oktober 2020
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze dan ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de houder van het auteursrecht.

Lucky Eye
Berichten: 197
Geregistreerd: zaterdag 07 februari 2015 16:42
Woonplaats: Zwolle
Ontvangen Bedankjes: 224 keer
Bericht Re: EEN FLUISTEREND HART door Lucky Eye » zaterdag 27 februari 2021 07:53

Hoofdstuk 33

Toen we beiden onze thee ophadden, vroeg ze me of ik met haar mee wilde naar het ziekenhuis. Vraagtekens natuurlijk bij mij. Een uitleg volgde. Ze deed vrijwilligerswerk in het ziekenhuis. Eerder deed ze dat altijd op haar vrije vrijdagmiddag, maar sinds Alex ziek was geworden, deed ze het in overleg op onregelmatige basis.

'Wanneer het mij uitkomt, ga ik langs en doe dan wat er te doen is.'

Ik vond het prima en zo zat ik even later naast haar in haar auto op weg naar het UMC. Het bleek een enorm complex te zijn. Veel groter dan dat wat ik kende van het nieuwe Isala in Zwolle. En dat vond ik al groot! Via de personeelsingang gingen we naar binnen. Julia had een pasje waarmee ze de deur opende. Ik volgde haar. De nachtportier – het was nog steeds erg vroeg – verwelkomde haar. Het kwam op me over alsof hij haar graag mocht. Ik kreeg een kaartje met daarop het Engelse "Visitor". Met een klemmetje maakte Julia dat vast aan mijn shirt. Ze wist precies waar ze heen moest. Ik volgde. Bij een post op een afdeling meldde ze zich bij de verpleegkundigen. Ook hier bleek ze bekend te zijn. Ze stelde me voor als "Marc, de broer van Alex" en dat klonk goed. Ja. Ik had een broer.

Haar taak voor die ochtend was het rondbrengen van de medicijnen. Met een karretje met daarop diverse kleine plastic maatbekertjes en lijstjes liepen we even later naar de eerste zaal. Bij binnenkomst zag ik meteen dat het een kinderafdeling was. Er begon me iets te dagen, maar ik drukte het meteen naar de achtergrond. Vond het belangrijker om te zien hoe Julia met deze kinderen omging.

'Dokter Juul!' werd er geroepen. 'Leuk dat je er weer bent!'

Het was me duidelijk: Julia was bekend hier.

'Ja, vind ik ook,' zei Julia en ging op de rand van het bed van een van de kinderen zitten. 'Hoe gaat het met jou, Walter?'

'Goed.'

'Gaat het eten weer beter?'

'Ja. Ik vind het ook weer lekkerder.'

'Dat is heel belangrijk!'

'De dokter, een andere, heeft gezegd dat ik snel weer naar huis mag.'

'Wauw! Goed, Walter! Dus … als ik weer kom … '

'Weet niet wat snel is! Ik zie wel!'

De berusting van de jongen trof me. Knap van hem, dat hij niet vooruitliep op iets.

'Even kijken,' zei Julia toen ze de tijd nam om het juiste potje met pillen voor hem te pakken.

Wat eerder bij mij opgekomen was, werd duidelijker voor mij. Ik wist waarom ze me gevraagd had mee te gaan.

Voor iedereen had Julia een praatje. Aandacht. Met Walter was het heel positief verlopen, maar met de andere twee patiëntjes op de kamer, beiden meisjes, was dat anders. Eentje was bang. De onderzoeken die ze moest krijgen zorgden voor onrust en angst. Ik vond het sterk van Julia dat ze beide niet probeerde weg te praten. Er niet luchtig over deed. Ze nam het gevoel van Annet heel serieus.

'Bang zijn we allemaal wel eens. Marc hier .. '

Ze wees naar me en de vlammen sloegen me uit.

'… is ook wel eens bang. Toch, Marc?'

En daar stond ik dan. Met de mond vol tanden. "Luister naar het fluisteren van je hart," kwam ineens in me op. 'Ja. Soms ben ik ook wel bang.'

'Waarvoor?' wilde het meisje weten.

'Ik moest een keer naar het ziekenhuis. Ik was … hoe oud ben jij?' Ze bleek acht te zijn. 'Ik was iets ouder. Was gevallen met mijn skateboard. En moest geopereerd worden.' In eenvoudige taal en korte zinnen legde ik haar wat er met mijn sleutelbeen was gebeurd en hoe bang ik was geweest. Het leek alsof dat haar ondersteunde. Heel langzaam brak er iets van een glimlach op haar gezicht door. Het ontroerde mij enorm.

'Dank je, Marc!' zei ze toen. 'Als jij het kunt, dan kan ik het ook!'

Oh, man! Wat hoopte ik dat voor haar!

Julia pakte haar medicatie en zag erop toe dat ze alles inslikte.

Marlies had veel pijn. Herkenbaar.

'Geef je goed aan wanneer je pijn hebt?' vroeg Julia haar.

'Ja. Maar is wel lastig. Ik begrijp soms niet precies wat ze bedoelen met die cijfers.'

Snel legde Julia aan mij uit wat zij bedoeld had. De verpleegkundigen vragen hun patiënten vaak om de pijn weer te geven met punten: 1 is niets 10 is enorm veel pijn. Marlies vond dat moeilijk. Ik kon het me heel goed voorstellen. Had ik ook vaak met de pijn in mijn bal. Lang niet altijd goed aan te geven.

'Walter? Kun jij even komen?'

De jongen kwam en ging bij Marlies op het bed zitten, toen Julia hem dat vroeg. 'Kun jij Marlies uitleggen hoe het werkt?' De jongen deed het. Heel rustig. Op zijn manier.

'Helpt dat iets?' wilde Julia weten.

'Ja. Dank je, Walter. Maar … als ik het niet goed weet, mag ik het je dan weer vragen?'

'Ja! Altijd! We kunnen elkaar helpen toch?'

Ik vond het mooi om te zien hoe Julia gebruik had gemaakt van de kracht die deze kinderen hadden. Hoe ze saamhorigheid had gekweekt.

'En nu een verhaaltje!' wendde Walter zich tot Julia.

Julia haalde een leesboek uit haar rugzak tevoorschijn. Walter en Marlies zaten al bij elkaar en ik zorgde ervoor dat Annet er ook bij kwam. Het was een leuk verhaal dat Julia voorlas. Er zat humor in. Regelmatig klonk er een daverend lachsalvo door de ziekenhuiszaal. Een verpleegkundige stak haar hoofd om de hoek van de deur, maar trok zich ook snel weer terug.

'Wanneer kom je weer, dokter Juul?' vroeg Marlies toen het verhaal uit was.

'Zo snel als de wind mij draagt.'

'Dat zegt ze altijd!' verklaarde Walter aan zijn kamergenoten.

Uitgebreid namen we afscheid en vervolgens ging we verder. Dit keer een kamer met twee volwassenen. Het viel me op dat Julia eigenlijk precies hetzelfde handelde. Aandacht voor beide patiënten. Ieder afzonderlijk. Een praatje over hoe het ging. Of er nog problemen waren. De ene man benoemde dat hij alleen was. Geen familie had. Ik slikte wat weg. Zoiets moest vreselijk zijn! De dagen waren lang voor hem, zo gaf hij aan.

'En bezigheidstherapie? Is dat iets voor u?'

'Ach. Ik weet het niet. Moet je dan niet verplicht allerlei dingen doen?'

'Niet verplicht natuurlijk! Je gaat als je zin hebt. Je doet waarin je zin hebt. De begeleiders kunnen veel verschillende dingen aandragen voor u. Je kunt er ook gewoon naar toe gaan en de krant lezen bijvoorbeeld. Verplicht een asbak kleien hoeft niet! U rookt toch niet?'

De man schoot in de lach.

Ik begon iets van haar werkwijze te begrijpen, dacht ik.

Met de tweede patiënt ging het prima, maar de man wilde heel veel van zich af praten en Julia gaf hem daartoe alle gelegenheid.

'Ach,' zo besloot hij, 'ik blijf er maar over praten. Hoe vervelend ik het allemaal vind. Dat ik het niet eerlijk vind dat het mij is overkomen, en zo. Maar… eigenlijk moet ik nog heel blij zijn.'

'Hoezo?'

'Ik kan nog praten! Ik ben er nog!'

'Kijk! En dat mag ik nou graag horen! Maar wel heel goed van u dat u gewoon praat. Dat u het niet opkropt. Mag ik nog eens terugkomen?'

'Altijd!'

En ook de andere man wilde dat graag. 'Kunt u iets te lezen voor mij meenemen een volgende keer?'

'Ik weet iets beters. Ik stuur u iemand van de bibliotheek. Kunt u opgeven wat u graag wilt lezen en zorgen zij ervoor dat er boeken of tijdschriften voor u komen.'

'Kan dat?'

'Ja! Dat kan!'

Ook hier kwamen toen pas de medicijnen. Na afscheid genomen te hebben, bezochten we nog vier zalen en pas daarna gaf Julia aan dat onze ronde erop zat. Ik merkte aan haar dat ze het leuk had gevonden. Het leek … tja … precies wist ik het niet. Maar ik had het idee alsof ze met een lichtere tred liep. Nadat ze de nu lege kar teruggebracht had en afscheid had genomen bij de post van de verpleegkundigen, nam ze me mee naar het ziekenhuisrestaurant. We gingen zitten.

'Iets drinken? Iets eten?'

'Warme chocolademelk met slagroom, als het kan. En een broodje kaas. Wel volkoren graag.'

'De bestelling,' en met dat zette ze al snel een dienblad op ons tafeltje neer.

Ik maakte de plastic verpakking om het broodje open. We aten. Toen ik uitgegeten was, begon ik aan de chocolademelk. Al snel zag ik Julia lachen. Ik wist meteen waarom: slagroom aan mijn neus. Gebeurde me vaker. Ik liet het gewoon zitten. Eerst alles opdrinken en dan pas poetsen.

Toen ik m'n neus schoongeveegd had met een servet, gaf ik Julia een compliment voor de manier waarop zij met haar patiënten was omgegaan. Zonder blikken of blozen nam ze die aan. Ik legde uit wat ik er goed aan had gevonden: de humor, het stimulerende, het serieus nemen van de patiënten of ze nu jong of oud waren. 'Dat is een kunst!' zo besloot ik.

'Dank je, Marc! Heel lief van je!

'En … ik weet ook waarom je mij mee genomen hebt.'

'Ohhh?'

'Je wilde me laten zien dat ook heel jonge mensen medicijnen moeten gebruiken.'

'Tja … je kunt wel denken dat het een vooropgezet plan van mij was, maar dan heb je het mis, kleintje! Ik zou sowieso naar het ziekenhuis zijn gegaan om te helpen. Ik wist niet of jij al wakker zou zijn. Bovendien had jij ervoor kunnen kiezen om niet mee te gaan. Aan kunnen geven dat je liever thuis wilde blijven. Dus … '

'Oké. Ik snap het. Niet zo bedoeld dus?'

'Het is mooi dat jij er iets van meegenomen hebt,' sprak ze met een enorm brede glimlach.

'Het spijt me dat ik eerder zo'n harde uitspraak deed. Het was ondoordacht, zo weet ik nu. Ook jonge mensen hebben soms medicijnen nodig. Ook ik heb medicijnen nodig en ik zal eraan werken om mijn verzet los te laten. Het heeft geen zin. Het is compleet onzinnig. Ik heb die pillen nodig en ik moet beter op mezelf letten. Weten wanneer de pijn opkomt. Het meteen opmerken, zodat ik erger kan voorkomen.'

'Je hebt tijd om te leren, Marc! Je bent nog jong! Geef jezelf de ruimte om te leren!'

'Doe ik.'

'Mag ik je nog niets vragen?'

'Jij altijd!'

'Van Hannah en Grace heb ik gisteravond gehoord hoe jij Martha vrijdag op de kast hebt gejaagd door haar te zeggen dat je iets anders ging studeren dan de heao, die zij graag voor jou wilde. Je vader zei me ook dat je iets anders ging doen, maar hij was vergeten te vragen wat je nu wel ging doen. Dus ... '

De twijfel van die ochtend was ineens weer volop terug. Er was inderdaad iets anders op mijn pad gekomen. Die woensdagavond bij Stef, voor onze vakantie, had ik twee telefoontjes gehad: één van mijn vader en één van Addy. Laatstgenoemde had mij een voorstel gedaan. Ze wilden uitbreiden: waren van plan er een kleinschalig, landelijk hotel bij te bouwen. En zij wilde heel graag dat ik dat zou gaan leiden Samen met Remi. Dat wel. Ze had me aangeboden om alle studiekosten te betalen. Daarnaast zou ik praktijkervaring blijven opdoen bij hen. Laat inschrijven bij de opleiding die zij voor ogen had, was geen probleem. Ze had contacten. Natuurlijk had ik het besproken met Stef en hij was laaiend enthousiast geweest voor mij. Zelf had ik erover na moeten denken. Maar meteen na het weekend had ik Addy gebeld en het aanbod aangenomen. Het leek me goed. Mijn financiële zorgen, die toen nog volop speelden over hoe ik een hbo-studie zou moeten bekostigen, zouden verdwenen zijn en ik was onafhankelijk van mijn ouders. Het leek allemaal erg goed. Tot … 'Ik weet het niet!'

'Ohhhh? Is het niet iets dat je graag wil?''

Ik zuchtte weer eens diep. 'Dat was het wel.'

'Oké. Je gebruikt de verleden tijd. En als jij iets doet, is dat in de regel bewust. Is er iets veranderd?'

'Ja.' Ik zuchtte nog maar eens diep. Niet dat het hielp. Die stomme pijn in mijn bal had ervoor gezorgd dat ik flauwgevallen was.

'Wil je het mij vertellen?'

'Weet het niet.'

'Waarom niet?'

'Stef weet er nog niets van.'

'Geen probleem lijkt me. Als je het mij vertelt, en ik kan je helpen het probleem op te lossen, je twijfel – want dat meen ik op te merken – weg te werken, scheelt het je een gesprek met Stef.'

Ik keek haar aan en zag haar glimlach. Het hielp me. Zorgde ervoor dat ik begon te praten in elk geval. 'Die zenuwpijn zorgt ervoor dat ik onzeker ben geworden over het voorstel dat ik kreeg.' Ik deed haar uit de doeken wat Addy mij had aangeboden. 'Maar nu die zenuwpijn zich zo hevig manifesteerde, weet ik het niet meer. Weet ik niet of ik wel een goede kandidaat ben voor die functie. Ze moeten op mij kunnen bouwen. Het is een verantwoordelijke baan, daar ben ik me maar al te goed van bewust.'

'En jij gedraagt je niet verantwoordelijk?'

'Het voelt voor mij alsof mijn lijf me in de steek heeft gelaten. Wat moet ik doen als ik daar in het hotel achter de balie sta en ineens ga ik onderuit?'

'Loop je niet wat hard van stapel?'

Mijn schouders ophalend keek ik haar aan.

'Je hebt … nee … je gaat nu anders gebruik maken van je medicatie. Wellicht kun je daarmee een piek, zoals toen je flauwviel, voorkomen. Dus … voorbarig. Misschien is het beter om af te wachten.'

'Maar als ik nu die opleiding ga doen… Tja … ook zoiets. Ik weet niet of ik dat wel aankan. Het is wel een hbo-opleiding! Niet de een of andere cursus. En … als ik eraan begin, wil ik het ook afmaken! Wil ik die functie!'

'Logisch! Zou jammer zijn om een vak te leren en er vervolgens niets mee te doen! Maar je moet wel een beetje vertrouwen hebben in jezelf! En dat is er volgens mij nu even helemaal niet!'

De spijker op z'n kop. Het vertrouwen in mezelf was gedaald tot het vriespunt. Nee … nog lager. 'Ik ga nog wat te drinken halen! Jij ook nog?' Met een thee voor haar en een nieuwe chocolademelk met slagroom kwam ik even later terug. 'Dus jouw advies zou zijn om eerst eens te kijken hoe het zich ontwikkelt,' begon ik meteen nadat ik was gaan zitten.

'Ja. Maar dat niet alleen. Als ik jou was, dan zou ik Addy eens gaan bellen. Het haar gewoon voorleggen. Kijken wat zij ervan vindt. Is het voor haar een probleem, dan zal ze het je meteen zeggen. Tenminste … als zij een goede baas is.'

Het vloog me aan. Het voelde absoluut niet goed.

'Nou?'

Ze schoof haar telefoon over de tafel naar me toe. Ik wist het niet. Misschien moest ik er toch eerst met Stef over praten. Of anders met Andre. Of m'n vader. Maar … aan de andere kant … dan zou ik allerlei meningen krijgen en mogelijk de kluts helemaal kwijt raken. Toch maar bellen. Ik wilde mijn telefoon pakken, maar … hij zat niet in mijn broekzak.

'Die van jou ligt in de voorkamer op het kast. Gisteravond hebben wij jullie kleren in de was gedaan.'

'Ik bel wel als we van vakantie terug zijn,' besloot ik om zo van het gedoe af te zijn.

'Doe het nu, Marc! Heb jij meteen je antwoord en ben je verlost van een stuk twijfel. Of het nou positief of negatief is, dan kun je verder. Je verheugen op je studie en nieuwe baan, of op zoek naar iets anders.'

Haar eerlijkheid vond ik treffend. Ze had alles benoemd. Het klonk ook heel logisch. Ik pakte haar telefoon op, ontsloot het nadat ze mij de code had gegeven en tikte het nummer van Addy in.

'Is ze al wel op?'

'Addy wel! Altijd vroeg! Twee jongens die vroeg wakker zijn en een baby op komst,' legde ik uit.

'Addy!' klonk het ferm en uitermate wakker.

'Met Marc!'

'Hé, Marc! Ik herkende het nummer niet. Niet jouw nummer toch?'

'Nee, van mijn nieuwe zus.'

'Een nieuwe zus? Euh… hoe heb je dat voor elkaar gekregen?'

'De vriendin van mijn broer,' legde ik uit.

'Ik wist dat je een zus had, maar een broer?'

'Een verhaal apart,' "sorry" maakte ik Julia duidelijk. Ze schudde haar hoofd en begon keihard te lachen. Ik negeerde haar. 'Maar … er is iets anders dat ik je wil voorleggen. Als het kan tenminste.'

'Tijd zat. En anders maak ik gewoon tijd voor je. Dat weet je.'

Een diepe zucht en toen begon ik. Ik vertelde haar over mijn ongeluk van zoveel jaar geleden en de gevolgen daarvan voor mij. Af en toe moet het flink verwarrend voor haar geweest zijn, maar wat ze niet snapte moest ze me maar vragen. Dat deed ze af en toe ook. Ik naderde het einde. Moest mijn eigen twijfel onder woorden brengen. En dat was het meest moeilijk. 'En dus … ik weet het niet … ben ik wel … zie jij het zitten om met mij … ik weet niet of ik wel goed genoeg ben voor de functie die jij mij hebt aangeboden. Ik twijfel er zelf enorm aan. Weet het gewoon niet. Wil niet dat jullie met mij in zee gaan als … als ik … een onbetrouwbare schakel ben.'

'Mooi verwoord, Marc! Dat toestel van je nieuwe zus kan vast en zeker op de speaker gezet worden, want ik ga je iets vertellen en wil graag dat ook zij dat hoort. En wel hierom: krijg jij nu niet alles mee, dan kan zij je later aangeven wat ik allemaal gezegd heb.'

Ik stelde de vraag aan Julia en even later stond de luidspreker aan. 'Gelukt, Addy!'

'Goed,' zo hoorde ik ineens haar stem luid en duidelijk. Snel zette ik het toestel tegen een bloempot die op het tafeltje stond. 'Ik twijfel niet aan jou, Marc! Wees daarvan overtuigd! Ik heb jou een paar maanden kunnen volgen. Ik weet wat er in jou zit. Vond het dan ook heel opmerkelijk dat juist jij naar de heao wilde, maar … daar hebben wij het al over gehad samen. Je zei me toen dat je er iets mee zou gaan doen. Je twijfelde zelf ook al, had ik door. Ik weet gewoon dat jij goed bent voor dat wat ik van je wil. Een gevoel? Vrouwelijke intuïtie? Zeg het maar. Daarom deed ik jou mijn aanbod en was ik heel erg blij dat jij het een aantal dagen later aannam. Ik vind het naar dat jij last hebt van die zenuwpijn, op zo'n vervelende plaats ook nog! Moet iets vreselijks zijn! Kan me voorstellen, als het zich zo ernstig voordoet als je net vertelde, dat je dan soms gaat twijfelen aan jezelf. Maar … ik doe dat niet! Absoluut niet! Ik heb een goede mensenkennis. Ik weet wat ik aan jou heb! Je hebt aangegeven dat je op aanraden van je nieuwe zus je medicatie anders gaat inzetten. Heel goed! Maar blijf het vooral positief bekijken!'

'Maa… '

'Ho! Ik was nog niet klaar, maar waag het niet om sorry of iets dergelijks te zeggen! Gewoon nog even naar me luisteren!'

Julia schoot opnieuw in de lach.

'Lacht die nieuwe zus van je je uit? Lekker zeg, zo'n zus!'

'Ze lacht me toe. Ze is mijn behandelend arts op dit moment en heeft me ook een paar keer moeten zeggen dat ik alleen maar moest luisteren.'

'Ah! Ze herkende het dus!'

'Ja.'

'Verder. Ik kan heel kort zijn. Ik wil jou, Marc! En daarmee is eigenlijk alles gezegd.'

'Maar het kan zijn dat ik af en toe uitval en dan niet kan werken!'

'Nou? En?'

Het wilde nog niet dalen bij mij. Ik kon niet snappen dat iemand zo loyaal aan mij kon zijn.

'Vertrouw op jezelf, Marc! En … af en toe uitvallen … niet inzetbaar zijn … dat heeft iedereen. En bovendien werken wij als een team. En daar wil ik nog veel meer naar toe. Al een half jaar lang doe ik niet meer zelf alles op administratief gebied. Veel te veel werk! Natuurlijk … in het begin vond ik het vreselijk! Ik ben en blijf een controlefreak! Maar … moest leren loslaten. Maar nu vind ik het heerlijk! Hans zal ook moeten veranderen. Heb het je eerder al aangegeven. Naast kok is hij vader en echtgenoot en daar moet hij ook tijd voor hebben. We werken als een team. Als de één even iets niet kan doen, moet het zo zijn dat een ander dat oppakt. Nog wat voorbeelden. Eén van je vrouwelijke collega's is rond de tijd dat ze ongesteld moet worden altijd vreselijk chagrijnig. Misschien heb je het wel eens gemerkt.'

Lucia. Ik had het aan den lijve ondervonden, zoals dat zo mooi heet.

'En dus zet ik haar dan niet in de bediening. Zet ik haar daar in waar ze rustig haar eigen gang kan gaan, geen gasten tegenkomt en zo weinig mogelijk van doen heeft met collega's. En geloof me, dat werk is er ook. Een ander kan ik niet in de avonduren inzetten. Geen probleem, werkt hij op andere tijden. En zo … zo kan ik nog wel een aantal voorbeelden noemen. Mensen waar ik rekening mee wil houden. Als ik weet dat iemand zijn werk goed doet, dan ben ik bereid rekening te houden met haar of hem. En dus … nogmaals … ik wil jou voor die functie! En?'

'Ik denk dat ik je moet bedanken voor jouw vertrouwen in mij.'

'Ja? En? Moet ik nu nog op zoek naar iemand anders?'

'Nee! Ik doe het! Zonder twijfel! Je kunt op mij rekenen!'

'Wauw! Gelukkig, man! Ik heb echt een broertje dood aan sollicitatiegesprekken! Maar … heb het je al eerder gezegd, ik wil wel heel graag met jou praten. Op dezelfde vertrouwelijke manier als we eerder deden. Als jij dat wilt tenminste! Dus … spreken we meteen iets af?'

Ik kon horen hoe ze haar agenda erbij haalde. Het was goed. We spraken af dat ik op maandag na onze vakantie meteen bij haar langs zou gaan.

'Afgesproken! De koffie staat om half tien voor je klaar. Lukt dat vanuit Zwolle op je fiets?'

'Ik woon dichterbij. Leg ik je dan ook uit.'

'En weet je … ik kan jou ook niet eens laten gaan!'

'Hoezo?'

'De laatste tijd hoor ik regelmatig de vraag van gasten waar jij bent. Dat ze jou missen!'

Het deed me goed.

'Hé! Wanneer ga je verder met je vakantie?'

'Moet ik nog bespreken met mijn arts.' Ik keek naar Julia en waagde het er toch op. 'Ik hoop dat Stef en ik vanmiddag terug naar Zuid-Limburg kunnen. Wil nog heel veel langer bij mijn familie blijven, maar … '

'Die vakantie heb je ook nodig, Marc!'

'Ja. Dat bedoel ik.'

'Dus … dokter nieuwe zus, als het even kan, hem gewoon wegsturen!'

'Komt goed, Addy! Maar alleen als hij belooft dat hij regelmatig contact met ons zal houden, want dat is wel een dwingende voorwaarde.'

We namen afscheid van elkaar. Zekerheidshalve herhaalde mijn baas de gemaakte afspraak nog een keer. En met een "doei" over en weer verbraken we de verbinding. De telefoon liet ik op tafel liggen.

'Opgelucht?"

Dat was ik zeker.

'Een verstandige vrouw! Je bent goud waard, kleintje!'

'Weet je … juist dat zie ik vaak zelf niet.'

'Ook wel logisch, Marc! Hoe vaak anderen ook tegen jou gezegd hebben dat jij het goed doet, dat jij goed bent … er was ook altijd die stem van je moeder die je noemde zoals zij deed! Ik zal het woord niet gebruiken. Ik heb gehoord dat jij er gevoelig voor bent. En dat hakt erin! Geloof me, dat is funest! En het kost tijd om daar overheen te groeien. Tijd die jij jezelf moet geven. Het zal onherroepelijk vaak terugkomen. Ervoor zorgen dat je je onzeker zult voelen, dat je enorm twijfelt aan eigen kunnen. Maar … het zal je lukken.'

'Bedankt, zus!'

'Waarvoor?'

'Dat je me gepusht hebt om Addy meteen te bellen.'

'Had je uiteindelijk zelf ook wel gedaan. Iets later wellicht. Ik denk dat zij je, wat jij haar ook wilde zeggen, omgepraat zou hebben. Ze weet wat ze wil.'

'Ja. Zo is ze. Maar anders … had ik er veel langer mee rondgelopen. Had ik niet kunnen genieten van onze laatste vakantiedagen. Was het me lastig blijven vallen. En nu … nu ligt het achter me. Ligt alles achter me en heb ik een toekomst.'

'Oh. Dus eigenlijk bedank je mij voor een toekomstperspectief?'

Daar kwam het wel op neer.

'Maar dan moet ik jou ook bedanken. Kunnen we elkaar allemaal bedanken, denk ik. Krijg je wat mijn moeder soms zo mooi kan weergeven met de woorden: "Bedankt voor het bedanken, kom maar een keer weer te janken.".'

En dat snapte ik dus niet.

'Ik bedoel maar … jij hebt de stap gezet hierheen te komen. Misschien heb ik het je wel gezegd, maar … nogmaals dan: bedankt, Marc! Al luisterende naar Alex ben je zover gekomen dat je met hem verder wil: bedankt, Marc! Als jij dat niet had gedaan, zou Grace ook het contact met Alex niet hersteld hebben. Dus: bedan… '

'Ik begrijp het. Stop maar. We hebben elkaar voortgeholpen. Dat wil je toch zeggen?'

'Ja. En dat is heel erg mooi, Marc! Een teken dat we ervoor elkaar willen zijn! Dat we echt een gezin, een familie zijn! En ook heel mooi dat je Pa een uitzicht op nieuwe toekomst hebt gegeven.'

Opnieuw onbegrip bij mij. Want … eigenlijk kwam hij er het meest slecht van af. Voor hem waren er, zo voelde het voor mij, alleen maar brokstukken overgebleven. Hij hield zich goed, dat wel. Maar …

'Je hebt hem gewezen op jullie huisarts, Marc! Je hardop afgevraagd of hij iets met haar had.'

'Ohhhh … en je denkt?'

'Ja. Dat denk. Je hebt hem een duwtje in de goede richting gegeven.'

'Echt?'

'Ik ben niet zo iemand die altijd wil wedden. Alex wel. Altijd en eeuwi… '

Nu was het mijn beurt om te lachen. Ook iets dat we beiden hadden. Alweer een overeenkomst.

'Je herkent het dus. Jullie hebben dat veel meer, weet je?'

'Ja. En dat voelt goed.'

'Maar … wedden? Binnen een jaar worden wij officieel voorgesteld aan jullie huisarts.'

'Ik hoop het voor hem, Julia.'

'Kom op! Wedden!'

'Goed! Jij zegt binnen een jaar, ik zeg dat het langer duurt.'

'Deal!'

'Maar waar wedden we om? Wat is de inzet?' We kwamen uit op een zakje drop voor haar en een reep chocola voor mij.


'En dan de volgende weddenschap. Toen jullie naar de McDonald's gingen hebben heel veel mensen een uitspraak gedaan over dit.' Ze wees naar haar nog niet uitgedijde buik. 'Wat wordt het volgens jou?'

'Een meisje!' zei ik zonder na te denken.

'Stef denkt een jongen.'

'Heeft hij het fout. Wat denk je zelf?'

Ze wist het niet en maakte dat duidelijk. Het was voor haar een vreemd gevoel. De ene keer dacht ze aan een jongen en dan weer een meisje. Ze liet het erbij en somde de voorspellingen van de anderen op. Een jongen bleek het meest voorspeld te zijn. Maar ja … meerderheid van stemmen geldt in zoiets gelukkig niet.

Er was nog iets dat ik moest doen. Mijn hand ging terug naar de telefoon van Julia, maar ik bedacht me ook weer.

'En … ga je nog iets anders doen?'

Het voelde voor mij als een aansporing. Ja .. Ik moest nog iets anders doen. Moest eindelijk overgaan tot het uitvoeren van dat wat heel belangrijk was voor mij. Natuurlijk waren er dingen veranderd sinds het moment dat Grace het me voor het eerst had aangeraden en ik me er hevig tegen had verzet. Het spook dat me in mijn nachtelijk waken en op veel andere momenten had lastig gevallen, bleek een mens van vlees en bloed te zijn: mijn broer die door omstandigheden – de derde optie van Stef – geworden was tot wat hij toen was. Hij zou mij niet meer kwellen. Maar … er waren andere, vreselijke dingen gebeurd in mijn verleden. Voor sommige mensen werkte het prima om er steeds maar weer over te praten. En als ik de absolute zekerheid zou krijgen dat het ook bij mij zo zou werken, als praten erover, het verhaal hervertellen, het weg zou nemen, dan zou ik daarvoor gaan, zou dat prachtig zijn! Maar … mijn ervaring met mijn spook had me geleerd, dat het voor mij zo niet werkte. Ik zou er aan blijven hangen. Het zou steeds groter en groter worden. Met dat weer opnieuw ophalen van het verleden, zou ik er ook weer middenin staan. Zou ik de pijn, geestelijk en lichamelijk, herbeleven. Ik had geleerd, leergeld betaald, en daarom moest ik het nu anders doen. Ik moest ervoor zorgen dat dat zaadje uit mijn verleden niet steeds weer opnieuw water kreeg. Natuurlijk, het zou er altijd zijn! Maar … liever niet als een grote, volledig volgroeide plant die het licht voor al het andere dat in mijn tuintje groeide wegnam. Dat deel van mijn verleden mocht mijn heden en toekomst niet inkleuren. Ik moest het enorm waardevolle NU terugwinnen, door de oude verhalen los te laten. Ik zou het niet alleen kunnen. Ik was niet meer degene die ik geweest was en wilde dat dus ook niet alleen doen. Ik was benieuwd hoe die ander handen en voeten zou kunnen geven aan een manier die werkte voor mij, waarbij ik mijn verleden als kracht voor het heden zou kunnen gebruiken.

En dus pakte ik de telefoon, tikte het nummer dat ik uit het hoofd kende in en wachtte tot de verbinding tot stand was gekomen.



EINDE




NAWOORD
Met het woord 'EINDE' komt er een eind aan dit verhaal van mij. Een verhaal dat me ontzettend veel tijd heeft gekost om te schrijven. De eerste hoofdstukken dateren van jaren terug waarna ik het een tijdje stalde, omdat ik andere verhalen en dingen die gedaan moesten worden voorrang gaf. Natuurlijk begon ik toen ik het weer oppakte met alles te herlezen en te corrigeren. Een gewoonte. Reden ook waarom ik elke week voor publicatie van een hoofdstuk (of hoofdstukken) alles nog eens opnieuw bekijk. En dat is ook goed! Het zorgt ervoor dat ik zo veel mogelijk fouten uit de tekst haal. Waarschijnlijk lang niet alles! Maar … dat is niet erg. Veel belangrijker is dat de verhaallijn goed loopt. En met de tijd die ik heb door telkens maar een gedeelte van het verhaal te publiceren, is dit verhaal geworden zoals ik het had bedoeld.

Mijn dank aan de eigenaren van de sites waar ik mocht publiceren, te weten: erotischeverhalen.com, markojablan.eu en oliversverhalen.nl, is groot. Allen doordat zij mij een plaats bieden, is het voor mij mogelijk om mijn verhalen door te geven.

Ontzettend dankbaar ben ik ook voor al mijn lezers die af en toe, of heel vaak, iets van zich lieten horen via het Forum op oliversverhalen.nl of via de e-mail. Hun respons waardeer ik enorm.

Ik sluit af in de wetenschap dat dit verhaal niet mijn laatste is geweest.

Groeten,
Lucky Eye



Reacties zijn van harte welkom op de site waar dit verhaal legaal geplaatst is, maar ook via mijn e-mailadres: lucky_eye2@yahoo.co.uk



©Lucky Eye, oktober 2020
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze dan ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de houder van het auteursrecht.

Lucky Eye
Berichten: 197
Geregistreerd: zaterdag 07 februari 2015 16:42
Woonplaats: Zwolle
Ontvangen Bedankjes: 224 keer
 

Plaats een reactie

Vorige

Terug naar Lucky Eye

Wie is er online?

Gebruikers in dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 1 gast


cron